نشريه پژوهنده Pajoohandeh Journal http://www.pajoohande.com 19 journal19 fa jalali 1389 4 1 gregorian 2010 7 1 15 2 online 1 fulltext

fa بررسی عملکرد پروتئين‌های ترميم‌کننده عدم تطابق ژنی در پوليپ‌های اسپوراديک کولورکتال پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: بيشتر سرطانهای کولون از پوليپ‌های خوش‌خيم منشاء می‌گيرند. با پيشرفت آهسته و مرحله به مرحله بافت‌شناسی پوليپ‌های آدنوماتوز و آدنوم serrated به آدنوکارسينوم و سرطان بدخيم تبديل می‌شوند. تغييرات ژنتيکی و اپی‌ژنتيک با مراحل خاصی از پيشرفت پوليپ به آدنوکارسينوم و نيز تغييرات بافت‌شناسی در سرطان کولون ارتباط دارد. در اين مطالعه، با استفاده از رنگ‌آميزی immunohistochemistry (IHC) در پوليپ‌های اسپوراديک کولون وضعيت عملکردی پروتئين‌های MLH1، MSH2، MSH6 و PMS2 بررسی شده است. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه مقطعی کليه بيماران مبتلا به پوليپ اسپوراديک کولورکتال که در فاصله سالهای 1382 تا 1388 در بخش بيماريهای دستگاه گوارش و کبد بيمارستان طالقانی تهران تحت پوليپکتومی قرار گرفته‌اند، بررسی شده‌اند. يافته‌ها: IHC برای MLH1، MSH2، MSH6 و PMS2 به ترتيب در 8/6%، 5/4%، 3% و 8/4% موارد غيرطبيعی بود. در تمام موارد PMS2 غيرطبيعی، MLH1 نيز غيرطبيعی و در تمام موارد MSH6 غيرطبيعی، MSH2 نيز غيرطبيعی بود (001/0p<). بين نتايج IHC با جنس، درجه ديسپلازی، نوع پوليپ آدنوماتوز و تهاجم ارتباط آماری معنی‌داری وجود نداشت. اما بين نتايج IHC با محل پوليپ و سن بيماران ارتباط آماری معنی‌دار وجود داشت و نيز بين پوليپ‌های آدنوماتوز و آدنوم serrated از نظر نتيجه ايمونوراکتيويتی برای MLH1 و PMS2 اختلاف آماری معنی‌دار وجود داشت (05/0p<). نتيجه‌گيری: توصيه می‌شود رنگ‌آميزی IHC تنها در پوليپ‌های آدنوم serrated بخصوص در سمت چپ کولون صورت پذيرد و در ساير موارد بخصوص در سمت راست کولون، انجام اين آزمون در مديريت بيماران احتمالاً کمک‌کننده نخواهد بود. Background and Aim: Colorectal cancers often arise from benign polyps. Adenomatous polyps and serrated polyps progress step by step to adenocarcinoma and change to malignant cancers. Genetic and epigenetic changes have relationship with specific stages in polyp-adenocarcinoma progression and colorectal cancer histopathological changes. In this study we applied immunohistochemistry (IHC) staining in sporadic colorectal polyps to assay functional status of MLH1, MSH2, MSH6, and PMS2 proteins. Materials and Methods: In this cross-sectional study we assessed all patients with sporadic colorectal polyps admitted and performed polypectomy in gastrointestinal department of Taleghani Hospital from 2004 to 2008. Results: IHC was abnormal in 6.8%, 4.5%, 3%, and 4.8% for MLH1, MSH2, MSH6, and PMS2, respectively. In all cases with abnormal PMS2, MLH1 was abnormal, while the same story happened with abnormal MSH2 and MSH6 (p<0.001). IHC staining results showed significant differences according to polyp location, and mean age of the patient (p<0.05). Meanwhile, adenomatous polyps and serrated adenoma polyps showed significant differences when MLH1 and PMS2 were considered (p<0.05). Conclusion: IHC staining is suggested for serrated adenoma specially those in left colon. However, IHC staining for right-sided polyps may not have increased benefits for patients' management. پوليپ اسپوراديک کولورکتال، پروتئين‌های ترميم کننده عدم تطابق ژنی، پوليپ آدنوم serrated Sporadic colorectal polyp; Mismatch repair proteins; Serrated adenoma polyp. 49 54 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-625&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mahsa Molaei دکتر مهسا مولايی m_molaei@sbmu.ac.ir 190031947532846003619 Yes Department of Pathology, Research Institute for Gastroenterology and Liver Disease, Shahid Beheshti University, M.C., Tehran, Iran. تهران، اوين، بيمارستان طالقانی، طبقه هفتم، مرکز تحقيقات بيماريهای گوارش و کبد Mahdi Yadollahzadeh دکتر مهدی يداله‌زاده 190031947532846003620 No Reza Mashayekhi دکتر رضا مشايخی 190031947532846003621 No Shohreh Almasi شهره الماسی 190031947532846003622 No Seyed Reza Fatemi دکتر سيدرضا فاطمی 190031947532846003623 No Mohammad Reza Zali دکتر محمدرضا زالی 190031947532846003624 No

fa مقايسه اثر رژيم پرپروتئين و کربوهيدرات‌های با بار گليسمی کاهش‌يافته و رژيم کاهش وزن متداول بر فراسنج‌های چربی و ليپوپروتئين در مبتلايان به سندرم تخمدان پلی‌کيستيک پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: سندرم تخمدان پلی‌کيستيک به خصوص در زنان چاق، با عوامل خطر بيماريهای قلبی عروقی همراه است. هدف مطالعه حاضر بررسی تاثير دو نوع رژيم غذايی محدود از انرژی بر کاهش وزن و اصلاح عوامل خطر بيماريهای قلبی عروقی بود. مواد و روش‌ها: اين کارآزمايی بالينی 12 هفته‌ای با استفاده از رژيم غذايی کاهش وزن در 60 نفر از زنان چاق مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کيستيک انجام شد. افراد به صورت تصادفی در گروه رژيم "تغيير يافته": 30% پروتئين و 40% کربوهيدرات با بار گليسمی پايين و گروه رژيم متداول با ترکيب 15% پروتئين و 55% کربوهيدرات قرار گرفتند. در ابتدا و پس از 12 هفته مداخله تغذيه‌ای، اندازه‌های تن‌سنجی و نمونه خون ناشتا برای اندازه‌گيری فراسنجهای چربی و عوامل پيش‌التهابی اخذ شد. دريافتهای غذايی با يادآمد غذايی 24 ساعت برای 3 روز بررسی شد. يافته‌ها: ميانگين سنی افراد مورد مطالعه 9/5±9/28 سال بود. درصد وزن کاهش يافته در مقايسه با وزن اوليه در دو گروه مشابه بود و تفاوت آماری معنی‌داری نداشت. ميزان کاهش توده چربی در گروه "تغيير يافته" بيشتر بود ولی از نظر آماری معنی‌دار نبود. در بين فراسنجهای چربی خون، LDL-کلسترول بصورت معنی‌داری در هر دو گروه کاهش يافته بود. افزايش اديپونکتين، کاهش IL-6 و TNF-α در دو گروه معنی‌دار بود. ميزان CRPدر گروه "تغيير يافته" کاهش معنی‌دار داشت. نتيجه‌گيری: کاهش وزن بصورت مستقل از نوع رژيم غذايی در کاهش LDL-کلسترول و تغيير فاکتورهای پيش‌التهابی موثر بود. کاهش عوامل خطر بيماريهای قلبی افراد چاق مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کيستيک از طريق کاهش وزن امکان‌پذير است. Background and Aim: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is usually accompanied by cardiovascular disease risk factors in women especially obese subjects. The aim of this study was to investigate and compare the effects of two hypocaloric diets on weight loss and improvements of cardiovascular disease risk factors. Materials and methods: For this randomized clinical trial, weight reduction was attempted among sixty overweight and obese PCOS women who did not use any medication. They were randomly assigned into two groups "conventional group" receiving 15% protein and 55% carbohydrate and "modified group" receiving 30% protein and 40% reduced glycemic load carbohydrates. They consumed hypocaloric diet for 12 weeks. In weeks 0 and 12, anthropometric data, 24-hour dietary recall for 3 days and fasting blood sample for measuring lipid profile, adiponectin and pro-inflammatory factors were obtained. Results: Subjects were aged 28.9±5.9 years old. There was no significant difference in percentages of weight loss between two groups. Reduction of total body fat in "modified group" was slightly higher, however, the difference did not reach a statistically significant level. Levels of LDL-C, TNF-α and IL-6 reduced and adiponectin increased significantly. CRP was significantly reduced in modified group. Conclusion: Weight loss was associated with reduction in LDL-C level and improvement of cardiovascular disease risk factors. However, its effect is independent of the diet composition. فراسنجهای چربی خون، رژيم غذايی، کاهش وزن، سندرم تخمدان پلی‌کيستيک، اديپونکتين. Weight loss; Polycystic ovary syndrome; Lipid profile; Pro-inflammatory factors; Adiponectin. 55 61 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-626&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Homeira Hamayeli Mehrabani حميرا حمايلی مهربانی 190031947532846004097 No Saghar Salehpour دکتر ساغر صالح‌پور 190031947532846004240 No Mehdi Hedayati دکتر مهدی هدايتی 190031947532846004241 No Zohreh Amiri دکتر زهره اميری 190031947532846004242 No Sara Jalali Farahani سارا جلالی فراهانی 190031947532846004243 No Farideh Tahbaz فريده طاهباز farideh.tahbaz@gmail.com 190031947532846004244 Yes Department of Human Nutrition, Faculty of Nutrition and Food Industry, Shahid Beheshti University, M.C., Tehran, Iran. تهران، شهرک قدس، بلوار شهيد فرحزادی، خيابان ارغوان غربی، دانشکده علوم تغذيه و صنايع غذايی

fa شيوع افسردگی پس از زايمان و عوامل همراه با آن در شهرستان قم پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: افسردگی پس از زايمان يکی از شايعترين اختلالات روانی بدنبال زايمان است که مشکلات جدی برای مادر ،کودک و خانواده ايجاد می‌کند. مطالعات مختلف شيوع اين اختلال را 5 تا40 درصد گزارش کرده‌اند. در بررسی عوامل مرتبط نيز نتايج متفاوتی بدست آمده است. هدف اين مطالعه ارزيابی شيوع افسردگی پس از زايمان و تعيين عوامل مرتبط با آن در زنان مراجعه‌کننده به مراکز بهداشتی درمانی قم است. مواد و روش‌ها: در اين پژوهش مقطعی، به روش نمونه‌گيری متوالی، اطلاعات مربوط به 300 مادر که 12ـ6 هفته از زايمان آنها می‌گذشت، مورد بررسی قرار گرفت. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه استاندارد ادينبورگ و پرسشنامه عوامل مرتبط بود که پس از تائيد اعتبار و اعتماد علمی بکار گرفته شد. نمونه‌ها بر اساس آزمون ادينبورگ به دو گروه افسرده (نمره برابر يا بيش از 13) و غيرافسرده (نمره کمتر از 13) تقسيم شدند و سپس با استفاده از مدل رگرسيون لجستيک ارتباط متغيرها با افسردگی پس از زايمان بررسی شد. يافته‌ها: شيوع افسردگی پس از زايمان با استفاده از آزمون ادينبورگ، 7/23% تعيين شد. در بررسی عوامل خطرساز بين افسردگی پس از زايمان و ناخواسته بودن بارداری، ناهنجاری نوزاد، عدم رضايتمندی زناشويی، وضعيت اقتصادی، فقدان حمايت اجتماعی، تجربه بحران در 1 سال گذشته، سابقه افسردگی در طول زندگی، سابقه افسردگی پس از زايمانهای قبلی و سابقه افسردگی در بارداری اخير رابطه معنی‌دار مشاهده شد. نتيجه‌گيری: با توجه به نتايج پژوهش بر لزوم توجه بيشتر بر بهداشت روانی مادران و گنجاندن برنامه‌های غربالگری، حمايتی و مشاوره‌ای بهداشت روان در مراقبتهای روتين بعد از زايمان به‌خصوص برای گروههای در معرض خطر تاکيد می‌گردد. Background and Aim: Postpartum depression is one of the most common psychiatric disorders following delivery. This disorder may lead to serious problems for mother, child and family. Studies carried out on the prevalence of postnatal depression (PND) have reported varying rates ranged 5% to 40%. There have also been some conflicting findings in investigating its relative factors. The aim of this study was to determine PND and its risk factors in women referring to health care centers in Qom. Materials and Methods: During this cross-sectional study 300 women were surveyed 6-12 weeks following their delivery. Edinburgh Postnatal Depression Scale and Relative Factors Questionnaire were used for data gathering. Samples were assigned into two groups based on Edinburgh scores: ≥13 as depressed subjects, and <13 as non-depressed subjects. Finally, logistic regression was used for data analysis. Results: Totally, the prevalence of postpartum depression was found to be 23%. Among factors, unplanned pregnancy, newborn anomaly, dissatisfaction with husband, low income, lack of social support, crisis in the past year, previous history of depression, and previous postpartum depression were significantly associated with PND. Conclusion: We strongly recommend further emphasis on maternal mental health. It is also necessary to include mental health screening, supportive and consultative programs in post-natal routine health care, especially for at risk women. افسردگی پس از زايمان، تست ادينبورگ، عوامل خطر Postnatal depression; Edinburgh Depression Scale; Risk factors 62 66 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-627&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Ashraf Khorramirad اشرف خرمی راد 190031947532846003625 No Maryam Mousavi Lotfi سيده مريم موسوی لطفی mmousavi.msc@gmail.com 190031947532846003626 Yes Department of Nursing Education, Rasht Islamic Azad University, Rasht, Iran. ؛ قم، شهر قائم، دانشگاه علوم پزشکی قم، دانشکده پرستاری و مامايي؛ Alireza Shoori Bidgoli عليرضا شعوری بيدگلی 190031947532846003627 No

fa بررسی وضعيت سلامت روان درمعتادان تزريقی زندان کاشان در سال 1386 پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: امروزه وابستگی به مواد مخدر، اعتياد و تجارت غيرقانونی اين مواد به صورت يک بحران جهانی مطرح است. نزديک 90% افراد معتاد به ترکيبات افيونی دچار نوعی اختلال روانی هستند که در اين بين افسردگی، اختلال شخصيت ضداجتماعی و اضطراب از اهميت بيشتری برخوردار هستند. هدف از پژوهش حاضر تعيين ميزان سلامت روان معتادان تزريقی در زندان کاشان است. مواد و روش‌ها: کليه معتادين تزريقی زندان با استفاده از روش نمونه‌گيری در دسترس وارد مطالعه شدند و با استفاده از پرسشنامه سلامت عمومی (General Heath Questionnaire) GHQ-28 و پرسشنامه مشخصات دموگرافيک و همچنين مصاحبه روانپزشکی بر اساس چک‌ليست DSM-IV توسط 3 روانپزشک مورد ارزيابی قرار گرفتند. يافته‌ها: از 48 معتاد تزريقی که بر اساس آزمونGHQ–28 مشکوک به اختلال شناخته شدند، براساس مصاحبه بالينی 44 نفر مبتلا به اختلال روانپزشکی بودند. شايعترين اختلالات روانپزشکی به‌ترتيب عبارت بودند از: اختلال شخصيت ضد اجتماعی در 28 نفر (6/63%)، اختلالات خلقی در 21 نفر (7/47%)، اختلالات اضطرابی در 8 نفر (1/18%) و اختلال انطباقی در 3 نفر (8/6%). همچنين 19 نفر (1/43%) دارای چند اختلال بودند و 25 نفر (8/56%) تنها دارای يک اختلال بودند. در اين پژوهش بين سن، مدت زندانی بودن، نوع جرم، وضعيت تاهل، وضعيت شغل و سطح تحصيلات با اختلال روانی رابطه معنی‌داری مشاهده نشد. با اين حال وجود اختلال روانی در مردان معتاد تزريقی بيکار و معتادين تزريقی زير 30 سال بيشتر از ساير معتادين تزريقی بود. نتيجه‌گيری: معتادان تزريقی از وضعيت سلامت روانی مناسبی برخوردار نيستند. با توجه به اينکه اين مطالعه برای اولين بار در کشور انجام می‌گردد، اين موضوع نياز به بررسيهای کاملتر و همه‌جانبه‌تری دارد. Background and Aim: Nowadays, drug addiction and its associated businesses are worldwide concern. The main purpose of the current study is to evaluate mental health status of IV drug abusers in Kashan prison. Materials and Methods: All IV drug abusers of Kashan prison were included for whom General Health Questionnaire-28 (GHQ-28) and demographic characteristic questionnaire were completed. Meanwhile, they were interviewed via DSM-IV check list and evaluated by three psychiatrists. Results: The following psychiatric disorders were commonly found among IV drug abusers: anti-social personality disorder in 28 (93.6%), mood disorder in 21 (47.7%), anxiety disorder in 8 (18.8%) and adjustment disorder in 3 (6.8%). A total of 19 subjects (43.1%) had multi disorders and 25 (56.8%) had only one disorder. In our setting, there was no statistically significant association between psychiatric disorder and marital status, job and educational level, however, the emergence of mental disorder among the unemployed male IV drug abusers and those younger than 30 years should be emphasized. Conclusion: Unfortunately, IV drug abusers are not in good mental health status. Since it was the first study of its kind in our country, further studies are strongly recommended. سلامت روان، معتاد تزريقی، تست سلامت عمومی Mental health status; IV drug abusers; General Health Questionnaire. 67 71 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-628&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Fatemeh-sadat Ghoreishi دکتر فاطمه سادات قريشی 190031947532846004098 No Afshin Ahmadvand دکتر افشين احمدوند drzo.ghoreishi@yahoo.com 190031947532846004245 Yes Department of Psychiatry, Kashan University of Medical Sciences, Kashan, Iran. کاشان، خيابان اباذر، روبروی شهرداری، بيمارستان اخوان، گروه روانپزشکي؛ Zahra Sepehrmanesh دکتر زهرا سپهر منش 190031947532846004246 No

fa بررسی فاصله زمانی انجام تحقيق تا انتشار مقالات در مجلات علمی پژوهشی دندانپزشکی کشور پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: يکی از چالشهای آسيب‌گذار در کيفيت تحقيقات، طولانی بودن فواصل تحقيق تا اعلام وصول به مجله، تائيديه و انتشار مقالات است. نظر به عدم اطلاع از وضعيت آن، اين تحقيق روی مجلات دارای رتبه علمی پژوهشی دندانپزشکی کشور در سالهای 1384 و 1385 انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه مقطعی، کليه مقالات واجد شرايط بر مبنای فواصل زمانی گزارش شده بر حسب ماه تعيين وضعيت گرديدند. حد مجاز فواصل فوق (تاخير) بر اساس نتايج مطالعه "دلفی" از پژوهشگران و سردبيران مجلات علوم پزشکی تعيين شد به اين ترتيب‌که اگر مدت انجام تحقيق تا اعلام وصول بيش از شش ماه و فاصله بين اعلام وصول تا صدور تاييديه بيش از شش ماه و فاصله زمانی بين صدور تاييديه تا انتشار بيش از سه ماه بود، بعنوان تاخير تلقی شد و نقش نام مجله، رشته تخصصی، تعداد نويسندگان، نوع طراحی، کيفيت منابع (عمر و نوع منبع، تعداد منابع فارسی، کتاب يا مقاله)، سازمان حمايت کننده طرح، بعنوان عوامل مرتبط با تاخير در زمانهای مورد بررسی با استفاده از آزمون کای دو مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته‌ها: طی مدت مورد بررسی، 5 مجله و تعداد 474 مقاله مورد بررسی قرار گرفت. تاخير در فاصله انجام تحقيق تا اعلام وصول به ميزان 85%، تاخير از اعلام وصول تا صدور تاييديه 4/57% و تاخير از صدور تاييديه تا انتشار 4/19% بود. بطورکلی در هر سه زمينه فوق 5/39% تاخير وجود داشت. ميزان تاخير در نوع مجله، منابع قديمی‌تر و منابع فارسی کمتر وجود داشت (05/0p<). نتيجه‌گيری: به‌نظر می‌رسد تاخير در فواصل مورد بررسی وجود دارد و با توجه به تبعات شناخته شده آ‌ن اقدامات لازم برای کاهش فواصل آن ضروری است. Background and Aim: One of the most harmful factors which demolishes the quality of research is the prolong time intervals between study completion and article preparation, submission, acceptance and publication. The present study was conducted to determine the elapsed time between conducting the research and preparing the article, submission, acceptance and publication in a group of Dentistry Scientific and Research journals. Materials and Methods: For this cross sectional study, all eligible articles were surveyed according to their claimed times for carrying out the research, and the time intervals between article preparation and submission, acceptance and publication in month. According to Delphi Analysis, a research's delay will occur in either of the following situations: 1) the time consumed for conducting the research until its submission or the time interval between submission and acceptance takes more than 6 months, 2) the time interval between acceptance and publication takes more than 3 months. Finally, the association between research's delay and the following variables was determined: publisher, field of specialty, number of authors, references status (date, type, number of Persian references), and financial supporting organization. Results: Totally, 5 journals and 474 articles were surveyed among which 39.5% were subjected for research's delay. A research's delay was noted for the time consumed for conducting the research until its submission (85%), the time interval between submission and acceptance (57.4%), and the time interval between acceptance and publication (19.4%). A research's delay was associated with publisher, number of Persian references, and older dated references. Conclusions: A research's delay is a serious concern among the aforementioned journals, hence, considering the recognized consequences of such delays, the required actions for shortening the intervals are requested. فاصله زمانی انجام تحقيق تا تهيه مقاله، فاصله زمانی اعلام وصول تا صدور تاييديه، فاصله زمانی صدور تاييديه تا انتشار Research\'s delay; Submission; Acceptance; Publication. 72 76 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-629&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Ahmad Sheibaninia دکتر احمد شيبانی‌نيا 190031947532846004099 No Nasser Valaie مهندس ناصر ولائی 190031947532846004247 No Leila Ramezani دکتر ليلا رمضانی 190031947532846004248 No Mohsen Mehrshadian دکتر محسن مهرشاديان Dr.m.mehrshadian@dentaliau.ir 190031947532846004249 Yes Faculty of Dentistry, Islamic Azad University, Pasdaran Avenue, Tehran, Iran. تهران، خيابان پاسداران، نيستان دهم، واحد دندانپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامي؛ Afshin Haraji دکتر افشين حراجی 190031947532846004250 No Ali Haeri دکتر علی حائری 190031947532846004251 No Azadeh Khajavikhan آزاده خواجوي‌خان 190031947532846004252 No

fa بررسی فراوانی آنزيم β-لاکتاماز و الگوی حساسيت‌آنتی‌بيوتيکی در باکتری‌های پاتوژن جداسازی شده از سطوح کم‌تماس و پرتماس بيمارستان الزهرای اصفهان پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: سطوح بيمارستان منابع بالقوه‌ای جهت حفظ و نگهداری باکتری‌های بيماريزا محسوب می‌شوند به‌طوريکه کاهش باکتری‌ها در سطوح بيمارستان منجر به اختلال در زنجيره عفونت و کنترل عفونتهای بيمارستانی می‌گردد. آنتی‌بيوتيک‌های خانواده β-لاکتام از اهميت ويژه‌ای در درمان بيماريها برخوردار هستند. شيوع β-لاکتاماز در باکتری‌های بيماريزا منجر به اختلال در روند درمان می‌گردد. اين پژوهش با هدف بررسی شيوع آنزيم β-لاکتاماز و الگوی آنتی‌بيوگرام در باکتری‌های بيماريزای جداسازی شده از سطوح بيمارستان صورت گرفته است. مواد و روش‌ها: اين مطالعه تجربی در سالهای 1386-1384 در بيمارستان فوق‌تخصصی الزهرا در اصفهان روی 194 باکتری جداسازی شده از سطوح مختلف انجام گرفت. نمونه‌ها با استفاده از سوآب و محيط NB (Nutrient Broth) از سطوح کم‌تماس و پرتماس جمع‌آوری گرديدند. شناسايی باکتری‌ها بر اساس روشهای ميکروبيولوژيک، بررسی توليد β-لاکتاماز با روش اسيدومتريک و بررسی الگوی آنتی‌بيوگرام با روش کربی بائر انجام گرفت. يافته‌ها: از 194 باکتری جداسازی شده از سطوح بيمارستان، گونه‌های استافيلوکوکوس 55%، باسيلوس 3/26%، اعضاء خانواده انتروباکترياسه 8/9%، گونه‌های پسودوموناس 9/3%، ساير باسيل‌های گرم منفی 5/4% و گونه‌های استرپتوکوکوس 5/0% را به خود اختصاص دادند و 5/61% از باکتری‌های مورد بررسی مولد آنزيم β-لاکتاماز بودند. بر اساس نتايج آنتی‌بيوگرام به ترتيب بيشترين و کمترين مقاومت باکتری‌های مورد بررسی در برابر آنتی‌بيوتيک‌های پنی‌سيلين و جنتامايسين بود. نتيجه‌گيری: شيوع گسترده آنزيم β-لاکتاماز در باکتری‌های مورد بررسی به دليل وفور پراکندگی باکتری‌ها در سطوح بيمارستان و در نتيجه تسهيل انتشار ژن‌های مقاومت در برابر آنتی بيوتيک‌ها در باکتری‌ها است. ارتقاء کيفی مواد ضدعفونی‌کننده در بيمارستانها و کنترل تردد افراد، منجر به کنترل عفونتهای بيمارستانی مقاوم در برابر آنتی‌بيوتيک‌ها می‌گردد. Background and Aim: Hospital surfaces can serve as reservoirs of potential pathogen bacteria. β-lactam antibiotics are developed as wide-spectrum antibiotics, however, the emergence of bacteria encompassing β-lactamase was a major challenge for physicians. The present study was conducted to determine the frequency of β-lactamase and antibiotic sensitivity pattern in isolated pathogen bacteria from low and high hospital contact surfaces. Material and Methods: This experimental study was conducted on 194 isolated samples in Azzahra hospital in Isfahan. Samples were collected from high and low contact surface with swab in NB (Nutrient Broth). Bacteria were identified with microbiological techniques, however, β–lactamase production was assessed with acidometric and antibiogram pattern was achieved with Kirby Bauer method. Results: Of 194 isolated bacteria, the following organisms were detected: Staphylococcus spp. 55%, Bacillus spp. 26.3%, Enterobacteriaceae 9.8%, Pseudomonas spp. 3.9%, other gram negative bacteria 4.5% and Streptococcus spp. 0.5%. Meanwhile, 61.5% of bacteria produce β–lactamase. According to antibiogram, organisms showed the highest and lowest resistance to penicillin and gentamicin, respectively. Conclusion: Widely spread of β–lactamase represents high spread of bacteria in hospital surfaces. Obviously, improvement in the quality of disinfectant agents could pave the way for better management of antibiotic-resistant nosocomial infections. β-لاکتاماز، مقاومت آنتی‌بيوتيکی، سطوح بيمارستانی، عفونتهای بيمارستانی. β-lactamase; Antibiotic resistance; Hospital surfaces; Nosocomial infections 77 82 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-630&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Sheila Jalalpour شيلا جلال پور shilla.jalalpoor@yahoo.com 190031947532846004100 Yes Department of Food Industry, Islamic Azad University, Shahraza Branch, Isfahan. ؛ اصفهان، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرضا، گروه صنايع غذايي؛ Rooha Kasra Kermanshahi روحا کسری کرمانشاهی 190031947532846004253 No Ashraf Sadat Nouhi اشرف السادات نوحی 190031947532846004254 No Hamid Zarkesh Esfahani حميد زرکش اصفهانی 190031947532846004255 No

fa مقايسه ميزان پروتئين اپلين(Apelin)سرم در بيماران با فيبريلاسيون دهليزی بدون بيماری ساختاری قلب (Lone AF) با افرادشاهد پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: فيبريلاسيون دهليزی يکی از شايعترين آريتمی‌ها است که در 1% افراد بالای 60 سال و بيش از 5% بيماران بالاتر از 69 سال گزارش شده و عامل خطر مهمی برای سکته مغزی، پيشرفت به سمت نارسايی قلب و افزايش ميزان مرگ و مير در بيماران با نارسايی قلبی است. اپلين يک پروتئين موثر بر عروق با کارکرد گشادکنندگی عروق وابسته به اندوتليوم، اينوتروپ مثبت، کاهنده پس‌بار و پيش‌باربطنی، افزايش دهنده قدرت انقباضی قلب است. سطح پلاسمايی اپلين راهنمای عملی در ارزيابی شدت نارسايی قلب و پيشگويی‌کننده در آريتمی فيبريلاسيون دهليزی بدون بيماری ساختاری قلب است. مواد و روش‌ها: در يک بررسی مورد شاهدی، 26 بيمار مبتلا به فيبريلاسيون دهليزی بدون بيماری ساختاری قلب و 27 شاهد سالم وارد مطالعه شدند. از بيماران و گروه شاهد، 3 ميلی‌ليترخون وريدی سيتراته اخذ و به آزمايشگاه پژوهشکده تحقيقات غدد دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی ارسال گرديد. پس از سانتريفوژ کردن و جدا نمودن پلاسما، در برودت 70- درجه سانتيگراد نگهداری و پس از پايان نمونه‌گيری‌ها، غلظت پلاسمايی اپلين به روش الايزا اندازه‌گيری شد. در اين پژوهش بيماران مبتلا به بيماری عروق کرونر، نارسايی قلب،کارديوميوپاتی، بيماری دريچه‌ای و روماتيسمی قلب، پر فشاری خون و پرکاری تيروئيد از مطالعه حذف شدند. يافته‌ها: در گروه بيمار 17 مرد و 9 زن و درگروه شاهد 16 مرد و 11 زن حضور داشتند. ميانگين سنی در گروه بيمار و شاهد به‌ترتيب 4/12±1/53 و 3/8±8/51 سال بود. ميانگين سطح پلاسمايی اپلين در گروه بيمار در مقايسه با گروه شاهد تفاوت معنی‌دار نشان نداد. ميزان پلاسمايی اپلين در بيماران مسن‌تر از 60 سال در مقايسه با سنين کمتر و مساوی 60 سال، بطور معنی‌داری پائينتر بود ولی در گروه بيمار و شاهد، در سنين بالاتر از 60 سال در مقايسه با سن کمتر و مساوي60 سال تفاوت معنی‌داری نداشت. ميانگين سطح پلاسمايی اپلين در گروه بيمار و شاهد در مردان در مقايسه با زنان تفاوتی نداشت. نتيجه‌گيری: ميزان پلاسمايی اپلين در گروه بيماران با فيبريلاسيون دهليزی بدون بيماری ساختاری قلب زير 60 سال در مقايسه با گروه شاهد، تفاوت معنی‌داری نداشت ولی در گروه بيماران بالای 60 سال کاهش نشان داد. به نظر نمی‌رسد تعيين ميزان اپلين در سنين زير 60 سال در اين گروه از بيماران عامل تمايزی باشد. لذا نمی‌توان از آن به عنوان يک عامل نشان‌دهنده خطر يا هشداردهنده استفاده کرد. Background and Aim: Atrial fibrillation (AF) is one of the most common arrhythmia and is a risk factor for stroke and heart failure. Apelin is a protein with multiple effects on cardiovascular system such as: endothelium-dependent vasodilation, positive inotropy, declining ventricular preload and after-load and increases cardiac contractility. Plasma level of Apelin is a practical tool for evaluating the severity of heart failure, however, it could be a good prognostic factor in Lone AF. Material and methods: In this case-control study, 26 patients with Lone AF and 27 age- and sex- matched controls were enrolled. Meanwhile, the following exclusion criteria were applied at baseline: cardiomyopathy, congestive heart failure, hyperthyroidism, hypertension, coronary artery disease, valvular heart disease, and rheumatic heart disease. Then, 3cc citrated venous blood was obtained and Apelin plasma level was measured with ELISA technique. Results: The study population included 17 males and 9 females with the mean age of 53.1±12.4 years in the LAF and 16 males and 11 females with the mean age of 51.8±8.3 years in the control group. Level of Apelin was not significantly differed between LAF and control group. However, patients aged ≥60 years had significantly lower Apelin level when compared with those younger 60 years. Furthermore, gender did not influence the level of Apelin in LAF and control group. Conclusion: Results revealed no reduction in Apelin level of Lone AF group aged <60 years old, but there was a significant reduction in Apelin level among patients aged ≥60 years. Hence, Apelin level determination is of low benefit in patients aged <60 years. اپلين، فيبريلاسيون دهليزی، بيماری ساختاری قلب Lone atrial fibrillation; Arrhythmia; Apeline. 83 87 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-631&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mohammad Asadpour Piranfar دکتر محمد اسدپور پيرانفر drpiranfar@yahoo.com 190031947532846004101 Yes Department of Cardiology, Taleghani Hospital, Yemen St., Velenjak, Tehran, Iran. ؛ تهران، اوين، خيابان تابناک، بيمارستان آيت ا... طالقانی، بخش قلب و عروق؛ Amir Hamzeh Pardal دکتر امير حمزه پردال 190031947532846004256 No Maryam Afshar دکتر مريم افشار 190031947532846004257 No Mohammadreza Beyranvand دکتر محمدرضا بيرانوند 190031947532846004258 No

fa اثر مصرف خوراکی کنگر فرنگی بر يادگيری و حافظه موش صحرايی ديابتی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: ديابت قندی در دراز مدت از راههای مختلف از جمله تشديد روند استرس اکسيداتيو با اختلالاتی در يادگيری، حافظه و شناخت در جامعه انسانی و حيوانات آزمايشگاهی همراه است. با توجه به وجود شواهدی مبنی بر اثر ضدديابتی کنگر فرنگی و اثرات آنتی‌اکسيدانتی گياه، اثر تجويز خوراکی و درازمدت اين گياه بر يادگيری و حافظه در موشهای صحرايی ديابتی مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش‌ها: موشهای صحرايی ماده به چهار گروه کنترل، کنترل تحت تيمار با کنگر فرنگی، ديابتی و ديابتی تحت درمان با کنگر فرنگی تقسيم شدند. دو گروه تحت تيمار نيز از غذای موش حاوی گياه به مدت 6 هفته بدون محدوديت استفاده نمودند. برای ديابتی نمودن موشها از استرپتوزوتوسين به فرم تک دوز و داخل صفاقی به ميزان 60 ميلی‌گرم بر کيلوگرم وزن حيوان استفاده گرديد. بعلاوه، برای بررسی حافظه و يادگيری حيوانات، ميزان عملکرد از نظر تأخير اوليه و تأخير در حين عبور در آزمون اجتنابی غيرفعال و درصد رفتار تناوب با استفاده از ماز Y در پايان کار تعيين گرديد. يافته‌ها: در موشهای ديابتی و ديابتی و کنترل تحت تيمار با گياه هيچگونه تغيير معنی‌داری در مورد تأخير اوليه در مقايسه با گروه کنترل بدست نيامد. همچنين، کاهش معنی‌دار تأخير در حين عبور در موشهای ديابتی (01/0p<) و کنترل تحت تيمار (05/0p<) و کاهش غيرمعنی‌دار اين پارامتر در گروه ديابتی تحت تيمار در پايان کار مشاهده گرديد و تفاوت موجود بين دو گروه ديابتی و ديابتی تحت تيمار از نظر آماری معنی‌دار بود (05/0p<). همچنين، درصد تناوب نيز در حيوانات ديابتی و ديابتی تحت تيمار بطور معنی‌دار کمتر از گروه کنترل بود (01/0p< و 05/0p<)، هر چند اين پارامتر در گروه ديابتی تحت تيمار با گياه بطور غيرمعنی‌دار بيشتر از گروه ديابتی بود. بعلاوه، تجويز گياه به گروه کنترل نيز تغيير معنی‌دار اين پارامتر را در مقايسه با گروه کنترل بدنبال نداشت. نتيجه‌گيری: هر چند تجويز خوراکی کنگر فرنگی موجب تقويت توانايی نگهداری اطلاعات در انبار حافظه و به يادآوری آنها در حيوانات ديابتی می‌شود، ولی بر حافظه فضائی حيوانات ديابتی در آزمون Y تاثيری ندارد. انجام ساير آزمونهای حافظه فضائی نظير ماز شعاعی هشت پر و ماز آبی موريس در مورد اثر بخشی گياه در رابطه با حافظه فضائی در مطالعات آينده توصيه می‌شود. Background and Aim: Chronic diabetes mellitus via various pathways including augmented oxidative stress accompanies disturbances in learning, memory, and cognitive skills in humans and experimental animals. Due to the presence of some evidence for anti-diabetic and antioxidant activity of Cynara scolymus (CS), this study was conducted to evaluate the effect of chronic oral administration of CS on learning and memory status of diabetic rats. Materials and Methods: Female Wistar rats were divided into control, CS-treated control, diabetic, and CS-treated diabetic groups. Treatment groups received rat chow containing CS with no restriction for 6 weeks. For induction of diabetes, streptozotocin was injected intraperitoneally at a single dose of 60mg/kg. For evaluation of learning and memory, initial (IL) and step-through latencies (STL) were determined at the end of study using passive avoidance test and alternation behavior percentage was obtained using Y maze. Results: There was no significant change in IL in diabetic and treated-control and -diabetic rats as compared to control group. Meanwhile, STL significantly decreased in diabetic (p<0.01) and CS-treated control (p<0.05) groups, while it was non-significantly reduced in treated-diabetic group. In addition, alternation behavior percentage was significantly lower in diabetic and treated-diabetic groups when compared with controls (p<0.01 and p<0.05, respectively), but it was non-significantly higher in treated-diabetic group as compared with diabetics. Conclusion: Although CS treatment could enhance the capability of consolidation and recall in diabetic animals, but it could not improve spatial memory in diabetic animals using Y maze. Other spatial memory tests using radial arm and Morris water mazes are recommended in future research studies. کنگر فرنگی، يادگيری، حافظه، ديابت قندی Cynara scolymus; Learning; Memory; Diabetes mellitus 88 94 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-632&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mehrdad Roghani دکتر مهرداد روغنی mehjour@yahoo.com 190031947532846004102 Yes Department of Physiology, Shahed University, Keshavarz Boulevard, Tehran, Iran. تهران، بلوار کشاورز، خيابان شهيد عبدالله زاده (دهکده)، دانشکده پزشکی شاهد، گروه فيزيولوژي؛ Tourandokht Baluchnejadmojarad دکتر توراندخت بلوچ‌نژادمجرد 190031947532846004259 No Eshagh Azad اسحاق آزاد 190031947532846004260 No