نشريه پژوهنده Pajoohandeh Journal http://www.pajoohande.com 19 journal19 fa jalali 1389 1 1 gregorian 2010 4 1 15 1 online 1 fulltext

fa بررسی اثر سم زنبورعسل بر سندرم تخمدان پلی‌کيستيک در موش آزمايشگاهی بزرگ پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: شايع‌ترين اختلال اندوکرين در زنان، سندرم تخمدان پلی‌کيستيک است که 5 تا 10 درصد زنان در سن توليد مثل به آن مبتلا هستند. اين سندرم به شکل يک بيماری خودايمن نمايان می‌شود که در آن غلظت آنتی‌بادی‌های ضدتخمدانی به شدت افزايش می‌يابد. سم زنبور عسل با واکنش ايمنی و فعاليت ضد التهابی 100 برابر قوی‌تر از هيدروکورتيزون عمل می‌کند. در اين مطالعه اثر درمانی سم زنبور عسل بر روی سندرم تخمدان پلی‌کيستيک در موش بزرگ آزمايشگاهی (رت) مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تجربی، القای تخمدان پلی‌کيستيک با روش تزريق زيرپوستی هورمون استراديول ولرات با دوز 2 ميلی‌گرم حل شده در روغن کنجد در مرحله استروس رت‌های بالغ نژاد ويستار انجام گرفت. پس از گذشت 60 روز از تيمار، تزريق درون صفاقی سم زنبور عسل با دوز 2/0 ميلی‌گرم به ازای هر کيلوگرم وزن برای هر موش به مدت 10 روز انجام شد. سپس نمونه‌گيری تخمدان از موشهای تجربی، شاهد و کنترل انجام و با روشهای رنگ‌آميزی بافتی به مقايسه بافت‌شناسی تخمدان طبيعی، پلی‌کيستيک و تيمار با سم پرداخته شد. کليه نمونه‌های بافتی به ضخامت 6 تا 7 ميکرون برش زده شدند و با روش رنگ‌آميزی هماتوکسيلين- ائوزين تهيه گرديدند. داده‌ها با استفاده از روش ANOVA آزمون شدند و 05/0p< سطح معنی‌دار در نظر گرفته شد. يافته‌ها: اندازه‌گيری لايه گرانولوزا، تک، تعداد و قطر کيست‌ها و فوليکول‌های مختلف و بررسی آماری آن، بهبود چشمگير تخمدان پلی‌کيستيک را در رت‌های تيمار شده با سم زنبور عسل نشان داد (05/0p<). همچنين، در بيش از 70% موارد نمونه‌های تيمارشده با زهر زنبور، اجسام زرد که در تخمدان پلی‌کيستيک به ندرت وجود دارند، يافت شد که می‌تواند نشان‌دهنده آغاز مجدد اوولاسيون باشد. نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد زهر زنبور عسل با اثرات آنتی‌اکسيدانی و ضدالتهابی خود می‌تواند در بهبود کيست‌ها موثر واقع شده و باعث آغاز مجدد فرآيند اوولاسيون گردد. Background and Aim: Polycystic ovarian syndrome (PCOS) is the most frequent endocrine disorders in women affecting 5-10% of women of reproductive age with abnormal cycles and hyperandrogenism. This syndrome represents an autoimmune disease that demonstrates high concentration of antiovarian antibodies. Bee venom with its immune reaction and its anti-inflammatory–like action works 100 times stronger than hydrocortisone. The aim of this study was to investigate the therapeutic effect of bee venom on the polycystic ovarian syndrome in rats. Materials and Methods: The induction of PCOS was achieved by subcutaneous single injection of 2mg Estradiol valerate (EV) dissolved in sesame oil in estrous phase of ovarian cycle adult wistar rat. Sixty days after EV treatment 0.2mg/kg body weight of bee venom were injected intraperitoneally for 10 days. Rats were sacrificed and ovaries were removed to evaluate histopathological and histomorphometrical changes in EV- induced PCOS, bee venom treatment and normal intact animals. The tissues were processed routinely, paraffin blocks were made and 6-7 micron were prepared and stained with hematoxylin & eosin. Results: Thickness of granuloza layer, theca, number and diameter of cysts and number of atretic follicles were measured and showed a significant improvement (p<0.05) in indicated parameters in bee venom treated rats. Moreover, in more than 70% of cases, corpus luteum was observed in bee venom treated ovary, the condition that didn't observe in PCOS, indicating re- ovulation. Conclusion: Bee venom is a new approach for induction of ovulation in patients with resistant polycystic ovarian disease. It is safe, easy to use, and lacks major side effects. سندرم تخمدان پلی‌کيستيک، هيپراندروژنيسم، زهر زنبور عسل، استراديول ولرات، جسم زرد. Polycystic Ovary Syndrome; Hyperandrogenism; Bee venom; Estradiol valerate; Atretic follicles; Corpus luteum. 1 6 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-617&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Homa Mohseni Kouchesfahani هما محسنی کوچصفهانی kouchesfehani@yahoo.com 190031947532846004090 Yes Department of Biology, Tarbiat-Moallem University, Tehran, Iran. تهران، دانشگاه تربيت معلم، دانشکده علوم، گروه زيست شناسی. Mohammad Nabyooni محمد نبيونی 190031947532846004212 No استاديار، گروه زيست‌شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه تربيت معلم، تهران Hamed Adham حامد ادهم 190031947532846004213 No Master of Science, Department of Biology, Tarbiat-Moallem University, Tehran, Iran کارشناس ارشد زيست‌شناسی تکوينی جانوری، دانشگاه تربيت معلم، تهران

fa بررسی ميزان همبستگی وزن مخصوص ادرار با دهيدراتاسيون کودکان مبتلا به گاستروانتريت پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: دهيدراتاسيون يکی از علل بيماری‌زايی و مرگ در کودکان سراسر جهان به شمار می‌رود. در حال حاضر برای تخمين شدت دهيدراتاسيون از علائم بالينی بيماران استفاده می‌شود. به منظور تعيين همبستگی بين شدت دهيدراتاسيون با وزن مخصوص ادرار، اين تحقيق روی کودکان مبتلا به گاستروانتريت در مراجعين به بيمارستان مفيد و امام حسين (ع) در سال 1387 انجام گرفت. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه توصيفی کودکان مبتلا به گاستروانتريت بر اساس معيارهای ورود و خروج انتخاب شدند. سپس بر اساس علايم بالينی و استاندارد موجود، شدت دهيدراتاسيون تخمين زده و وزن مخصوص ادرار، BUN، کراتينين، قند خون و سطح سديم بررسی و ثبت گرديد. در نهايت ضريب همبستگی اسپيرمن تعيين گرديد. يافته‌ها: تحقيق روی 191 نفر کودک واجد شرايط انجام گرفت. بين شدت دهيدراتاسيون و وزن مخصوص ادرار همبستگی مثبت بالايی مشاهده شد (ضريب همبستگی اسپيرمن 68/0 و 001/0p<). همچنين وزن مخصوص ادرار با سطح BUN همبستگی مثبت قابل توجهی (ضريب همبستگی اسپيرمن 56/0 و 001/0p<) نشان داد. نتيجه‌گيری: به‌نظر می‌رسد ارتباط قابل ملاحظه‌ای بين وزن مخصوص ادرار و شدت دهيدراتاسيون وجود داشته باشد. با اين حال به منظور استفاده از وزن مخصوص ادرار در پيش‌بينی شدت دهيدراتاسيون نياز به مطالعات تکميلی است. Background and Aim: Dehydration causes major morbidities worldwide. It is estimated on the basis of patient's clinical symptoms. The present study was conducted in Imam Hossein and Mofid hospitals in order to assess the correlation between dehydration severity and urine specific gravity in a group of children with gastroenteritis. Materials and Methods: In this descriptive study, children with gastroenteritis were enrolled based on inclusion and exclusion criteria. Dehydration severity was estimated by their clinical signs and symptoms while urine specific gravity, BUN, Cr, Bs and Na were gathered. Finally, spearman correlation index was calculated. Results: A total of 191 cases were studied. There was a significant correlation between urine specific gravity and dehydration (r=0.68, p<0.001). Meanwhile, there was a significant correlation between urine specific gravity and BUN (r=0.56, p<0.001). Conclusion: Results revealed a considerable relationship between urine specific gravity and dehydration severity, however applying urine specific gravity as a predictive index for dehydration severity requires further complementary studies. وزن مخصوص ادرار، شدت دهيدراتاسيون، گاستروانتريت ، کودک Urine specific gravity; Dehydration; Child. 7 11 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-618&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Fariba Shirvani دکتر فريبا شيروانی fariba_shirvani@yahoo.com 190031947532846004091 Yes Department of Pediatric Infectious Diseases, Imam Hossein Hospital, Madani Avenue, Tehran, Iran. تهران، خيابان شهيد مدنی، بيمارستان امام حسين، بخش عفونی اطفال؛ Sara Elahi دکتر سارا الهی 190031947532846004214 No Mohammad-Taghi Hosseini Tabatabaie دکتر سيدمحمدتقی حسينی طباطبايی 190031947532846004215 No

fa بررسی جهش‌های اگزونی ژن NOD2 در بيماران ايرانی مبتلا به کرون پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: ژن NOD2 به عنوان ژنی که ارتباطی قوی با بيماری کرون دارد، شناخته شده است. ولی جهش‌های اين ژن در جمعيتهای مختلف، فراوانی‌های متفاوتی را نشان داده‌اند. هدف از مطالعه حاضر، تعيين توالی تمام اگزون‌های ژن NOD2 در بيماران ايرانی مبتلا به کرون بود تا جهش‌های موجود در اين ژن را بيابيم و فراوانی هريک از آنها را در بيماری کرون در مقايسه با افراد شاهد بررسی نماييم. مواد و روش‌ها: در مطالعه تحليلی مورد-شاهدی 90 بيمار کرون و 120 فرد سالم که از نظر سن و جنس با بيماران همسان بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. اين افراد در طی سه سال (1388-1386) به بيمارستان طالقانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی مراجعه کرده بودند. تمام مناطق اگزونی ژن NOD2 در اين افراد به روش PCR (polymerase chain reaction) وsequencing مورد بررسی قرار گرفت و در دو گروه بيمار و شاهد مقايسه شد. يافته‌ها: 21 جهش در تمام اگزون‌های ژن NOD2 يافت گرديد که 8 عدد از اين جهش‌ها فراوانی آللی بيش از 5% داشتند. هشت موتاسيون جديد (يکی در اگزون 2 و 7 عدد در اگزون 4) يافت شد. سه جهش شايع ژن NOD2 (G908R، R702W و 1007fs) به ترتيب فراوانی آللی برابر با 3/2%، 3/13% و 7/1% داشتند. سه جهش جديد P371T، A794P و Q908H و نيز جهش R702W در بيماران کرون به شکل معنی‌داری فراوان‌تر از گروه شاهد بود (001/0>p). نتيجه‌گيری: 8 جهش جديد در ژن NOD2 يافت شد ولی هنوز اهميت پاتوفيزيولوژيک اين جهش‌ها نامشخص است. بر اساس اين مطالعه به نظر می‌رسد بيماران ايرانی با گنجينه ژنتيکی متفاوت ممکن است خصوصيات جديدی را برای حساسيت به بيماری داشته باشند. Background and Aim: The NOD2 gene is known to have a strong association with Crohn’s disease, but different trends were reported in occurrence of NOD2 variants in distinct ethnicities. The aim of this study was to assess all exonic sequences of the NOD2 gene in Iranian Crohn's patients and healthy controls to identify any existing variation and evaluate their association with Crohn's disease. Materials and Methods: In the present study 90 non-related Crohn's patients and 120 sex- and age- matched healthy controls were included. They were referred to a tertiary center in a three-year period (2006-2009). The exonic regions of the NOD2 gene were amplified by polymerase chain reaction and evaluated by direct sequencing. Results: Totally, 21 sequence variations were identified among all exonic regions of the NOD2 gene, among which 8 had an allele frequency more than 5%. Eight new mutations (1 in exon 2 and 7 in exon 4) were observed. The three main variants (R702W, G908R, and 1007fs) showed allele frequencies of 13.3%, 2.2%, and 1.7%, respectively. Three new variations (P371T, A794P, and Q908H) and R702W mutation were significantly more frequent in Crohn's patients compared to controls. Conclusion: Eight novel mutations were identified in the NOD2 exons, but the patho-physiological importance of these variants remains unclear. Iranian patients with their different genetic reservoir may demonstrate some novel characteristics for disease susceptibility. بيماری کرون، ژنNOD2، جهش. NOD2; Crohn’s Disease; Mutation. 12 18 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-619&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Rahim Aghazadeh3, Faramarz Derakhshan1, Mohammad Reza Zali دکتر رحيم آقازاده3 ، دکتر فرامرز درخشان1، دکتر محمد رضا زالی 190031947532846009 No Nosratollah Naderi دکتر نصرت اله نادری 190031947532846004092 No Alma Farnood دکتر آلما فرنود a_farnood@yahoo.com 190031947532846004216 Yes Research Institute of Gastroenterology and Liver Disease (RCGLD), Taleghani Hospital, Yemen St., Velenjak, Tehran, Iran. تهران، بزرگراه چمران، خيابان يمن، بيمارستان طالقانی، مرکز تحقيقات بيماريهای گوارش و کبد Manigeh Habibi منيژه حبيبی 190031947532846004217 No Hedieh Balaii هديه بالايی 190031947532846004218 No Homayoun Zojaji دکتر همايون زجاجی 190031947532846004219 No Mohsen Chiani محسن چيانی 190031947532846004220 No Ali Tahami ، علی تهامی 190031947532846004221 No Farzad Firouzi دکتر فرزاد فيروزی 190031947532846004222 No Masoumeh Soltani معصومه سلطانی 190031947532846004223 No

fa بررسی قدرت روش سنجش تراکم استخوان به روش کمی اولتراسوند در مقايسه با روش استاندارد DEXA در تشخيص استئوپروز و استئوپنی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: پوکی و شکستگی استخوان از معضلات بزرگی است که کيفيت زندگی زنان يائسه را تحت تاثير قرار می‌دهد. از آنجا که حدود يک سوم زنان بالای 50 سال از شکستگی در يکی از نقاط ستون مهره، ران و مچ دست رنج می‌برند، شناسايی زنان دچار استئوپنی يا استئوپروز مسئله مورد بحث بالينی و پاراکلينيکی است. هدف از اين تحقيق بررسی قدرت روش سنجش تراکم در مقايسه با روش DEXA در تشخيص استئوپروز و استئوپنی در زنان ايرانی است. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه مشاهده‌ای، 149 زن که به منظور سنجش تراکم استخوان با روش DEXA مراجعه کرده بودند، وارد مطالعه شدند. پس از انجام سنجش تراکم با دستگاه Lunar و کسب رضايت‌نامه، تراکم استخوان به طريقه اولتراسوند و با دستگاه Sonoace 2000 از طريق پاشنه پا هر دو پا انجام شد. اطلاعات اوليه بيماران کسب و در پرسشنامه ثبت گرديد. يافته‌ها: ميانگين سنی بيماران 5/11±7/53 سال (86-24 سال)، وزن آنها 7/11±0/68 کيلوگرم و اندکس توده بدنی kg/m21/4±7/28 بود. بر اساس DEXA در ستون مهره‌ها، 5/31% استئوپنی و 1/12% استئوپروز داشتند. در حالی‌که اين آمار در QUS پای چپ 49% استئوپنی و 1/14% استئوپروز بود. ميزان استئوپنی در گروه QUS بالاتر از روش DEXA بود. حساسيت روش QUS پای چپ در گروههای سنی زير50، 65-50 و بالای 65 سال در مقايسه با DEXA توتال ران بترتيب 6/66%، 5/70% و 100% بود. حساسيت اين روش در مقايسه با DEXA ستون مهره نيز بترتيب 6/71%، 3/78% و 4/94% بود. حساسيت روش QUS با افزايش سن زنان افزايش پيدا می‌کند. نتيجه‌گيری: روش QUS از حساسيت مطلوبی در تشخيص موارد استئوپنی يا استئوپروز در زنان يائسه، بخصوص بالای 65 سال، برخوردار است. لذا توصيه می‌شود بعنوان غربالگری از اين روش در شناسايی زنان در معرض خطر استفاده شود تا با درمان به موقع از بروز عوارض نامطلوب مثل شکستگی پيشگيری شود. Background and Aim: Bone fracture is a major morbidity influencing menopause women quality of life. More than one third of menopause women suffer from osteoporosis-associated fracture. The aim of the present study was to evaluate the efficacy of quantitative ultrasound in diagnosis of osteoporosis or osteopenia in comparison with dual dexa X-ray absorptiometry. Material and Methods: A total of 149 women were included and bone mass density was measured. First, bone density was measured with Lunar machine (DXA) then measured by quantitative ultrasound using Sonoace2000. Finally data were analyzed using SPSS (version 11.0) soft ware. Results: Mean age was 53.7±11.5 (24-86) years, weight was 68.0±11.7 kg and body mass index was 28.7±4.1kg/m2. The frequency of osteopenia and osteoporosis at lumbar spine was 31.5% and 12.1%, respectively, according to DXA assay. However, osteopenia and osteoporosis was found in 49% and 14.1% by left heel QUS, respectively. The osteopenia rate was higher in QUS than DXA. Left heel QUS sensitivity versus total hip DXA in different groups of <50, 50-65 and >65 years old was 66.6%, 70.5% and 100%, respectively. QUS sensitivity compared with lumbar DXA was 71.6%, 78.3% and 94.4% in different groups, respectively. The sensitivity of QUS increases with age. Conclusion: QUS has a reliable sensitivity in diagnosis of osteopenia and osteoporosis in menopausal women especially in subjects aged >65 years old. This method is recommended for screening of high risk patients. استئوپروز، يائسگی، استئوپنی، QUS، DEXA. Osteoporosis; Menopause; Osteopenia, QUS, DXA 19 25 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-620&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Robabeh Taheripanah دکتر ربابه طاهری پناه taheripanah@sbmu.ac.ir 190031947532846004093 Yes Infertility &amp; Reproductive Health Research Center, Taleghani Hospital, Yemen St.,Velenjak, Tehran, Iran تهران، اوين، بيمارستان طالقانی، مرکز تحقيقات بهداشت باروری و ناباروری Mohammad Mehdi Emam دکتر محمدمهدی امام 190031947532846004224 No Abbas Entezari دکتر مجيد عمادالدين 190031947532846004225 No Majid Emadeddin دکتر عباس انتظاری 190031947532846004226 No Maryam Nasuhi دکتر مريم نصوحی 190031947532846004227 No Maryam Sohanaki5 مريم سوهانکی 190031947532846004228 No

fa بررسی رابطه سطح سرمی گزانتين اکسيداز با فيبريلاسيون دهليزی بدون بيماری ساختاری قلب پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: فيبريلاسيون دهليزی شايعترين تاکی‌آريتمی در بيماران قلبی است که با عوارض قابل ملاحظه‌ای از قبيل سکته مغزی همراه است. در مطالعات اخير، رابطه ميان واکنشگرهای اکسيژندار (ROS) و منابع آنزيمی آن همچون گزانتين اکسيداز با فيبريلاسيون دهليزی مورد توجه بوده است. اين مطالعه با هدف مقايسه سطح سرمی آنزيم گزانتين اکسيداز در مبتلايان به فيبريلاسيون دهليزی بی‌علت و گروه شاهد آنان انجام گرفت. مواد و روش‌ها: در يک مطالعه مورد- شاهدی، 26 بيمار مبتلا به Lone AF که از بين مراجعين به درمانگاه قلب بيمارستان طالقانی انتخاب شده بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. 27 فرد سالم که از لحاظ سن و جنس با گروه بيمار مشابه بودند، به عنوان گروه شاهد وارد مطالعه شدند. ميزان گزانتين اکسيداز در سطح سرمی دو گروه با استفاده از کيت Xanthine Oxidase Assay Kitاندازه‌گيری شد. يافته‌ها با استفاده از آزمونهای مربع کای و من‌ويتنی تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: دو گروه مورد و شاهد از نظر سن و جنس همسان بودند. ميزان گزانتين اکسيداز در سرم گروه Lone AF به‌طور معنی‌داری بالاتر از گروه کنترل بود (در گروه بيمار با ميانگين 53/7±40/13، ميانه 95/10 و چارک اول و سوم 55/9 و 25/14 در برابر گروه کنترل با ميانگين 40/6±70/9، ميانه 90/8 و چارک اول و سوم 60/6 و 70/10، 002/0p<). نتيجه‌گيری: مطالعه حاضر نشان داد در گروه مبتلا به فيبريلاسيون دهليزی بی‌علت، شاخص سطح آنزيم گزانتين اکسيداز به مراتب بالاتر از گروه فاقد اين آريتمی است. به‌نظر می‌رسد کنترل و مهار اين آنزيم در بيماران مبتلا به فيبريلاسيون دهليزی بی‌علت با هدف کاهش بروز تغييرات سلولی و نيز کاهش رخدادهای تکراری ريتم AF و عوارض ناشی از آن می‌تواند مؤثر باشد. Background and Aim: Atrial fibrillation is one of the most common arrhythmia and is a risk factor for stroke and heart failure. Prior investigators have proposed relationship between reactive oxygen species and their enzymatic source such as xanthine oxidase. In this study, we compare the level of serum xanthine oxidase in patients with lone atrial fibrillation (LAF) and control group. Materials and Methods: In this case–control study, 26 LAF patients without any other important disease such as CHF, cardiomyopathy, hypertension, CAD, valvular heart disease, and rheumatic heart disease, as well as 27 age- and sex-matched controls were enrolled. Serum xanthine oxidase was measured by xanthine oxidase assay kit. Finally, chi square and Mann-Whitney were used for data analysis. Results: The study population included 26 patients and 27 controls with the mean age of 49.7±12.4 and 53.1±11.1 years, respectively. The mean serum level of xanthine oxidase was 13.40±7.53 U/L in patients and 9.70±6.40 U/L in controls. Conclusion: Results revealed significant elevation in xanthine oxidase level in lone AF group. This elevation was more significant in older patients. Therefore, the inhibition and control of the enzyme level could be important in lone AF patients. Perhaps it would decrease cellular changes and prevent recurrence of the AF and its complication. فيبريلاسيون دهليزی بی‌علت، گزانتين اکسيداز، آريتمی. Lone atrial fibrillation; Arrhythmia; Xantine Oxidase 26 30 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-621&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mohammad Asadpour Piranfar دکتر محمد اسدپور پيرانفر drpiranfar@yahoo.com 190031947532846004094 Yes Department of Cardiology, Taleghani Hospital, Yemen St., Velenjak, Tehran, Iran. ؛ تهران، اوين، خيابان تابناک، بيمارستان آيت ا... طالقانی، بخش قلب و عروق؛ Amir Hamzeh Pardal دکتر اميرحمزه پردال 190031947532846004229 No Mohammad Aghajani دکتر محمد آقاجانی 190031947532846004230 No Mohammadreza Beyranvand دکتر محمدرضا بيرانوند 190031947532846004231 No Manouchehr Behnia دکتر منوچهر بهنيا 190031947532846004232 No Mohammad Esmail Gheydari دکتر محمداسماعيل قيداری 190031947532846004233 No Marzieh Khayyatzadeh دکتر مرضيه خياط زاده 190031947532846004234 No

fa بررسی تکثير تک‌ياخته کريپتوسپوريديوم در موشهای Balb/c و C57bl/6 با ايمنی سرکوب شده به منظور مدل‌سازی کريپتوسپوريديوزيس در نقص ايمنی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: کريپتوسپوريديوم يک انگل کوکسيديايی تک‌سلولی اجباری است که باعث بيماری کريپتوسپوريديوزيس می‌شود. با توجه به وفور اين بيماری در مبتلايان به نقص ايمنی و شيوع آن در مبتلايان به اسهال در ايران، اهميت اين انگل بيش از پيش آشکار می‌شود. بررسی اين بيماری در مدلهای حيوانی با ايمنی سرکوب شده می‌تواند ما را در شناخت و کنترل آن ياری کند. مواد و روش‌ها: نمونه‌های مدفوع آلوده از انسان و دام جمع‌آوری شد. سپس ااسيست‌های آن جداسازی و با روش شناورسازی سوکروز تغليظ شدند. موشهای Balb/c و C57bl/6 برای اين مطالعه در نظر گرفته شدند. دگزامتازون بعنوان داروی سرکوب کننده ايمنی بصورت داخل صفاقی تزريق شد و پس از تاييد سرکوب ايمنی با روش کشت لنفوسيتی، ااسيست‌های کريپتوسپوريديوم بصورت خوراکی تلقيح شدند. پس از اثبات آلودگی، حيوانات را با روشهای انسانی کشته و اندامهای هدف (کبد، طحال، ريه و روده) جداسازی و پس از تهيه برش و رنگ‌آميزی بافتی به روش هماتوکسيلين ائوزين جهت مطالعات هيستوپاتولوژيک مورد بررسی قرار گرفتند. يافته‌ها: بررسی کشت لنفوسيتی موشها نشان داد ايمنی در موشهای C57bl/6 به ميزان بيشتری نسبت به موشهای Balb/c سرکوب شده است، بطوری‌که 80% موشهای C57bl/6 پس از سرکوب سيستم ايمنی و تلقيح انگل، آلوده شده و 40% آنها پس از تلقيح انگل مردند. در حالی‌که فقط 20% موشهای Balb/c آلوده شدند و همه آنها تا پايان آزمايش زنده ماندند. همچنين هيچگونه تغييرات هيستوپاتولوژيک در گسترشهای مربوط به اندامهای هدف در گروه آزمون نسبت به گروههای شاهد و سالم مشاهده نشد. نتيجه‌گيری: اين مطالعه نخستين گزارش از آلودگی تجربی کريپتوسپوريديوم، تکثير انگل و شبيه‌سازی کريپتوسپوريديوزيس در نقص ايمنی در مدل حيوانات آزمايشگاهی در ايران است. موشهای C57bl/6 نسبت به Balb/c درآلودگی به کريپتوسپوريديوزيس حساسيت بيشتری نشان دادند. Background and Aim: Cryptosporidiosis is a parasitic disease caused by protozoan parasite Cryptosporidium and leads to an acute and/or chronic gastroenteritis. The disease appears as a self-limiting infection in immunocompotent person, but it causes a chronic disease and extra-intestinal infection, which finally leading to death in immunocompromised patients. With respect to the prevalence of infected immunodeficient patients worldwide and in Iran, there is a need for modeling cryptosporidiosis in laboratory animals. Materials and Methods: Samples were collected from human and animal stools, centrifuged by Paraseb kit, and smear was prepared and assessed with acid fast staining method. After identification of oocysts, it was separated, and concentrated by sucrose floatation. Balb/c and C57bl/6 mice were immunosuppressed by intraperitoneal dexamethasone injection, the immonusuppression was confirmed by lymphocyte proliferation assay, and finally cryptosporidium oocysts were orally inoculated into inbred mice. Having proved the infection, the animals were humanely killed and the target organs including lungs, liver, intestine and spleen were collected, stained with hematoxyline & eosine method and examine for histopathological effects of the organism in samples. Results: The results of lymphocyte proliferation assay showed that the C57bl/6 mice were more immunesuppressed than the Balb/c one which facilitate them to be more susceptible to the infection than Balb/c mice. Therefore, the majority (80%) of C57bl/6 mice infected with cryptosporidium oocysts and 40% of them died, whereas only 20% of Balb/c mice were infected and none of them died due to infection. No histopathological alterations were observed in H&E stained sections of liver, spleen, lung and intestine in control and test groups. Moreover, no infection was detected in impression smears. Conclusion: This study is the first report of experimental cryptosporidiosis and modeling of infection in immunodeficiency in laboratory animals in Iran. The findings indicated that immunosuppressed C57bl/6 mice were more susceptible to Cryptosporidium infection than Balb/c ones. No extra-intestinal infection was detected in study groups, which may be due to short period of infection in experimental animals. کريپتوسپوريديوم، دگزامتازون، لنفوسيت، Balb/c، C57bl/6، سرکوب ايمنی. Cryptosporidium; Lymphocyte; Immunodeficient mice; Balb/c; C57bl/6 31 37 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-622&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa دکتر حسين نهروانيان mobcghn@pasteur.ac.ir 190031947532846003462 Yes تهران، انستيتو پاستور ايران، گروه انگل شناسی، کد پستی 13164؛ ليلا عابدين‌زاده 190031947532846003463 No دکتر کرم ا...قاسمی 190031947532846003464 No دکتر علی اسلامی‌فر 190031947532846003465 No دکتر سهيلا اژدری 190031947532846003466 No دکتر بهزاد اسفندياری 190031947532846003467 No دکتر صادق رهبری 190031947532846003468 No مرضيه عزتی ميرهاشمی 190031947532846003469 No

fa بررسی تأثير فتوديناميک‌تراپی در مبتلايان به بازال سل کارسينوما پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: بازال سل کارسينوما (BCC) يک بيماری تومورال پوستی است و شايعترين سرطان پوست در انسان به‌شمار می‌رود. با توجه به درمان ناکامل اين بيماری توسط برخی روشهای درمانی متعارف و عوارض آنها و گزارشاتی از موفقيت فوتوديناميک‌تراپی (PDT) در اين بيماران و به منظور تعيين تأثير PDT بر BCC اين تحقيق روی مراجعين به بيمارستان شهدای تجريش در سالهای 1386 و 1387 انجام شد. مواد و روش‌ها: تحقيق به روش کارآزمايی بالينی از نوع مقايسه قبل و بعد روی 28 ضايعه BCC از 12 بيمار صورت گرفت. همه بيماران تشخيص قطعی BCC برمبنای پاتولوژی داشتند. بيماران بين 6-1 نوبت با فواصل 1 ماهه تحت PDT قرار می‌گرفتند و ماهانه ويزيت شده و از نظر پاسخ به درمان، عوارض و نتايج زيبايی بررسی می‌شدند و در نهايت نتايج آن در دو گروه پاسخ کامل و ناکامل طبقه‌بندی می‌شد. يافته‌ها: تحقيق روی 28 ضايعه از 12 بيمار انجام گرفت. بهبودی کامل در 9 ضايعه (1/32%) ديده شد (01/0p<). بيمارانی که سن کمتری داشتند (01/0p<) و سايز ضايعه‌شان کوچکتر بود (001/0p<) پاسخ بهتری به درمان نشان دادند. ضايعات BCC سطحی نسبت به ساير انواع BCC به طرز معنی‌داری پاسخ بيشتری به درمان نشان دادند. همچنين بيماران با سابقه مثبت راديوتراپی پاسخ کمتری به درمان نشان دادند (05/0p<). نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد PDT در درمان بيماران مبتلا به BCC موثر باشد. انجام مطالعات تجربی تکميلی توصيه می‌شود. Background and Aim: Basal cell carcinoma (BCC) is the most common skin cancer. Photodynamic therapy (PDT), as a novel, non-invasive therapeutic approach, may be considered a valuable strategy. This study was designed to evaluate the efficacy of PDT in treatment of BCC. Materials and Methods: This clinical trial was achieved on 28 BCCs from 12 patients. Patients were treated with PDT monthly for 1-6 sessions and evaluated for clinical response, cosmetic results and probable side effects. Results: The study was achieved on 28 lesions from 12 patients. Complete response was achieved in 9 (32.1%) lesions (p<0.05). Patients who were younger (p<0.01) and those with smaller lesions (p<0.001) showed more complete response. Superficial BCC had also significant higher complete response rate (p<0.01). Complete response rate was lower in patients with positive history of radiotherapy for tinea capitis in childhood (p<0.05). Conclusion: PDT would be a good therapeutic approach in patients with BCC, especially superficial type. It is associated with high efficacy rate and low side effect. بازال سل کارسينوما، فتوديناميک تراپی، فتوکموتراپی. Basal cell carcinoma; Photodynamic therapy; Photo chemotherapy 38 44 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-623&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Zohreh Tehranchinia دکتر زهره تهرانچی‌نيا zohreh_tehranchi@yahoo.com 190031947532846004095 Yes Skin Research Center, Shohadaye Tajrish Hospital, Shahid Beheshti University, M.C., Tajrish, Shahrdari St, Tehran, Iran. تهران، بيمارستان شهدای تجريش، مرکز تحقيقات پوست؛ Hoda Rahimi دکتر هدی رحيمی 190031947532846004235 No Ali Farnaghi دکتر علی فرنقی 190031947532846004236 No

fa بررسی تومورهای غدد بزاقی در مراجعين به بيمارستان لقمان حکيم در يک دوره ده ساله پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به اهميت مطالعات اپيدميولوژيک و همچنين عدم وجود مطالعات کافی در مورد تومورهای غدد بزاقی در کشور، به منظور تعيين خصوصيات اين تومورها، يک مطالعه اپيدميولوژيک در يک دوره ده ساله بر روی 55 بيمار ايرانی انجام گرفت. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه توصيفی، اطلاعات بالينی بيماران مبتلا به تومورهای بزاقی مراجعه‌کننده به بيمارستان لقمان حکيم تهران از فروردين 1375 تا اسفند 1384 مورد بازبينی قرار گرفت. نقش عوامل مرتبط با آزمون T و کای دو مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته‌ها: تعداد 55 بيمار واجد شرايط وجود داشتند که %55 آنها مرد و %45 زن بودند. تومورهای بزاقی با شيوع بيشتر در دهه چهارم عمر مشاهده شده و ميزان بروز موارد بدخيم با افزايش سن افزايش يافت. شايعترين تومور در کل و همچنين شايعترين تومور خوش‌خيم، پلئومورفيک آدنوما بود و از ميان تومورهای بدخيم، موکواپيدرموئيد کارسينوما بيشترين شيوع را داشت. شايعترين محل درگيری غده پاروتيد بود. درگيری غدد بزاقی مينور در اين گروه از بيماران مشاهده نشد. نتيجه‌گيری: نتايج به دست آمده در اين مطالعه که بر روی بيماران ايرانی مبتلا به تومورهای غدد بزاقی صورت گرفت، با آمار گزارش شده در مورد ساير جوامع مشابهت فراوانی دارد. در عين حال، در اين مطالعه شيوع کمتر تومور وارتين و همچنين نئوپلاسم‌های غدد بزاقی مينور نسبت به ساير مطالعات قابل توجه است. Background and Aim: Considering the importance of epidemiologic studies, and with respect to the absence of adequate studies in salivary gland tumors in Iran, the present study was carried out on 55 Iranian patients in a 10-year period to evaluate the epidemiologic characteristics of these tumors. Materials and Methods: The clinical data of patients referred to Loghman Hakim Hospital between April 1997 and March 2007 was reevaluated. The statistical importance of different factors was assessed using t-test and chi square test. Results: A total of 55 patients were included of whom 55% were male and 45% were female. Salivary gland tumors were more frequent in forth decade of life. The incidence of malignant cases increased with increasing age. The most common tumor in general and also the most common benign tumor was pleomorphic adenoma. Among malignant tumors, mucoepidermoid carcinoma was the most common one. Parotid was the most common site of involvement. No case of minor salivary gland involvement encountered in this series. Conclusion: Our findings are more or less in accordance with other societies, however, the prevalence of Wartin’s tumor was lower than those of other similar studies. The most frequent presenting symptom was painless lump and the most frequent sign, was a palpable mass with average size of 3cm. تومور غدد بزاقی، اپيدميولوژی، پلئومورفيک آدنوما، موکواپيدرموئيد کارسينوما Salivary gland tumor; Epidemiology; Mucoepidermoid carcinoma; Pleomorphic adenoma 45 48 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-624&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mehdi Khajavi دکتر مهدی خواجوی 190031947532846004096 No Aliasghar Peyvandi دکتر علی اصغر پيوندی aliapeyvandi@yahoo.com 190031947532846004237 Yes Department of ENT, Loghman Hakim Hospital, Kamali street, Kargar Avenue, Tehran, Iran. ؛ تهران، خيابان Bijan Naghibzadeh دکتر بيژن نقيب زاده 190031947532846004238 No Navid Ahmadi Roozbahani دکتر نويد احمدی روزبهانی 190031947532846004239 No