نشريه پژوهنده Pajoohandeh Journal http://www.pajoohande.com 19 journal19 fa jalali 1388 10 1 gregorian 2010 1 1 14 5 online 1 fulltext

fa بررسی تأثير مانور تو‌دادن شکم بر ضخامت عضلات ديواره طرفی شکم پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: عضله عرضی شکم عمقی‌ترين عضله ناحيه شکم و يکی از ثبات‌دهنده‌های مجموعه کمری- لگنی است. مانور تو‌دادن شکم، روش بالينی برای فعال‌کردن اين عضله به صورت مجزاست. هدف اين مطالعه، بررسی تأثير مانور تو‌دادن شکم بر ضخامت عضلات ديواره طرفی شکم يعنی عضلات مايل خارجی، مايل داخلی و عرضی شکم در دو وضعيت خوابيده طاقباز و ايستاده در زنان و مردان سالم بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه با طراحی کارآزمايی بالينی از نوع قبل و بعد در 43 فرد سالم انجام گرفت. پس از تکميل فرم اطلاعاتی، انجام مانور تو‌دادن شکم در وضعيت ايستاده به افراد آموزش داده شد. سپس ضخامت عضلات قدامی- طرفی شکم در دو وضعيت خوابيده و ايستاده، قبل و حين مانور تو‌دادن شکم با استفاده از ابزار اولتراسونوگرافی اندازه‌گيری شد. همزمان از ابزار بيو‌فيد‌بک فشاری، جهت کنترل انقباض عضله عرضی شکم استفاده گرديد. از آزمونهای آناليز واريانس، مقايسه زوج‌ها و پيرسون جهت تجزيه و تحليل داده‌ها استفاده شد و مقادير 05/0p< به عنوان سطح معنی‌دار مقدار p در نظر گرفته شد. يافته‌ها: با انجام مانور تو‌دادن شکم در هر دو وضعيت خوابيده و ايستاده، ضخامت عضله عرضی شکم نسبت به حالت استراحت افزايش يافته بود (0001/0p<). همچنين انجام اين مانور سبب افزايش ضخامت عضله مايل داخلی نسبت به حالت استراحت آن در هر دو جنس شده بود (0001/0p<). در حالت کلی تغيير وضعيت سبب افزايش ضخامت هر دو عضله مايل داخلی و عرضی شکم شده بود (0001/0 p<و 03/0p<) ولی بررسی تعامل بين وضعيت فرد و حالت انقباضی در تأثير بر ضخامت عضلانی نشان داد که تغيير وضعيت تنها بر ضخامت حالت استراحت عضله عرضی شکم تأثير دارد (02/0p<).انجام مانور تو‌دادن شکم وتغيير وضعيت بر ضخامت عضله مايل خارجی تأثيری نداشت (2/0p<). نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد که مانور تو‌دادن شکم و وضعيت ايستاده درافزايش ضخامت عضله عرضی شکم مؤثر باشد، اما از آنجا که در بررسی اولتراسونيک انجام اين مانورسبب افزايش ضخامت عضله مايل داخلی هم نسبت به حالت استراحت آن می‌شود، قابليت ابزار بيوفيدبک فشاری در نشان‌دادن فعاليت مجزای عضله عرضی شکم در وضعيت ايستاده مورد ترديد قرار می‌گيرد. پيشنهاد می‌شود مطالعات بعدی با انجام تصوير‌برداری سونو‌گرافيک و ثبت همزمان الکتروميو‌گرافيک انجام شوند. Background and Aim: The Transversus Abdominis Muscle (TrA) is the deepest abdominal muscle which contributes to lumbo-sacral stability. Abdominal Hollowing (AH) maneuver is a clinical way to activate the TrA muscle in an isolated fashion. The aim of this study was to investigate the effects of AH maneuver on External Oblique (EO), Internal Oblique (IO), and Transversus Abdominis (TrA) muscles in supine and standing positions in both healthy men and women. Materials & Methods: This clinical trial study was conducted on 43 asymptomatic volunteers aged 19-44 years. After collecting demographic information, the participants were instructed to activate their TrA muscle in standing position. Then Rehabilitative Ultrasonic Imaging (RUSI) was performed for measuring thickness of all above muscles in both supine and standing positions and before and during doing AH. At the same time activation of the TrA was controlled by Pressure Biofeedback (PBF). ANOVA, paired t-test and Pearson correlation tests were used to analyze the data. Values of p<0.05 were considered to be significant. Results: During AH, the thickness of TrA increased significantly in both supine and standing positions (p<0.0001). Also, thickness of the IO muscle increased in both men and women groups after AH (p<0.0001). Generally, we observed that both IO & TrA thickness increased in standing position compared to supine position (p<0.003, p<0.0001) but advanced analysis indicated that TrA had increased only in its rest thickness (p<0.02). There was no effect of AH or changing position on EO muscle's thickness (p<0.2). Conclusion: It appears that performing AH in standing position can be effective on TrA thickness, although the PBF has been introduced as a clinical and available device for monitoring TrA activity, RUSI showed that both TrA and IO muscles were activated after AH. We recommend performing further investigations using electromyography and RUSI at the same time. مانور تو‌دادن شکم، ضخامت عضلانی، عضلات ديواره طرفی شکم Abdominal Hollowing Maneuver; Muscle Thickness; Lateral Abdominal Wall Muscles 233 239 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-596&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Dehghan Manshadi F فريده دهقان‌منشادی farideh4351@gmail.com 190031947532846003347 Yes PhD candidate, Department of Physiotherapy, Faculty of Rehabilitation, Iran University of Medical Sciences, Mirdamad Blv, Shah Nazari St, Tehran, Iran; تهران،بلوار ميرداماد، ميدان مادر، ابتدای خيابان شاه‌نظری، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ايران Parnianpour M دکتر محمد پرنيان‌پور 190031947532846003348 No Sarraf Zadeh J دکتر جواد صراف‌زاده 190031947532846003349 No Kazemnejad A دکتر انوشيروان کاظم‌نژاد 190031947532846003350 No

fa بررسی ارزش دياگنوستيک NT-Pro BNP در تشخيص نارسايی قلبی در مراجعين با شکايت اصلی تنگی‌نفس به بيمارستان مدرس در سال 87-1386 پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به شيوع و روند رو به افزايش مراجعه بيماران با تنگی‌نفس و ابتلای آنها به نارسايی قلبی، در دسترس نبودن هميشگی اکو خصوصاً در مراقبت اوليه، عدم امکان انجام دقيق اکوکارديوگرافی در بعضی شرايط جسمانی بيمار و مطرح شدن مارکر NT-ProBNP در تشخيص نارسايی قلبی در اين افراد، اين تحقيق به منظور تعيين ارزش تشخيصی NT-ProBNP نسبت به اکوکارديوگرافی در تشخيص نارسايی قلبی در بيمارستان شهيد مدرس در سال 87-1386 انجام گرفت. مواد و روش‌ها: تحقيق با طراحی کارآزمايی بالينی از نوع تشخيصی در بيماران با شکايت اصلی تنگی‌نفس انجام شد. ميزان مارکر NT-ProBNP سرم با روش Elecsys تعيين و بر اساس سن بيمار مطابق استاندارد کتاب مرجع به دو دسته مثبت و منفی تقسيم شد. سپس افراد برای تشخيص قطعی نارسايی قلبی تحت اکوکارديوگرافی به روش Simpson و Tissue Doppler قرار گرفتند، در نهايت ارزش اخباری مثبت و منفی NT-ProBNP نسبت به اکوکارديوگرافی تعيين و با آزمون نسبت‌ها مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته‌ها: تحقيق در 100 بيمار واجد شرايط انجام شد. سن آنها 8/11±59 بود که 70% آنها مرد بودند. ارزش اخباری مثبت برابر 84%، ارزش اخباری منفی برابر 4/70%، مثبت کاذب 16% و منفی کاذب 5/29% بود. 78%=sensitivity 77% =specificity و کارآيی کلی تست 78% محاسبه شد. نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد مارکر NT-ProBNP تست خوبی جهت Screening می‌باشد و در کنار معيارهای کلينيکی ارزش دياگنوستيک قابل قبولی دارد. بهتر است که مطالعات جامع‌تر با استفاده از کيت‌ها و روشهای آزمايشگاهـی دقيق‌تر و بازبينی مجدد cut point خصوصاً برای جامعه ايرانی و با در نظر گرفتن پارامترهای ديگری غير از سن در تعيين cut point انجام شود باشد تا بتوان روش سريع، آسان و مقرون به صرفه‌ای را در مراقبت اوليه به کار برد. Background and Aim: Considering the increasing prevalence of patients with dyspnea and the possibility of heart disease, as well as unavailability of echocardiography specially in primary care situations and unreliability of echocardiography findings in some diseases and finding NT-ProBNP as a diagnostic factor in heart failure in these patients, this study was done to determine the accuracy of NT-ProBNP in comparison to echocardiography in the diagnosis of heart failure in Modarress Hospital, in Tehran, between 2006 and 2007. Materials and Methods: This study, with a clinical trial diagnostic design, was performed on patients with chief complaint of dyspnea. The NT-ProBNP marker of serum was determined by Elecsys and patients were categorized according to age adjusted reference book values into two groups of with and without heart failure. Then, the patients underwent Simpson Echocardiography and Tissue Doppler and the positive and negative predictive value for NT-ProBNP in relation to the echocardiography was determined and analyzed by statistical tests. Results: One hundred patients were analyzed. Mean age was 59±11.8 years and 70% were male. PPV was 84%, NPV was 70.4%, false positive was 16%, while false negative was 29.5%. Sensitivity was 78%, specificity 77%, and accuracy was equal to 78%. Conclusion: It seems that NT-ProBNP marker is a good test for screening patients with dyspnea and besides clinical criteria it has an acceptable diagnostic value. It would be good to perform other studies, using more precise laboratory methods and re-evaluation of cut point especially for Iranian patients considering factors other than age to obtain a rapid, easy, and cost-effective test in primary care. اکوکارديوگرافی، NT-ProBNP، نارسايی قلبی، primary care، NPV، PPV Echocardiography, NT-ProBNP, Heart Failure, Primary Care, NPV, PPV 241 245 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-597&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Motamedi MR دکتر محمدرضا معتمدی Heartcenter87@yahoo.com 190031947532846004076 Yes Department of Cardiology, Cardiovascular Research Center, Shahid Modares Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Saadat Abad St, Tehran, Iran. تهران، سعادت‌آباد، بالاتر از ميدان کاج، بيمارستان مدرس، گروه قلب و عروق Komeili Birjandi R دکتر رزا کميلی‌بيرجندی 190031947532846004162 No Saadat H دکتر حبيب‌الله سعادت 190031947532846004163 No Namazi MH دکتر محمدحسن نمازی 190031947532846004164 No Safi M دکتر مرتضی صافی 190031947532846004165 No Vakili H دکتر حسين وکيلی 190031947532846004166 No Valaei N مهندس ناصر ولايی 190031947532846004167 No

fa بررسی عفونت همزمان انگل لشمانيا ماژور در اسلايدهای پاتولوژيک بيماران مبتلا به گرانولوم سارکوييدی با استفاده از روش PCR پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: تاکنون عوامل بسياری در ارتباط با شروع و گسترش بيماری سارکوييدوز مطرح شده‌اند، اما اخيراً شواهدی مبنی بر وجود رابطه اين بيماری با لشمانيا مطرح و گزارش شده است. مواد و روش‌ها: اين مطالعه يک مطالعه مقطعی بوده که به منظور جدا‌سازی گونه‌های شايع لشمانيا از بافت پوستی بيماران مبتلا به گرانولوم سارکوييدی طراحی شده است. بدين منظور، 25 بلوک پارافينه از بيوپسی پوست بيمارانی که قبلاً تشخيص گرانولوم سارکوييدی برای آنها گذاشته شده بود، جمع‌آوری شده و مجدداً توسط يک پاتولوژيست باز‌خوانی و بررسی شدند. با استفاده از روشهای تشخيصی متعارف ورنگ‌آميزيهای اختصاصی هيچ گونه عامل عفونی مشخصی در اين نمونه‌ها يافت نشد. سپس به دنبال جدا‌سازی DNA و با استفاده از روش PCR نمونه‌ها از جهت وجود kDNA اختصاصی لشمانيا مورد بررسی قرار گرفتند. در اين بررسی تکثير يافتن قطعات bp620 نشانگر وجود لشمانيا ماژور و وقطعات bp830 حاکی از وجود لشمانيا تروپيکا بودند. يافته‌ها: پس از انجام آزمايش در 8 مورد (32%) از نمونه‌ها، نتايج مطابق با باند رفرانس لشمانيا ماژور بود، درحالی که هيچکدام از نمونه‌ها مطابقتی با لشمانيا تروپيکا نداشتند. سن و جنس ارتباطی با وجود مثبت انگل در نمونه‌ها نداشت (4/0p<) نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد که وجود انگل لشمانيا در مبتلايان به گرانولوم سارکوييدی شايع باشد. لذا توصيه می‌شود که در تمامی ضايعات بالينی مشابه با سارکوييدوز و ضايعاتی با هيستو‌پاتولوژی سارکوييدال گرانولوما، تست PCR برای DNA اختصاصی لشمانيا روی نمونه‌های بيوپسی انجام گيرد Background and Aim: In the past, different causative agents were identified for sarcoidosis. However, recently new evidence points to an association between sarcoidosis and leishmaniasis. To further investigate this relationship, we performed a cross-sectional study on paraffin-embedded skin biopsy samples obtained from patients with clinical and histopathological diagnosis of cutaneous sarcoidosis referring to Skin Research Center of Shahid Beheshti University of Medical Sciences, in Tehran, from January 2001 to March 2005. Materials and Methods: In order to isolate leishmania parasite from their skin lesions, we employed conventional diagnostic criteria to detect infectious agents including leishmania parasites, we re-examined twenty-five paraffin-embedded skin biopsies, diagnosed as naked sarcoidal granuloma, with no positive results obtained. Furthermore, DNA extracted from all specimens was analyzed by the commercially available polymerase chain reaction (PCR) kits Results: Out of twenty-five, eight samples were positive for leishmania major (L. major), whereas L. tropica was detected in none. In fact, from histo-pathological point of view, cutaneous leishmaniasis (CL) may be misinterpreted as sarcoidosis, all the more so in cases in which conventional methods fail to detect leishmania parasite. Conclusion: In endemic areas for leishmaniasis, PCR for leishmania-specific DNA should be utilized in any granulomatous skin disease compatible with sarcoidosis, regardless of both the clinical presentation and histopathological interpretation. لشمانيوز جلدی، لشمانيا L Major، واکنش زنجيره‌ای پليمراز، گرانولومای سارکوييدی، سارکوييدوز Cutaneous leishmaniasis; L. Major; Polymerase Chain Reaction; 247 253 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-598&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Moravvej Farshi H دکتر حميده مروج‌فرشی hamideh_moravvej@yahoo.com 190031947532846004077 Yes Skin Research Center, Shohada-e-Tajrish Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Shahrdari St, Tajrish, Tehran, Iran تهران، تجريش، بيمارستان شهدای تجريش، مرکز تحقيقات پوست دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Vesal P دکتر پروانه وصال 190031947532846004168 No Kazemi B دکتر بهرام کاظمی 190031947532846004169 No Mahboudi F دکتر شيذر ناهيدی 190031947532846004170 No دکتر فريدون مهبودی 190031947532846004171 No

fa بررسی همبستگی بين هوش هيجانی و سازگاری عاطفی و اجتماعی در دانش‌آموزان دختر پيش‌دانشگاهی شهر تهران در سال تحصيلی 87-1386 پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: اين مطالعه با توجه به اهميت هوش هيجانی در تعديل استرس، سلامت روان و رفتارهای سازگارانه، به منظور تعيين همبستگی بيــن هوش هيجانی و سازگاری عاطفی و اجتماعی در دانش‌آموزان دختر پيش‌دانشگاهی شهر تهران در ســال تحصيلی 87-1386 انجام گرديد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه توصيفی- همبستگی، 300 دانش‌آموز دختر پيش‌دانشگاهی شهر تهران، به روش نمونه‌گيری تصادفی چند‌مرحله‌ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه مشخصات فردی، پرسشنامه هوشبهر هيجانی بار- اُن (EQ-I) و پرسشنامه سازگاری دانش‌آموزان دبيرستانی (AISS) بود. داده‌ها با استفاده از آزمون آماری کای دو و ضريب همبستگی پيرسون تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: همبستگی بين هوش هيجانی و سازگاری عاطفی و اجتماعی مستقيم و معنادار بود. همچنين اکثريت دانش‌آموزان دارای سازگاری عاطفی در سطح خوب (56%) و سازگاری اجتماعی در سطح متوسط (7/39%) بودند. نتيجه‌گيری: با توجه به همبستگی معنادار بين هوش هيجانی و متغير‌های فوق‌الذکر نياز به آموزش مؤلفه‌های هوش هيجانی برای ارتقای توانايی مقابله با مشکلات و سازگاری مؤثر در دانش‌آموزان احساس می‌شود. Background and Aim: with regards to the importance of emotional intelligence in stress modification and adjusting behaviors, this study was carried out to investigate the relationship between emotional intelligence and socio-emotional adjustment in pre university girl students in Tehran in 2008. Materials and Methods: In this descriptive study, 300 pre university students in Tehran were selected via multi stage stratified random sampling. The instruments for data collection included demographic information, bar-on emotional intelligence questionnaire and adjustment inventory for high school students. Data were analyzed by means of chi-square test and Pearson correlation coefficient. Results: the results of the study showed that there was a significant correlation between emotional intelligence and socio-emotional adjustment (p<0.01). Also, the majority of students had good level of emotional adjustment (%56), and moderate level of social adjustment (%39/7). Conclusion: Regarding the meaningful association between emotional intelligence and the above mentioned variables, training on the emotional intelligence factors in order to promote potential for facing the problems and effective adjustment is mandatory for students. هوش هيجانی، سازگاری عاطفی، سازگاری اجتماعی، دانش‌آموزان دختر پيش‌دانشگاهی Emotional Intelligence; Emotional Adjustment; Social Adjustment; Pre University Girl Students 255 261 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-599&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Safavi M دکتر محبوبه صفوی 190031947532846004078 No Faculty of Nursing and Midwifery, Qom University of Medical Sciences, Saheli Blv, Qom, Iran Mousavi Lotfi SM سيده‌مريم موسوی‌لطفی mmousavi.msc@gmail.com 190031947532846004172 Yes قم، بلوار ساحلی، دانشگاه علوم پزشکی قم، دانشکده پرستاری و مامايی Lotfi R دکتر رضا لطفی 190031947532846004173 No

fa تعيين فراوانی عفونت استافيلوکوکوس آرئوس مقاوم به متی‌سيلين در بيمارستان امام حسين طی سالهاي87-1386 پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: توانايی منحصر به فرد استافيلوکوکوس آرئوس در ايجاد مقاومت به تقريباً هر آنتی‌بيوتيک جديد نشان‌دهنده ظرفيت غيرمعمول اين ارگانيسم در جهت سازگار‌شدن و بقا در محيط‌های مختلف است. هدف اين مطالعه تعيين فراوانی عفونت استافيلوکوک آرئوس مقاوم به متی‌سيلين (MRSA) در بيمارستانی است که بخشهای مختلف تخصصی و فوق‌تخصصی در آن موجود می‌باشد تا طبق اين ميزان فراوانی، اقدامات کنترل و پيشگيری انجام شود و کاربرد آنتی‌بيوتيک بر عليه اين پاتوژن، علمی و کاملاً بجا باشد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه توصيفی- مقطعی بين آبان ماه 1386 تا مرداد ماه 1387در بيمارستان امام حسين (ع) تهران انجام شد. کليه نمونه‌ها اعم از خون، ادرار، خلط از بيمارانی که در بخشهای مختلف نياز به انجام کشت داشتند، گرفته شد و در آزمايشگاه بيمارستان و با قرار دادن ديسک متی‌سيلين در محيط کشت از نظر وجود يا عدم وجود استافيلوکوک آرئوس بررسی و سپس نمونه‌های مثبت، از نظر وجود يا عدم وجود MRSA تحت بررسی قرار گرفتند. اطلاعات حاصل از 143 نمونه استافيلوکوک آرئوس مورد بررسی توسط نرم‌افزار spss نسخه 16 با آزمونهای کای- دو و روشهای آماری توصيفی بررسی شدند. يافته‌ها: از 6640 نمونه بررسی‌شده، 143 مورد (1/2%) کشت مثبت استافيلوکوک آرئوس و در بين اين تعداد کشت مثبت، 113 نمونه (79%) استافيلوکوک آرئوس مقاوم به متی‌سيلين و 30 نمونه باقيمانده (21%) استافيلوکوک آرئوس حساس به متی‌سيلين گزارش شدند. از ميان متغيرهای بررسی‌شده، اختلاف بين بخشها از نظر تعداد نمونه‌‌های حساس و مقاوم به لحاظ آماری معنی‌دار بود (028/0>p). شيوع MRSA در بخشهای مراقبت‌های ويژه (ICU)، عفونی و ارتوپدی بيشتر از بقيه بخشها بود. در اين مطالعه ارتباطی بين نوع نمونه، جنس و سن بيمار با ميزان MRSA مشاهده نشد. در اين مطالعه فراوانی عفونت MRSA در بخشهای مختلف بيمارستان امام حسين 79% محاسبه گرديد. نتيجه‌گيری: با توجه به اين که شيوع MRSA در مناطق مختلف (حتی در سطح يک شهر) متفاوت می‌باشد و تصميم‌گيری برای انتخاب آنتی‌بيوتيک بر عليه آن، بايد بر اساس اين ميزان شيوع انجام شود؛ لذا لازم است مطالعات محلی در سطح وسيع در مراکز درمانی مختلف انجام شود و همچنين علت شيوع بيشتر اين عفونت در بخشهای خاص مورد بررسی قرار گيرد تا طبق يک برنامه مدون و هماهنگ، کنترل و اقدامات پيشگيرانه جهت کاهش شيوع اين پاتوژن (MRSA) صورت پذيرد Background and Aim: Always Staphylococcus aureus is among the most frequent causes of morbidity and mortality worldwide. The unique ability of this organism to develop resistance to virtually any new antibacterial agent reflects the extraordinary capacity of this organism to adapt and survive in a great variety of environments. The purpose of this study is the detection of prevalence of Methicilin-Resistance-Staphylococcus-Aureus (MRSA) in Imam Hossein Hospital, in Tehran. This prevalence helps us to apply the best & correct antibiotic for this pathogen. Materials & Methods: For this cross sectional study‚ all samples of admitted patients (with a suspicion of infection), were evaluated from Nov. 2007 to Aug. 2008. Isolated staphylococci‚ tested for methicilin sensitivity by disc diffusion method (Methicilin disc). Results: Of 6640 tested samples, 143 (2.1%) revealed to be positive for Staphylococcus aureus of whom 113(79%) were MRSA. Logistic regression showed a significant association between wards with prevalence of MRSA (p<0.028). The prevalence was more visible in Orthopedic, Neurologic Wards, and ICU. In this study there was no association between gender, sample type and age of patients with MRSA rate. In our study, prevalence of MRSA infection in Imam Hosein Hospital was 79%. Conclusion: Different Hospitals should identify prevalence of MRSA in different wards and declare causes of more prevalence in some wards then a coordinated program would lead to measures designed to reduce this incidence. The results highlight the need for effective implementation of infection control measures in the hospital. There is a need for the judicious use of antimicrobial agents in the hospital and outside as their indiscriminate use can exert pressure in selecting out MRSA and other multidrug resistant organisms. استافيلوکوکوس آرئوس مقاوم به متی‌سيلين، کشت Methicilin-Resistance-Staphylococcus-Aureus; MRSA; Culture 263 267 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-600&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Razin B دکتر بهرام رازين 190031947532846004079 No Shabani M دکتر مينوش شعبانی meinoosh53@yahoo.com 190031947532846004174 Yes Department of Infectious &amp; Tropical Disease, Imam Hossein Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Shahid Madani St., Tehran, Iran تهران، ميدان امام حسين (ع)، خيابان شهيد مدنی، بيمارستان امام حسين (ع)،بخش عفونی Nabavi M دکتر محمود نبوی 190031947532846004175 No Taghavi N دکتر نيکدخت تقوی 190031947532846004176 No Haghighi M دکتر مهرداد حقيقی 190031947532846004177 No Foroumand M معصومه فرومند 190031947532846004178 No

fa بررسی قدرت شاخص‌های نوار قلب در تشخيص Culprit Lesion عروق کرونر در مقايسه با آنژيوگرافی عروق کرونر در بيماران Acute ST elevation MI پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: اين تحقيق با توجه به شيوع رو به افزايش Myocardial Infarction (MI)، مورتاليتی بالای اين بيماری، استفاده از نوار قلب در تشخيص رگ درگير و تناقض‌های موجود درباره قدرت شاخص‌های نوار قلب در تشخيص Culprit Lesion رگ درگير، به منظور تعيين قدرت شاخص‌های نوار قلب نسبت به استاندارد انژيوگرافی انجام گرفت. مواد و روش‌ها: اين تحقيق به روش کارآزمايی بالينی از نوع تشخيصی در بيمارانی که با تشخيص ST elevation MI مراجعه کرده بودند، انجام گرفت. شاخص‌های مختلف نوار قلب به منظور تشخيص رگ گرفتار بررسی گرديد و بدون اطلاع از يافته‌های آن، کليه بيماران تحت انژيوگرافی قرار گرفتند و طبق انژيوگرافی Culprit Lesion رگ گرفتار و محل آن مشخص شد و ارزش پيش‌بينی‌کنندگی مثبت و منفی شاخص‌های بيست‌گانه نوار قلب نسبت به انژيوگرافی مشخص گرديد. يافته‌ها: تحقيق در 140 بيمار با ST elevation MI انجام گرفت که 80 نفر آنان دچار Anterior MI (ST elevation درليد V1-V4) و 60 بيمار دچار Inferior MI (ST elevation درليد AVF، III و II) بودند. وجود (CRBBB)Complete Right Bundle Branch Block در نوار قلب بيماران مبتلا به Anterior MI کمتــرين ارزش پيش‌بينی‌کنندگی منفــی را داشت (69%=NPV). حداکثر ارزش پيش‌بيــنی‌کنندگی مثبت به ميـــزان 97% برای ST depression درليد I>mm 1 برای رگ (RCA) Right Coronary Artery بود و حـــداقل ارزش پيش‌بيـنی‌کنندگــی مثبــــت در مــورد ST elevation درليــد V5-V6 به ميــزان 81% در مـــــــــورد رگ (LCX) Left Circumflex Artery بود و در بهترين شرايط ارزش پيش‌بينی‌کنندگی منفی نوار قلب حداکثر 94% برای ST depresion در ليدهای تحتانی >mm 1 در درگيری شريان (LAD)Left Anterior Descending Artery تا حداقل 57% برای ST depresion درليد AVL در شريان RCA بود. نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد يافته‌های نوار قلب در بيماران مبتلا به ST elevation MI نمی‌تواند قدرت تشخيصی قابل قبول کلينيکی داشته باشد و با توجه به ارزش متفاوت آن در رگهای درگير و سرانجام اين بيماران، بهتر است جهت تشخيص دقيق رگ گرفتار انژيوگرافی انجام گردد. Background and Aim: Despite impressive advances in diagnosis over the past decades, ST elevation myocardial infarction (STEMI) continues to be a major public health problem in the many countries. In majority of patients with some STEMI, changes can be documented when serial electrocardiography (ECG) are compared however, many factors limit the ability of ECG to diagnose and localize myocardial infarction (MI). The aim of this study was to evaluate accuracy of ECG in diagnosis and localization of MI. Materials and Methods: This prospective study was conducted on patients with STEMI who were admitted in Modarress Hospital, in Tehran. All patients underwent electrocardiography and angiography. Then, findings of these two noninvasive and invasive diagnostic methods were described with two independent operators. Results: 140 STEMI patients (80 patients with anterior and 60 patients with inferior MI) were enrolled in this study. Presence of complete right bundle branch block (CRBB) in ECG of patients with anterior MI had the least negative predictive value (NPV=69%). ST segment depression more than 1mm in lead d1 had the most positive predictive value (ppb=97%) for right coronary artery involvement. ST segment elevation in leads v5 & v6 had the least positive value (ppv= 81%) for LCX involvement. ST segment depression in inferior leads had the most negative predictive value (94%) for LAD involvement. Conclusion: In patents with STEMI, electrocardiography alone is not a good diagnostic method to diagnose and localize MI الکتروکارديوگرافی، MI قدامی، MI تحتانی، MI همراه ST elevation، ارزش پيش‌بينی‌کنندگی مثبت، Electrocardiography, Anterior MI, Inferior MI, ST elevation MI, Positive predictive value, Negative predictive value, Angiography 269 273 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-601&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Saafi M دکتر مرتضی صافی mortezasaafi@yahoo.com 190031947532846003306 Yes Cardiovascular Research Center, Shahid Modares Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Saadat Abad, Tehran, Iran تهران، سعادت‌آباد، بيمارستان شهيد مدرس، گروه قلب و عروق Lotfi R دکتر رضا لطفی 190031947532846003307 No Taher khani M دکتر مريم طاهرخانی 190031947532846003308 No Namazi MH دکتر محمدحسن نمازی 190031947532846003309 No Vakili H دکتر حسين وکيلی 190031947532846003310 No Saadat H دکتر حبيب‌الله سعادت 190031947532846003311 No Motamedi MR دکتر محمدرضا معتمدی 190031947532846003312 No

fa بررسی نتايج اعمال جراحی انجام شده در تومورهای اپيدرموئيد حفره خلفی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: تومور اپيدرموئيد، 5% تومورهای حفره خلفی را تشکيل می‌دهد و سومين تومور شايع ناحيه سر بلوپونتاين محسوب می‌گردد. نکته مهم در بررسی اين تومور آن است که اکثر مطالعات انجام‌ شده به صورت گزارش موردی بوده و تعداد اندکی از مقالات به صورت گزارش سری‌های بزرگ صورت گرفته است. لذا در اين مطالعه، نتايج اعمال جراحی انجام شده بر بيماران مبتلا به تومور اپيدرموئيد حفره خلفی ارايه شده است. مواد و روش‌ها: تحقيق به روش توصيفی روی کليه بيمارانی که به علت تومور اپيدرموئيد حفره خلفی تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند انجام گرفت. موارد مورد بررسی عبارت بودند از: سن، جنس، طول مدت بيماری، علايم بالينی، نتايج عمل جراحی، ميزان رزکسيون و عوارض عمل جراحی. به علاوه وضعيت بالينی و نورولوژيک بيماران در آخرين پيگيری با وضعيت پيش از عمل جراحی مقايسه گرديد و موارد نيازمند عمل جراحی مجدد و عود، نيز ثبت گرديد. يافته‌ها با آماره توصيفی وتحليلی ارايه گرديد. يافته‌ها: از فروردين ماه سال 1359 لغايت دی ماه سال 1388، 8 بيمار مبتلا به تومور اپيدرموئيد حفره خلفی در بيمارستان مهراد تحت عمل جراحی قرار گرفتند که 5 مورد از آنها زن و 3 بيمار مرد بودند. سن بيماران 5/9±1/34 سال بود. متوسط مدت پيگيری بيماران 5/31 ماه بود. شايعترين علامت بالينی در بيماران مورد مطالعه سردرد (5/87%) بود. شايعترين محل ضايعه در زاويه پلی- مخچه‌ای بود (75%). گسترش تومور به منطقه فوق‌چادرينه‌ای در 50% موارد ديده شد. در 5/37% عمل جراحی به صورت رزکسيون کامل و در 5/62% به صورت رزکسيون ساب‌توتال بود. 5/37% بيماران پس از عمل جراحی دچار عارضه شدند ولی مورتاليتی در بيماران رخ نداد. نتيجه‌گيری: تومور اپيدرموئيد ضايعه‌ای خوش‌خيم محسوب می‌گردد ولی درمان اين تومور با مشکلات متعدد از جمله امکان تاخير يا اشتباه در تشخيص و عدم امکان رزکسيون کامل در اولين جراحی به علت چسبندگی شديد به عناصر نوروواسکولار همراه است. با استفاده از تکنيک‌های ميکروسرژيکال و استفاده از روشهای نوين تصويربرداری، نتايج اعمال جراحی انجام شده در بيماران ما، با نتايج ساير مطالعات در کشورهای پيشرفته قابل‌مقايسه است ولی تعميم نتايج حاصله نياز به بررسی سری‌های بزرگتر به خصوص انجام مطالعات چند‌مرکزی و آينده‌نگر دارد. Background and Aim: Epidermoid tumors comprise 5% of posterior fossa tumors and are the third among tumors of the cerebellopontine region in frequency. In the review of recent literature, there are several case reports but few case series. In this retrospective study, we evaluated the surgical results of our patients, reviewed the existing literature and compared our results with other series. Materials and Methods: Surgical results of 8 patients with epidermoid tumor that originated mostly in the posterior fossa from 1980-2008 in Mehrad Hospital, in Tehran, are presented. The age, sex, duration, signs and symptoms, topographical location, surgical approach, the extent of resection and outcome are analyzed and compared with other series Results: This study is based on the clinical data of 8 patients operated from 1980-2008 in Mehrad Hospital, in Tehran, due to posterior fossa epidermoid tumors. 62.5% of the patients were female. The average age of our patients were 34.1 years (range: 24-53 years). The most common symptom was headache (87.5%). The most common tumor location was cerebellopontine angle. Supratentorial extension was observed in half of our patients. In 37.5% of the cases, the tumor was resected totally. The mean follow-up period was 31.5 months (range: 1-115 months). In the post operative period, 37.5% of our patients suffered from complicating events, but we had no mortality in our series. Conclusion: In contrast with other posterior fossa benign tumors, in which the cure is obtained by overcoming surgical technical difficulties, the main problems in the management of epidermoids remain misdiagnosis, incomplete removal at the first operation, and delayed detection of recurrences. With the use of modern microneurosurgical techniques, our surgical results are comparable with other series. Extended multicentric prospective studies are recommended for more definitive results. تومور حفره خلفی- اپيدرموئيد، رزکسيون جراحی Posterior fossa, Epidermoid, Surgical Resection 275 281 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-602&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Tabatabaei Far SM دکتر سيد‌محمود طباطبائی‌فر invincible19152@yahoo.com 190031947532846004080 Yes Department of Neurosurgery, Shohada-e-Tajrish Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Shahrdari St, Tajrish, Tehran, Iran. تهران، ميدان تجريش، خيابان شهرداری، بيمارستان شهدای تجريش، بخش جراحی مغز و اعصاب؛ Sedighi A دکتر افسون صديقی 190031947532846004179 No Sedighi AS دکتر امير‌سعيد صديقی 190031947532846004180 No

fa مقايسه اثر گلوکزآمين سولفات و گلوکزآمين/متيل سولفونيل متان (MSM) در درمان علايم استئوآرتريت زانو پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به شيوع و روند در حال افزايش استئوآرتريت زانو، شکايت بيماران مبتلا از درد زانو و گزارشهايی از تأثير مثبت گلوکزآمين سولفات و گلوکزآمين/MSM در کاهش درد و ناراحتی بيماران، همچنين کمبودهای موجود در پژوهشهای قبلی، اين تحقيق به منظور مقايسه تأثير گلوکزآمين سولفات و گلوکزآمين/MSM بر ميزان درد و علايم مبتلايان به استئوآرتريت زانو مراجعه‌کننده به يک درمانگاه خصوصی در سال ١٣٨٧ انجام شد. مواد و روش‌ها: تحقيق با طراحی کارآزمايی بالينی انجام گرفت. بيماران با سن بيشتر از ٤٠سال که تشخيص قطعی استئوآرتريت زانو بر اساس معيارهای American College of Rheumatology (ACR) داشتند و نمايه توده بدنی (BMI) بيشتر از ٣٠، سابقه اخير (يک‌ساله) جراحی زانو و استتئوآرتريت ثانويه را نداشتند، پس از مشابه‌سازی از نظر سن و جنس، وارد مطالعه شدند. شدت علايم بيماران با استفاده از WOMAC index در يک طيف ٠ تا ٩٦ در ابتدا و سپس در انتهای تحقيق، اندازه‌گيری شد. بيماران به صورت تصادفی در گروههای گلوکزآمين با دوز يک قرص دو بار در روز و گروه گلوکزآمين/MSM با دوز يک قرص دو بار در روز برای مدت شش ماه، درمان شدند. تغييرات ميزان درد در هر گروه با آماره ويلکاکسون و بين دو گروه با آزمون من يو ويتنی مورد قضاوت قرار گرفت. يافته‌ها: ٢٧ نفر درگروه گلوکزآمين سولفات و ٢٦ نفر در گروه گلوکزآمين/MSM در تحقيق وارد شدند. بروز عوارض جانبی در دو گروه مشابه بود (9/0p<)، شدت درد در بدو ورود به مطالعه و نيز سن، جنس و سايرشاخص‌های مورد بررسی مشابه بودند. کاهش درد درگروه گلوکزآمين سولفات برابر٣/١٧±٤/٢٧و درگروه گلوکزآمين/MSM برابر٧ /١٥±٥/٢٥ بود که درگروه گلوکزآمين حدود ٨/٢٨% و در گروه گلوکزآمين/MSM حدود١/٢٦% کاهش نشان می‌داد (05/0p<) ولی ميزان کاهش درد بين دو گروه به لحاظ آماری تفاوت معنی‌داری نداشت (8/0p<). نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد دو داروی فوق اثر درمانی مشابهی دارند ولی با توجه به قيمت داروها و عوارض احتمالی طولانی‌مدت آنها، مصرف داروی گلوکزآمين سولفات بهتر از داروی گلوکزآمين/MSM می‌باشد. Background and Aim: With regards to the increasing prevalence of knee osteoarthritis (OA), the complaints of these patients from pain, some reports from the positive effects of glucosamine in decreasing pain in these patients and due to some defects in previous researches and for the comparison of the effects of Glucosamine Sulphate and Glucosamine/MSM, this study was done on the quality of pain and sign and symptoms of knee OA in a private clinic in 2008. Materials and Methods: A randomized matched clinical trial was conducted. Patients over 40 years old with knee OA according to ACR criteria, BMI<30, without history of recent knee surgery (recent one year) and after ruling out secondary OA, were enrolled in our study. The patients were randomly divided into 2 groups: glucosamine 1tab/BID and glucosamine/MSM 1tab/BID for 6 months. Outcome included WOMAC index. The change in pain score was studied in each group under Wilkacson statistic method and between the 2 groups, it was studied using Mann Whitney method. Results: 27 patients were included in glucosamine group and 26 patients in glucosamine/MSM group. The incidence of side effects was similar in both groups (p<0.9). Pain severity in the beginning, sex, age, and other studied factors were similar too. The decrease in pain score was 27.4±17.3 in Glucosamine group and 25.5±15.7 in Glucosamine/MSM group which means 28.8% reduction in Glucosamine group and 26.1% reduction in Glucosamine /MSM group (p<0.005), but in comparison, it was not meaningful statistically (P<0.8). Conclusion: It seems that these two groups of drugs have similar effects, but due to prices and side effects, Glucosamine is better than Glucosamine/MSM. گلوکزآمين سولفات، گلوکزآمين/MSM، استئوآرتريت، درد، WOMAC index، کرايتريای ACR Glucosamine Sulfate; Glucosamine/MSM; Knee OA, WOMAC Index 283 287 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-603&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Rajaei AR دکتر عليرضا رجايی arrajaei@yahoo.com 190031947532846004081 Yes Department of Rheumatology, Loghman Hakim Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Kargar St., Tehran, Iran تهران، خيابان کارگر، چهارراه لشگر، خيابان کمالی، بيمارستان لقمان حکيم، بخش روماتولوژی Alirezaei AH دکتر اميرحسام عليرضايی 190031947532846004181 No Valaei N مهندس ناصر ولايی 190031947532846004182 No

fa مقايسه اثر گلوکزآمين سولفات و گلوکزآمين/متيل سولفونيل متان (MSM) در درمان علايم استئوآرتريت زانو پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به شيوع و روند در حال افزايش استئوآرتريت زانو، شکايت بيماران مبتلا از درد زانو و گزارشهايی از تأثير مثبت گلوکزآمين سولفات و گلوکزآمين/MSM در کاهش درد و ناراحتی بيماران، همچنين کمبودهای موجود در پژوهشهای قبلی، اين تحقيق به منظور مقايسه تأثير گلوکزآمين سولفات و گلوکزآمين/MSM بر ميزان درد و علايم مبتلايان به استئوآرتريت زانو مراجعه‌کننده به يک درمانگاه خصوصی در سال ١٣٨٧ انجام شد. مواد و روش‌ها: تحقيق با طراحی کارآزمايی بالينی انجام گرفت. بيماران با سن بيشتر از ٤٠سال که تشخيص قطعی استئوآرتريت زانو بر اساس معيارهای American College of Rheumatology (ACR) داشتند و نمايه توده بدنی (BMI) بيشتر از ٣٠، سابقه اخير (يک‌ساله) جراحی زانو و استتئوآرتريت ثانويه را نداشتند، پس از مشابه‌سازی از نظر سن و جنس، وارد مطالعه شدند. شدت علايم بيماران با استفاده از WOMAC index در يک طيف ٠ تا ٩٦ در ابتدا و سپس در انتهای تحقيق، اندازه‌گيری شد. بيماران به صورت تصادفی در گروههای گلوکزآمين با دوز يک قرص دو بار در روز و گروه گلوکزآمين/MSM با دوز يک قرص دو بار در روز برای مدت شش ماه، درمان شدند. تغييرات ميزان درد در هر گروه با آماره ويلکاکسون و بين دو گروه با آزمون من يو ويتنی مورد قضاوت قرار گرفت. يافته‌ها: ٢٧ نفر درگروه گلوکزآمين سولفات و ٢٦ نفر در گروه گلوکزآمين/MSM در تحقيق وارد شدند. بروز عوارض جانبی در دو گروه مشابه بود (9/0p<)، شدت درد در بدو ورود به مطالعه و نيز سن، جنس و سايرشاخص‌های مورد بررسی مشابه بودند. کاهش درد درگروه گلوکزآمين سولفات برابر٣/١٧±٤/٢٧و درگروه گلوکزآمين/MSM برابر٧ /١٥±٥/٢٥ بود که درگروه گلوکزآمين حدود ٨/٢٨% و در گروه گلوکزآمين/MSM حدود١/٢٦% کاهش نشان می‌داد (05/0p<) ولی ميزان کاهش درد بين دو گروه به لحاظ آماری تفاوت معنی‌داری نداشت (8/0p<). نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد دو داروی فوق اثر درمانی مشابهی دارند ولی با توجه به قيمت داروها و عوارض احتمالی طولانی‌مدت آنها، مصرف داروی گلوکزآمين سولفات بهتر از داروی گلوکزآمين/MSM می‌باشد. Background and Aim: With regards to the increasing prevalence of knee osteoarthritis (OA), the complaints of these patients from pain, some reports from the positive effects of glucosamine in decreasing pain in these patients and due to some defects in previous researches and for the comparison of the effects of Glucosamine Sulphate and Glucosamine/MSM, this study was done on the quality of pain and sign and symptoms of knee OA in a private clinic in 2008. Materials and Methods: A randomized matched clinical trial was conducted. Patients over 40 years old with knee OA according to ACR criteria, BMI<30, without history of recent knee surgery (recent one year) and after ruling out secondary OA, were enrolled in our study. The patients were randomly divided into 2 groups: glucosamine 1tab/BID and glucosamine/MSM 1tab/BID for 6 months. Outcome included WOMAC index. The change in pain score was studied in each group under Wilkacson statistic method and between the 2 groups, it was studied using Mann Whitney method. Results: 27 patients were included in glucosamine group and 26 patients in glucosamine/MSM group. The incidence of side effects was similar in both groups (p<0.9). Pain severity in the beginning, sex, age, and other studied factors were similar too. The decrease in pain score was 27.4±17.3 in Glucosamine group and 25.5±15.7 in Glucosamine/MSM group which means 28.8% reduction in Glucosamine group and 26.1% reduction in Glucosamine /MSM group (p<0.005), but in comparison, it was not meaningful statistically (P<0.8). Conclusion: It seems that these two groups of drugs have similar effects, but due to prices and side effects, Glucosamine is better than Glucosamine/MSM. گلوکزآمين سولفات، گلوکزآمين/MSM، استئوآرتريت، درد، WOMAC index، کرايتريای ACR Glucosamine Sulfate; Glucosamine/MSM; Knee OA, WOMAC Index 283 287 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-604&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Rajaei AR دکتر عليرضا رجايی arrajaei@yahoo.com 190031947532846004082 Yes Department of Rheumatology, Loghman Hakim Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Kargar St., Tehran, Iran تهران، خيابان کارگر، چهارراه لشگر، خيابان کمالی، بيمارستان لقمان حکيم، بخش روماتولوژی Alirezaei AH دکتر اميرحسام عليرضايی 190031947532846004183 No Valaei N مهندس ناصر ولايی 190031947532846004184 No