نشريه پژوهنده Pajoohandeh Journal http://www.pajoohande.com 19 journal19 fa jalali 1388 5 1 gregorian 2009 8 1 14 3 online 1 fulltext

fa بررسی اثر آتورواستاتين بر فعاليت بيماری اسپونديليت انکيلوزان پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: استاتين‌ها علاوه بر تغيير در متابوليزم چربی، قادر به تغيير در فرآيند التهاب هستند. اين تحقيق به منظور تعيين اثر آتورواستاتين (Atorvastatin) بر کنترل فعاليت بيماری اسپونديليت انکيلوزان (AS) در بيماران سرپايی مبتلا به نوع فعال اين بيماری مراجعه‌کننده به بيمارستان امام حسين(ع) در سال‌های 1386 الی 1387 انجام گرفت. مواد و روش‌ها: اين مطالعه کارآزمايی بالينی از نوع مقايسـﮥ قبل و بعد، روی 20 بيمار مبتلا به بيماری فعال AS انجام شد. بيماران، علاوه بر ادامه داروی مصرفی قبلی، تحت درمان با آتورواستاتين به ميزان 20 ميلی‌گرم روزانه به مدت 12 هفته قرار گرفتند. در ابتدا و انتهای مطالعه، آزمايش‌های ESR، CRP، کلسترول توتال، تری‌گليسيريد، HDL، LDL و ارزيابی بالينی از نظر معيارهای B‏ASDAI و BASFI، ارزيابی کلی بيمار از فعاليت بيماری خود، درد بيمار، خشکی صبحگاهی، BASMI، اتساع قفسـﮥ سينه، شوبر اصلاح‌شده و فاصله اکسيپوت تا ديوار از بيماران به عمل آمد و تغييرات آنها مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته‌ها: بعد از درمان با آتورواستاتين، معيارهای بالينی، BASDAI (001/0p<)، ارزيابی کلی بيمار از فعاليت بيماری خود (05/0p<)، درد ستون فقرات (006/0p<)، خشکی صبحگاهی (003/0p<)، BASMI (04/0p<) و شوبر اصلاح‌شده (04/0p<) بهبودی قابل توجهی داشتند. 45% واجد بهبودی با معيار ASAS20 بودند. نتيجه‌گيری: درمان با آتورواستاتين در بيماران مبتلا به بيماری فعال AS، می‌تواند باعث بهبودی قابل‌توجه در علايم بيمار و کاهش فعاليت بيماری شود. از آنجا که مطالعـﮥ حاضر دربرگيرنده دوره پيگيری پس از قطع درمان نبوده است، مطالعات تکميلی با بررسی دوره پيگيری پس از قطع آتورواستاتين و بررسی تجربی کامل پيشنهاد می‌گردد. Abstract: Background and Aim: In addition to changing the fat metabolism, Statins may also possess anti-inflammatory properties. The aim of the present study was to assess the effect of Atorvastatin on controlling the activity of Ankylosing Spondylitis (AS) in the out-patients who had active disease and referred to Imam Hossein Hospital in Tehran, between 2007-2008. Materials and Methods: At a before and after experimental study, 20 patients with active AS were treated with Atorvastatin (20 mg/day) for 12 weeks. At the beginning and the end of the study, plasma concentrations of ESR, CRP, total cholesterol, triglyceride, HDL, LDL and the following clinical measures, BASDAI, BASFI, patient global assessment, spinal pain, morning stiffness, BASMI, chest expansion, modified schober test and occiput to wall distant were determined and their changes were statistically analyzed. Results: The clinical measures, BASDAI (p<0.001), pain score (p<0.006), morning stiffness (p<0.003), modified schober test (p<0.04), patient global assessment of disease activity (p<0.05) and BASMI (p<0.04) improved after treatment with Atorvastatin. 45% of patients had ASAS-20 improvement criteria. Conclusion: Treatment with Atorvastatin in patients with active AS despite previous medication can lead to significant improvement in patients’ symptoms and reduction of disease activity. As this study doesn’t have a following period after stopping Atorvastatin supplementary studies are proposed with following period after stopping Atorvastatin in patients with active AS. استاتين، آتورواستاتين، اسپونديليت انکيلوزان، فعاليت بيماری Statin; Atorvastatin; Spondylitis; Spondylitis, Ankylosing; Disease Activity 117 121 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-576&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Amirpour A دکتر آناهيتا اميرپور ana.amirpour@gmail.com 190031947532846003211 Yes Department of Rheumatology, Imam Hossein Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Shahid Madani St., Tehran, Iran. تهران، خيابان شهيد مدنی، بيمارستان امام حسين (ع)، بخش داخلی Hassani L دکتر ليلا حسنی 190031947532846003212 No Sadeghi M دکتر محبوبه صادقی 190031947532846003213 No Nasiri AA دکتر اميراحمد نصيری 190031947532846003214 No Abolghasemi R دکتر رزيتا ابوالقاسمی 190031947532846003215 No

fa بررسی يافته‌های بالينی و آزمايشگاهی و مشاهدات اندوسکوپيک دستگاه گوارش فوقانی در بيماران بستری‌شده با سابقه بلع مواد شيميايی (اسيد يا قليا) در بخش مسمومين بيمارستان لقمان حکيم در سال 1386 پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: انجام ازوفاگوگاسترودئودنوسکوپی (EGD) در ارزيابی اوليه بيماران با سابقه بلع مواد سوزاننده امری ضروری به نظر می‌رسد. اين مطالعه با هدف تعيين يافته‌های بالينی و آزمايشگاهی و مشاهدات اندوسکوپيک دستگاه گوارش فوقانی، در بيماران بستری‌شده با سابقه بلع مواد شيميايی (اسيد يا قليا) در بخش مسمومين بيمارستان لقمان حکيم از فروردين1386 لغايت اسفند 1386 انجام گرفت. مواد و روش‌ها: اين مطالعه به روش Routine data base انجام گرفت و طی آن پرونده 66 بيمار مسموم با مواد سوزاننده شامل اسيد و قليا که در طی سال 1386 به بيمارستان لقمان حکيم مراجعه کرده وتحت اندوسکوپی قرار گرفته بودند، بررسی شد. اطلاعات استخراج شده از پرونده بيماران شامل سن، جنس، نوع ماده سوزاننده، ميزان مصرف ماده سوزاننده، علت مصرف، زمان مراجعه، فاصله زمانی از ايجاد مسموميت تا مراجعه به اورژانس، علايم بالينی و يافته‌های آزمايشگاهی بودند. يافته‌ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 16 و آزمون‌های مجذور کای يا دقيق فيشر تجزيه و تحليل شدند و 05/0p< سطح معنی‌داری اختلاف در نظر گرفته شد. يافته‌ها: ميانگين سنی بيماران 37 سال بود و زنان بيشترين تعداد مراجعه‌کنندگان را به خود اختصاص داده بودند (5/51%). ميزان مصرف اسيد و باز به طور مساوی در ميان مسمومين مشاهده شد (9/43%) و بيشترين فراوانی از نظر نوع ماده مصرفی، مربوط به وايتکس بود (3/33%). مصرف مواد سوزاننده به عمد و با قصد خودکشی، بيشترين موارد مصرف را شامل می‌شد (7/72%). درميان علايم بالينی و آزمايشگاهی، بيشترين فراوانی به ترتيب مربوط به وجود آثار سوختگی و زخم دهانی(6/60%)، آنمی و لکوسيتوز (هر کدام 3/39%) بود. بيشترين فراوانی از نظر درجه بندی ((grading سوختگی دستگاه گوارش فوقانی، مربوط به Grade 0 يا نرمال و کمترين آن مربوط به Grade IIIb بود نتيجه‌گيری: هيچ کدام از علايم بالينی و يافته‌های آزمايشگاهی، به تنهايی و يا حتی مجموعه مشخصی از آنها، نمی‌توانند نياز به انجام اندوسکوپی در بيماران با سابقه بلع مواد سوزاننده را رد کنند. Background and Aim: Esophagogastroduodenoscopy seems necessary in the initial evaluation of patients who have ingested corrosives. The purpose of the current study was to determine the relationship between clinical signs and laboratory tests with the severity of upper gasterointestinal (GI) tract injury according to endoscopic findings in patients with history of caustic ingestion. Materials and Methods: 66 patients who underwent upper GI endoscopy after ingestion of caustic substances including acid and alkaline were evaluated in Loghman Hakim Hospital, in Tehran in 2007. Demographic information including age, gender, type of caustic substance, amount of caustic substance, cause of ingestion, time of admission, interval between ingestion and admission, clinical signs and lab findings were collected to find out the relationship between effective variables with the severity of upper gastrointestinal tract injury and subsequent mortality. Results: The mean age of patients was 37 years and women had the most frequent referrals to hospital (51.5%). Acid ingestion equaled alkaline ingestion (43.9%). The most frequent type of caustic substance was witex (33.3%). The most frequent cause for ingestion was suicidal (72.7%) and the most frequent clinical sign and laboratory findings were oropharyngeal injuries (60.6%), anemia and leukocytosis (39.3%). Grade 0 (normal) in zarger classification was the endoscopic lesions mostly found and Grade 3b being the least. ‍Conclusion: No clinical signs and laboratory findings solely or their combination could identify the necessity of Esophagogastroduodenoscopy in patients who have ingested caustic substances. مواد سوزاننده، ازوفاگوگاسترودئودنوسکوپی، کلاسيفيکيشن زارگر Caustic substances; Esophagogastroduodenoscopy; Zarger classification 123 128 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-577&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Amini Ranjbar H دکتر هدی امينی رنجبر 190031947532846001 No Azadegan M دکتر مجيد آزادگان azadeganmajid@Hotmail.com 190031947532846004061 Yes Department of Internal Medicine, Loghman Hakim Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Kamali St, Kargar St, Tehran, Iran. تهران، خيابان کارگر، چهارراه لشگر، خيابان کمالی، بيمارستان لقمان حکيم، بخش داخلی گوارش

fa مقايسه تأثير ليزر کم‌توان و اولتراسوند در مبتلايان به سندرم درد پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: سندرم درد عضلانی- فاشيايی (myofascial pain syndrome MPS)، يکی از بيماری‌های مهم عضلانی- اسکلتی است و از عوارض مهم آن، افت عملکرد، اختلال خواب، افت کيفيت زندگی و عوارض روانی می‌باشد. در مورد درمان آن، اختلاف نظر بسيار است و شامل درمان‌های دارويی (داروهای ضد التهابی غيراستروييدی، ضدافسردگی‌های سه‌حلقه‌ای و ساير ضدافسردگی‌ها، داروهای ضدتشنج و مخدرها)، درمان‌های فيزيکی و ورزش‌های کششی، تزريقات، اولتراسوند و نهايتاَ ليزر می‌باشد. درمان‌های قبلی در پاره‌ای موارد، دارای عوارض بوده و نتايج متناقضی به دنبال داشته‌اند. اثر ليزر در اين سندرم مورد بحث می‌باشد و در کشور نيز هيچ تحقيقی در اين زمينه انجام نشده است. لذا هدف از اين تحقيق، ارزيابی اثر ليزر و اولتراسوند در درمان سندرم درد عضلانی- فاشيايی است. مواد و روش‌ها: در اين کارآزمايی بالينی تصادفی، برای آن دسته از بيماران مراجعه‌کننده به کلينيک طب فيزيکی بيمارستان شهدای تجريش که در نتيجه بررسی شرح حال و معاينه بالينی دقيق، تشخيص MPS در قسمت فوقانی عضله تراپزيوس مطرح شده بود، پس از اخذ رضايت کتبی آگاهانه، شدت درد در استراحت، فعاليت و شب به‌وسيله پرسشنامه visual analogue scale (VAS) اندازه‌گيری شد. همچنين بيماران فرم (NDI) disability index neck را تکميل کرده و آستانه شروع درد به ‌واسطه فشار، توسط ارزيابی الگومتريک تعيين شد. سپس بيماران به روش تصادفی، به ترتيب در گروه‌های A,B,C (گروه‌های درمان ليزر، اولتراسوند و ليزر نمايشی) تقسيم شدند. 6 هفته بعد از اولين ويزيت، بيماران مجدداً ويزيت شده و فرم‌ها را تکميل نمودند. به منظور تحليل نتايج درمان، اطلاعات به دست‌آمده به ‌صورت دوسوکور مورد بررسی قرار گرفتند. تحليل داخل گروه‌ها، با آزمونWilcoxon و بين گروه‌ها (ليزر و اولتراسوند)، با آزمونMann-Whitney U انجام شد. يافته‌ها: اولتراسوند، در بهبود VAS در فعاليت و ارزيابی‌های الگومتريک (01/0p<) و بهبود VASدر شب و در استراحت و بهبود ناتوانی گردنی (05/0p<) مؤثر بود. ليزر نيز در بهبودVAS در فعاليت (01/0p<) و NDI (001/0p<) مؤثر بود. همچنين در بهبود VAS در شب و در استراحت (05/0p<) و بهبود ارزيابی‌های الگومتريک (001/0p<) مؤثر واقع شد. ليزر نسبت به اولتراسوند در بهبود ناتوانی گردنی تأثير بيشتری داشته (05/0p<) و همچنين بهبود بيشتر در ارزيابی‌های الگومتريک نشان می‌دهد (01/0p<). نتيجه‌گيری: اين تحقيق، ليزر را به عنوان يکی از درمان‌های ارجح در درمان سندرم درد عضلانی- فاشيايی ناحيه گردن مطرح می‌کند. Background & Objectives: Myofascial pain syndrome (MPS) is one of the main musculoskeletal diseases whose main complications are decrease of function, decrease quality of life and functional problems. MPS has many treatment options including pharmaceutical treatments such as (Non-steroidal anti-inflammatory drugs, tri-cyclic antidepressants and other antidepressants, anti-epileptics and opioids), physical therapy (hotpacks, TENS, ultrasound, stretching and laser) and injections. Because of lacking potent evidence for routine treatments and their side effects, controversy about efficacy of laser, and lack of documents about this matter in our country, we evaluated effects of laser on patients suffering from MPS. Materials & Methods: In this randomized clinical trial, patients referring to Shohadaye Tajrish Hospital (affiliated to Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran) who were diagnosed to have upper trapezius MPS by the history and physical exam, filled the informed consent documents and their pain severity was measured at rest, movement and at night by visual analogue scale (VAS) questionnaires. Also the patients filled neck disability index form (NDI) and pain threshold were determined by algometric evaluation. Then patients were classified to A, B, C groups randomly for (laser, ultrasound, and sham laser). After 6 weeks the patients were visited again, the forms were filled and data were gathered for statistic analysis. Results: Ultrasound was effective in decreasing the VAS at movement and algometric evaluation (p<0.01), and in decreasing the VAS at night and at rest and NDI (p<0.05). Laser also was effective in decreasing the VAS at movement (p<0.01), at night and at rest (p<0.05) and was effective in improving algometric evaluation and NDI (p<0.001). Conclusion: Laser was more effective than Ultrasound in decreasing the NDI and improving algometric evaluation. سندرم درد عضلانی- فاشيايی، ايندکس ناتوانی گردنی، معيار ديداری درد، ليزردرمانی، اولتراسوند، کارآزمايی بالينی تصادفی‌شده Visual Analogue Scale (VAS); Disability Index Neck (NDI); Laser Therapy; Myofascial Pain Syndromes (MPS); Ultrasound; Randomized Clinical Trial (RCT) 129 135 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-578&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Rayegani SM دکتر سيد‌منصور رايگانی 190031947532846002 No Eliaspour D دکتر داريوش الياس‌پور 190031947532846003 No Vallaei N مهندس ناصر ولايی 190031947532846004 No Naji F دکتر فاطمه ناجی 190031947532846005 No Isania K کيومرث عيسی‌نيا 190031947532846006 No Bahrami MH دکتر محمد‌حسن بهرامی 190031947532846004062 No Mokhtari Rad MR دکتر محمدرضا مختاری‌راد m.mir1414@yahoo.com 190031947532846004116 Yes Department of Physical Medicine and Rehabilitation, Shohdaye Tajrish Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Shahrdari St., Tehran, Iran تهران، خيابان شهرداری، بيمارستان شهدای تجريش، بخش طب فيزيکی و توانبخشی

fa بررسی بيومارکرهای کارسينومای سلول‌های بازال با استفاده از آناليزهای پروتئوميکی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: کارسينومای سلول‌های بازال، يکی از شايع‌ترين نوع سرطان‌های پوست غير ملانومايی انسانی محسوب می‌شود. با مطالعه فاکتورهای پروتئينی آن و شناسايی بيشتر تغييراتی که در روند سرطانی‌شدن پوست رخ می‌دهند، می‌توان در روند پيشگيری و درمان، به بيماران کمک مؤثری نمود. هدف از انجام اين پژوهش، دستيابی به بيومارکرهای پروتئينی است که در تشخيص و درمان کارسينومای سلول‌های بازال مؤثر باشند. مواد و روش‌ها: تحقيق به روش توصيفی انجام گرفت. نمونه‌های بافت سرطانی و سالم از 3 بيمار مبتلا به سرطان پوست از نوع کارسينومای سلول‌های بازال گرفته شد و با روش‌های جداسازی استاندارد، کل پروتئين‌های بافت تخليص و با استفاده از الکتروفورز دو‌بعدی پروتئين‌ها جدا گشتند. پروتئوم‌های بافت سالم و توموری با همديگر مقايسه و ميزان بيان پروتئين‌های مورد نظر با استفاده از آناليزهای لازم بررسی شد. يافته‌ها: تعداد 87 پروتئين در ژل‌های حاصل از الکتروفورز دو‌بعدی، تعيين شد که 76 عدد از آنها، دارای تفاوت آشکاری در بيان بودند. تعداد 7 پروتئين، از طريق بانک‌های اطلاعاتی شناسايی شدند. نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد در بيماری مورد مطالعه، بيان جمع کثيری از پروتئين‌های بافتی در بافت سرطانی، تغيير يافته و بيشتر آنها کاهش يافته يا اصلاً بيان نشده‌اند. اين پروتئين‌های تغيير بيان‌يافته، می‌توانند به عنوان بيومارکر در مراحل شناسايی و درمان اين بيماری مؤثر واقع شوند Background and Aim: Basal cell carcinoma (BCC) is a type of non-melanoma skin cancer that is the most common cancer type. So, in this study gene expression was detected in normal and cancer skin cells to find alteration gene expression to able help detection and care of this disease. Detection of this event is available by proteomics techniques. Materials and Methods: BCC and Normal tissues were taken from 3 patients and total protein was extracted by standard method of purification. The protein spots were separated by 2-dimensional electrophoresis (2DE), and the proteomes analyzed by other methods. Comparison of gene expression in normal and cancer cells was analyzed. Finally the desired proteins were identified using data banks. Results: 87 protein spots were detected by 2DE gels with 76 spots having significantly different expression in normal and cancer gel images. 7 proteins were determined while comparing with informational banks. Discussion: Results show the alteration of protein expression in cancer tissues most of them decreased or even had no expression. These alterations in gene expression in both tissues can help to discover new biomarkers for detecting and curing of cancer. سلول‌های کارسينومای بازال، الکتروفورز دوبعدی، پروتئوميک Basal Cell Carcinoma, 2-Dimensional Electrophoresis, Proteomics 137 141 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-579&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Moravej Farshi H دکتر حميده مروج‌فرشی 190031947532846003216 No Zali A دکتر عليرضا زالی 190031947532846003217 No Zali H حکيمه زالی 190031947532846003218 No Rezaei-Tavirani Mo دکتر مصطفی رضايی‌طاويرانی tavirany@yahoo.com 190031947532846003219 Yes Assistant Prof, Proteomics Research Center, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran ؛ تهران، ميدان قدس، ابتدای خيابان دربند، دانشکده پيراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، مرکز تحقيقات پروتئوميکس Rezaei-Tavirani Ma دکتر مجيد رضايی‌طاويرانی 190031947532846003220 No Rastgar Jazi F دکتر فردوس رستگارجزی 190031947532846003221 No Shahani M مينو شاهانی 190031947532846003222 No Rostami A امين رستمی 190031947532846003223 No Kalantari Sh ، شيوا کلانتری 190031947532846003224 No

fa بررسی بيومارکرهای کارسينومای سلول‌های بازال با استفاده از آناليزهای پروتئوميکی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: کارسينومای سلول‌های بازال، يکی از شايع‌ترين نوع سرطان‌های پوست غير ملانومايی انسانی محسوب می‌شود. با مطالعه فاکتورهای پروتئينی آن و شناسايی بيشتر تغييراتی که در روند سرطانی‌شدن پوست رخ می‌دهند، می‌توان در روند پيشگيری و درمان، به بيماران کمک مؤثری نمود. هدف از انجام اين پژوهش، دستيابی به بيومارکرهای پروتئينی است که در تشخيص و درمان کارسينومای سلول‌های بازال مؤثر باشند. مواد و روش‌ها: تحقيق به روش توصيفی انجام گرفت. نمونه‌های بافت سرطانی و سالم از 3 بيمار مبتلا به سرطان پوست از نوع کارسينومای سلول‌های بازال گرفته شد و با روش‌های جداسازی استاندارد، کل پروتئين‌های بافت تخليص و با استفاده از الکتروفورز دو‌بعدی پروتئين‌ها جدا گشتند. پروتئوم‌های بافت سالم و توموری با همديگر مقايسه و ميزان بيان پروتئين‌های مورد نظر با استفاده از آناليزهای لازم بررسی شد. يافته‌ها: تعداد 87 پروتئين در ژل‌های حاصل از الکتروفورز دو‌بعدی، تعيين شد که 76 عدد از آنها، دارای تفاوت آشکاری در بيان بودند. تعداد 7 پروتئين، از طريق بانک‌های اطلاعاتی شناسايی شدند. نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد در بيماری مورد مطالعه، بيان جمع کثيری از پروتئين‌های بافتی در بافت سرطانی، تغيير يافته و بيشتر آنها کاهش يافته يا اصلاً بيان نشده‌اند. اين پروتئين‌های تغيير بيان‌يافته، می‌توانند به عنوان بيومارکر در مراحل شناسايی و درمان اين بيماری مؤثر واقع شوند Background and Aim: Basal cell carcinoma (BCC) is a type of non-melanoma skin cancer that is the most common cancer type. So, in this study gene expression was detected in normal and cancer skin cells to find alteration gene expression to able help detection and care of this disease. Detection of this event is available by proteomics techniques. Materials and Methods: BCC and Normal tissues were taken from 3 patients and total protein was extracted by standard method of purification. The protein spots were separated by 2-dimensional electrophoresis (2DE), and the proteomes analyzed by other methods. Comparison of gene expression in normal and cancer cells was analyzed. Finally the desired proteins were identified using data banks. Results: 87 protein spots were detected by 2DE gels with 76 spots having significantly different expression in normal and cancer gel images. 7 proteins were determined while comparing with informational banks. Discussion: Results show the alteration of protein expression in cancer tissues most of them decreased or even had no expression. These alterations in gene expression in both tissues can help to discover new biomarkers for detecting and curing of cancer. سلول‌های کارسينومای بازال، الکتروفورز دوبعدی، پروتئوميک Basal Cell Carcinoma, 2-Dimensional Electrophoresis, Proteomics 137 141 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-580&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Rostami A امين رستمی 190031947532846007 No Kalantari Sh ، شيوا کلانتری 190031947532846008 No Moravej Farshi H دکتر حميده مروج‌فرشی 190031947532846004063 Yes Zali A دکتر عليرضا زالی 190031947532846004117 No Zali H حکيمه زالی 190031947532846004118 No Rezaei-Tavirani Mo دکتر مصطفی رضايی‌طاويرانی tavirany@yahoo.com 190031947532846004119 No Assistant Prof, Proteomics Research Center, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran ؛ تهران، ميدان قدس، ابتدای خيابان دربند، دانشکده پيراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، مرکز تحقيقات پروتئوميکس Rezaei-Tavirani Ma دکتر مجيد رضايی‌طاويرانی 190031947532846004120 No Rastgar Jazi F دکتر فردوس رستگارجزی 190031947532846004121 No Shahani M مينو شاهانی 190031947532846004122 No

fa بررسـی ارتباط گروه‌های خونی و بيماری ايسکميک قلبی در بيماران بستری‌شده در مراکز وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به شيوع بالا، روند رو ‌به ‌افزايش بيماری ايسکميک قلبی (IHD)، اهميت مطالعات اتيولوژيک بيماری‌ها و وجود بعضی گزارش‌ها مبنی بر نقش گروه‌های خونی در بروز بيماری‌ها و از جمله IHD، به منظور بررسی گروه‌های خونی در بيماران مبتلا به IHD و ساير عوامل خطر آنها، اين تحقيق در بيماران بستری‌شده در بيمارستان‌های آموزشی- درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی انجام گرفت. مواد و روش‌ها: اين تحقيق توصيفی و مقطعی بر روی 1000 بيمار مبتلا به IHD انجام شد. گروه‌های خونی آنها، مشخص و عوامل خطر بيماری تعيين و ثبت گرديد. سپس، با استفاده از گزارش‌های اپيدميولوژيک موجود در رابطه با گروه‌های خونی مردم تهران و ايران، نقش گروه‌های خونی در اين سه جامعه و همينطور نقش عوامل خطر با بروز IHD با آزمون مجذور کای مورد قضاوت آماری قرارگرفت. يافته‌ها: 8/54% بيماران، مرد و 9/9% در سنين کمتر از 45 سال و نمای سنی بيماران 65 الی 75 سال بود. 2/47% بيماران مبتلا به IHD با گروه خونی A، فاقد عوامل خطر بودند؛ در حالی‌ که در ساير گروه‌های خونی، حداکثر، 6/22% افراد، فاقد عوامل خطر بودند که مربوط به گروه خونی O بود. بيمارانی که دارای عوامل خطر مختلف بودند، بيشتر در گروه خونی O (5/36%) قرار داشتند (05/0p<). در جامعه عمومی تهران و ايران، شايعترين گروه خونی، از نوع O بود؛ ولی در بيماران مبتلا به IHD، گروه خونی A بيشتر ديده ‌شد. نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد که گروه خونی A با بروز IHD نيز نقش داشته باشد. لازم است مطالعات تحقيقی بيشتر برای بررسی اين رابطه انجام شوند. Background & Objectives: Considering the prevalence and progressive process of ischemic heart disease (IHD), the importance of its etiologic studies, and some reports confirming the role of blood groups in uncovring diseases such as IHD, this study was carried out to determine the correlation between blood group and IHD and some other related risk factors. This study was performed on patients who came to hospitals affiliated to Shahid Beheshti University of Medical Sciences. Materials and Methods: This cross sectional study was preformed on 1000 patients with IHD. Their blood groups and risk factors were determined and recorded. The blood groups in Tehrani and Iranian population were determined according to IHD prevalence. The role of blood groups in above mentioned groups and the role of risk factors in IHD were evaluated by Chi square test. Results: 54.8% of patients were male and 9.9% were less than 45 years old, the prevalent age of the patients were between 65 to 75 years old. 47.2% of patients with A-blood group did not have any risk factors, whereas in other blood groups, almost 22.6% were without risk factors and were from O-blood group. The patients with several risk factors were mostly from O-blood group (36.5%) (p<0.05). Although most frequent blood groups in general population of Tehran and Iran has been O, the patients were mostly from A-blood group. Conclusion: It seems the type of blood group is effective in the frequency of IHD. The patients with IHD are mostly from A-blood group. More studies are needed on the correlation between blood groups and IHD. ايسکمی ميوکارد، آنتی‌ژن‌های گروه‌های خونی، سيستم گروه خونی ABO، عامل خطر، ريسک‌فاکتور Myocardial Ischemia, Blood Group Antigens, ABO Blood-Group System, Risk Factor 143 146 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-581&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Miri R دکتر رضا ميری reza_miri578@yahoo.com 190031947532846004064 Yes Department of Cardiology, Imam Hossein Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Madani St., Tehran, Iran. Tel: (+98)-21-77 55 80 81 ؛ تهران، خيابان آيت‌اله مدنی، بيمارستان امام حسين (ع)، تلفن: 77558081-021 Aghahosseini M دکتر مريم آقا‌حسينی 190031947532846004123 No Farzaneh S دکتر سيامک فرزانه 190031947532846004124 No

fa بررسی ژنوتيپ G1793A ژن MTHFR در بيماران مبتلا به سرطان کولورکتال اسپوراديک پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: سرطان کولورکتال از شايع‌ترين سرطان‌های کشنده در کشورهای صنعتی ميان زنان و مردان است که دومين عامل مرگ‌های حاصل از سرطان در آمريکا می‌باشد. آنزيم 10 و 5 متيلن تتراهيدروفولات ردوکتاز (MTHFR) که توسط ژن MTHFR ساخته می‌شود، در متيلاسيون، سنتز و ترميم DNA نقش دارد. علاوه بر آن اين آنزيم نقش مهمی در متابوليزم فولات بر عهده دارد. در اين تحقيق پلی‌مورفيسم ژن MTHFR (1793G>A) در افراد مبتلا به سرطان کولورکتال مورد بررسی قرار گرفته است. مواد و روش‌ها: اين مطالعه يک مطالعه توصيفی است که در آن، ژنوتيپ 227 بيمار مبتلا به سرطان کولورکتال با استفاده از روش PCR و Pyrosequencing مورد ارزيابی قرار گرفت. يافته‌ها: فراوانی ژنوتيپ‌های GG، GA و AA در بين افراد مبتلا، به ترتيب 3/98%، 7/1% و صفر درصد بود. متوسط سن مبتلايان 3/68 سال بود؛ به طوری که در افراد دارای ژنوتيپ GG ، 1/69 سال و در مبتلايان با ژنوتيپ GA، 8/66 سال تعيين گرديد. هيچ فرد مبتلايی با ژنوتيپ AA ديده نشد و 7/1% افراد مبتلا ژنوتيپ GA داشتند، در حالی که افراد مبتلا به سرطان کولورکتال (3/98%)، دارای ژنوتيپ GG بودند نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد که ژنوتيپ 1793G>A ژن MTHFRدر بروز سرطان کولورکتال نقش داشته باشد. تحقيقات بيشتر در اين زمينه توصيه می‌شود. Background and Aim: Colorectal cancer (CRC) is the second leading cause of cancer death in the world. The great majority (80%) of patients with colorectal cancer have sporadic disease with no evidence of having inherited the disorder. The enzyme 5,10-methylenetetrahydrofolate reductase (MTHFR), is involved in folate metabolism and DNA repair pathways. A novel polymorphic site in MTHFR (G1793A) was first described in 2002. It was selected on the basis of recent investigations on functional effects on DNA synthesis, DNA repair and chromosomal damage. Investigations revealed that this allele was associated with susceptibility to several types of cancers. The aim of the present study was to investigate the associations, if any, between polymorphism G1793A of MTHFR gene and the risk of CRC in a population from Iran. Materials and Methods: We analyzed 227 cases and 239 normal unmatched control genotypes using pyrosequencing technique. Odd ratio and 95% confidence intervals (95% CI) were calculated to evaluate associations of MTHFR gene polymorphism with colorectal cancer risk. Results: While the GG, GA and AA genotype frequencies of MTHFR among the colorectal cancer patients were 98.2%, 1.8% and 0% respectively, we found 90.3% of 1793GG, 9.7% of 1793GA and 0% of 1793AA in the normal controls. Thus, there is a significant reverse association between G/A genotype and colorectal cancer (OR: 0.17 95% CI, 0.05- 0.47). ‍Conclusion: Our study is compatible with previous findings that indicate a reverse association between of the MTHFR 1793G>A genotype with other cancers in different population. سرطان غيرفاميلی کولورکتال، آنزيم متيلن تتراهيدروفولات ردوکتاز، پلی‌مورفيسم، Pyrosequencing، rs2274976 Non familial Colorectal Cancer, MTHFR, Pyrosequencing, Polymorphism 147 151 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-582&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Montazer Haghigh M دکتر مهدی منتظرحقيقی mah_montazer@yahoo.com 190031947532846004065 Yes PhD, Research Center for Gastroenterology and Liver Diseases, Taleghani Hospital, Shahid Beheshti University دکتر مهدی منتظر‌حقيقي؛ تهران، اوين، بيمارستان طالقانی، مرکز تحقيقات بيماری‌های گوارش و کبد Najar Sadeghi R روح ا... نجارصادقی 190031947532846004125 No Mohebbi SR دکتر سيدرضا محبی 190031947532846004126 No Vahedi M محسن واحدی 190031947532846004127 No Zali M دکتر محمدرضا زالی 190031947532846004128 No

fa بررسی نتايج جابجايی زيرجلدی قدامی عصب اولنار و عوامل مرتبط، در مبتلايان به سندرم تونل کوبيتال پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به فراوانی بيماران مبتلا به سندرم تونل کوبيتال، وجود روش‌های درمانی مختلف برای اين بيماری و عدم اطلاع از نتيجه درمان جابجايی زيرجلدی قدامی (anterior subcutaneous transposition) عصب اولنار در اين بيماران، اين تحقيق به منظور تعيين نتايج اين عمل جراحی، در بيماران مراجعه‌کننده به بيمارستان طالقانی بين سال‌های 1383 الی 1386، با پيگيری يک‌‌ساله انجام شده است. مواد و روش‌ها: تحقيق با طراحی case series انجام شده است. بيماران در طی مدت بررسی، با تشخيص قطعی سندرم تونل کوبيتال تحت درمان با جابجايی زيرجلدی قدامی عصب اولنار قرار گرفتند. نتيجه درمان بر اساس modified Bishop rating system در چهار گروه عالی (excellent)، خوب (good)، متوسط (fair)، ضعيف (poor) مشخص شد و نقش عوامل مرتبط جنس، سن (کمتر و بيشتر از 45 سال) و علت و شدت اوليه بيماری که بر اساس معيارهای Dellon قبل از عمل تعيين گرديده بود، با نتيجه درمان، توسط آزمون دقيق فيشر مورد قضاوت قرار گرفت. يافته‌ها: تحقيق در 26 بيمار با 29 آرنج انجام گرفت. سن بيماران 23 الی 72 سال با متوسط سنی 5/44 سال بود. 38% بيماران مرد بودند. در پيگيری دوازده‌‌ماهه پس از عمل، نتيجه درمان 62% عالی، 7/20% خوب و 3/17% بيماران نتيجه متوسط داشتند و نتيجه ضعيف وجود نداشت. در پيگيری يک‌ماهه تا دوازده‌ماهه، نتايج درمان بهتر شد و شدت اوليه بيماری و سن بالا در نتيجه درمان تأثير دارند (07/0p<). نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد در مبتلايان به سندرم تونل کوبيتال درمان به روش جابجايی زيرجلدی قدامی عصب اولنار با موفقيت همراه است. انجام يک تحقيق تجربی توصيه می‌شود. Background and Aim: Regarding the frequency of Cubital Tunnel Syndrome, varieties of treatment modalities, and ambiguity of anterior subcutaneous transposition of ulnar nerve method, we aimed to evaluate the efficacy of this procedure in patients with Cubital Tunnel Syndrome referred to Taleghani hospital in 2004-2007. Materials and Methods: This study was a case series including all referred patients with definite diagnosis of Cubital Tunnel Syndrome, treated by anterior subcutaneous transposition. Treatment results were measured according to modified Bishop rating system, and were ranked into excellent, good, fair, and poor. Variables such as gender, age < 45 years>, causation, and initial severity, determined by Dellon criteria preoperatively, were analyzed by Fisher’s exact test. Results: This study was performed on 26 eligible patients including 29 elbows (38 %males and 62% females, with mean age of 44.5 years(, with an age range of 23-72 years. In a 12 months follow-up post-operatively, 62% showed excellent, 20.7% good, and 17.3% were reported fair with no poor result. In a 1-12 months follow-up post-operatively, results showed improvement, and initial severity and old age were demonstrated to significantly affect treatment results (p<0.07). Conclusion: Our study findings strongly support the concept that anterior subcutaneous transposition of ulnar nerve is successful in patients with Cubital Tunnel Syndrome however, further experimental studies are suggested. سندرم‌های کمپرشن عصب اولنار، سندرم تونل کوبيتال، جابجايی زيرجلدی قدامی Ulnar Nerve Compression Syndromes; Cubital Tunnel Syndrome; 153 158 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-583&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Aslani HR دکتر حميدرضا اصلانی hraslani@yahoo.com 190031947532846004066 Yes Department of Orthopedics, Taleghani Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Evin, Tehran, Iran. دکتر حميدرضا اصلاني؛ تهران، اوين، خيابان يمن، خيابان پروانه، بيمارستان طالقانی، گروه ارتوپدی Abrishami Zand S دکتر سعيد ابريشمی زند 190031947532846004129 No Dehghan-Fard MR دکتر محمدرضا دهقان‌فرد 190031947532846004130 No Valaei N مهندس ناصر ولايی 190031947532846004131 No

fa بررسی نتايج جابجايی زيرجلدی قدامی عصب اولنار و عوامل مرتبط، در مبتلايان به سندرم تونل کوبيتال پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به فراوانی بيماران مبتلا به سندرم تونل کوبيتال، وجود روش‌های درمانی مختلف برای اين بيماری و عدم اطلاع از نتيجه درمان جابجايی زيرجلدی قدامی (anterior subcutaneous transposition) عصب اولنار در اين بيماران، اين تحقيق به منظور تعيين نتايج اين عمل جراحی، در بيماران مراجعه‌کننده به بيمارستان طالقانی بين سال‌های 1383 الی 1386، با پيگيری يک‌‌ساله انجام شده است. مواد و روش‌ها: تحقيق با طراحی case series انجام شده است. بيماران در طی مدت بررسی، با تشخيص قطعی سندرم تونل کوبيتال تحت درمان با جابجايی زيرجلدی قدامی عصب اولنار قرار گرفتند. نتيجه درمان بر اساس modified Bishop rating system در چهار گروه عالی (excellent)، خوب (good)، متوسط (fair)، ضعيف (poor) مشخص شد و نقش عوامل مرتبط جنس، سن (کمتر و بيشتر از 45 سال) و علت و شدت اوليه بيماری که بر اساس معيارهای Dellon قبل از عمل تعيين گرديده بود، با نتيجه درمان، توسط آزمون دقيق فيشر مورد قضاوت قرار گرفت. يافته‌ها: تحقيق در 26 بيمار با 29 آرنج انجام گرفت. سن بيماران 23 الی 72 سال با متوسط سنی 5/44 سال بود. 38% بيماران مرد بودند. در پيگيری دوازده‌‌ماهه پس از عمل، نتيجه درمان 62% عالی، 7/20% خوب و 3/17% بيماران نتيجه متوسط داشتند و نتيجه ضعيف وجود نداشت. در پيگيری يک‌ماهه تا دوازده‌ماهه، نتايج درمان بهتر شد و شدت اوليه بيماری و سن بالا در نتيجه درمان تأثير دارند (07/0p<). نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد در مبتلايان به سندرم تونل کوبيتال درمان به روش جابجايی زيرجلدی قدامی عصب اولنار با موفقيت همراه است. انجام يک تحقيق تجربی توصيه می‌شود. Background and Aim: Regarding the frequency of Cubital Tunnel Syndrome, varieties of treatment modalities, and ambiguity of anterior subcutaneous transposition of ulnar nerve method, we aimed to evaluate the efficacy of this procedure in patients with Cubital Tunnel Syndrome referred to Taleghani hospital in 2004-2007. Materials and Methods: This study was a case series including all referred patients with definite diagnosis of Cubital Tunnel Syndrome, treated by anterior subcutaneous transposition. Treatment results were measured according to modified Bishop rating system, and were ranked into excellent, good, fair, and poor. Variables such as gender, age < 45 years>, causation, and initial severity, determined by Dellon criteria preoperatively, were analyzed by Fisher’s exact test. Results: This study was performed on 26 eligible patients including 29 elbows (38 %males and 62% females, with mean age of 44.5 years(, with an age range of 23-72 years. In a 12 months follow-up post-operatively, 62% showed excellent, 20.7% good, and 17.3% were reported fair with no poor result. In a 1-12 months follow-up post-operatively, results showed improvement, and initial severity and old age were demonstrated to significantly affect treatment results (p<0.07). Conclusion: Our study findings strongly support the concept that anterior subcutaneous transposition of ulnar nerve is successful in patients with Cubital Tunnel Syndrome however, further experimental studies are suggested. سندرم‌های کمپرشن عصب اولنار، سندرم تونل کوبيتال، جابجايی زيرجلدی قدامی Ulnar Nerve Compression Syndromes; Cubital Tunnel Syndrome; 153 158 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-584&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Aslani HR دکتر حميدرضا اصلانی hraslani@yahoo.com 190031947532846004067 Yes Department of Orthopedics, Taleghani Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Evin, Tehran, Iran. دکتر حميدرضا اصلاني؛ تهران، اوين، خيابان يمن، خيابان پروانه، بيمارستان طالقانی، گروه ارتوپدی Abrishami Zand S دکتر سعيد ابريشمی زند 190031947532846004132 No Dehghan-Fard MR دکتر محمدرضا دهقان‌فرد 190031947532846004133 No Valaei N مهندس ناصر ولايی 190031947532846004134 No

fa بررسی ساخت عينک در هزاره‌های چهارم و سوم قبل از ميلاد و مقايسه آن با عينک‌های امروزی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: تحقيقات نشان می‌دهند که بشر از آغاز زندگی بر روی زمين در تلاش بوده که چشم را بشناسد و اطلاعاتی درباره مکانيزم بينايی به دست آورد؛ زيرا متوجه شده بود چشم محيط شفاف شيشه‌گونه محدبی است که تصوير همه اجسام بر روی آن می‌افتد (آئينک). در ضمن از طريق روزنه (مردمک)، ديدن ممکن می‌گردد و در طول حيات نيز با مشکلاتی همچون نابينايی، انحراف چشم، پير‌چشمی، مزاحمت نورهای منعکس‌شده از محيط و آب‌مرواريد مواجه می‌گردد. به همين منظور بشر تلاش می‌کرد ضمن شناخت، ابداعاتی را هم برای رفع اين مشکلات ارايه نمايد. در مطالعه داستان‌های اساطيری که در شاهنامه به آن اشاره می‌شود، بحث فناناپذيری، يکی از موضوعات موردعلاقه بشر بوده است؛ اما هرگز نتوانسته برای چشمان خود از اين نظر چاره‌ای بينديشد و ناچار بوده است که با استفاده از امکاناتی، چشمان خود را محافظت نمايد. اين مهم، نشان می‌دهد که در ارتباط با چشم می‌توان وسايلی يافت که احتمالاً بشر در طول تاريخ برای مراقبت از چشم، آنها را ساخته و مورد‌ استفاده قرار داده است. يکی از موفقيت‌های انسان پيش از تاريخ، ساختن چشمی همانند چشم برای چشم (آئينک، چشمک و عينک) می‌باشد. به همين دلايل به نظر می‌آيد که انسان توانسته علاوه بر استفاده از شيشه در ساخت چشم مصنوعی، احتمالاً شيشه و يا سنگی قيمتی و شفاف (دُر کوهی، ياقوت سرخ) را هم در چشمی عينک جا‌گذاری نمايد. در قسمتی از آيه 44 سوره نمل آمده است حضرت سليمان فرمود تا جنيان، کوشکی ساختند برای او از آبگينه سپيد به رنگ آب. نزديکترين ضريب انکسار به هوا قبل از شيشه، آب می‌باشد که آرزوی هر صنعت‌گر شيشه‌سازی است که بتواند چنين شيشه شفافی بسازد. اين واقعه تقريباً بين سال‌های 931 الی 989 قبل از ميلاد، روی داده است. ذره‌بينی در موزه تبريز وجود دارد که مربوط به همين دوران می‌باشد. مواد و روش‌ها: اين پژوهش به صورت پيمايشی در حوزه ميدانی، موزه‌ها، پژوهشگاه‌ها، پژوهشکده‌ها، دانشکده‌ها، مراکز تحقيقاتی علمی و فرهنگی کلکسيونر‌ها و مراجعه به اساتيد پژوهشگر در مراکز دايرهالمعارف و لغت‌نامه و بخش فرهنگی بعضی از سفارتخانه‌ها انجام شده است. يافته‌ها: در اين پژوهش، پژوهشگر توانست عينکی از جنس استخوان را شناسايی نمايد که باستان‌شناسان آن را بر روی صورت جسد دختری يافته بودند. با به دست آمدن اين عينک، مطالعات لازم بر روی آن انجام شد و با مشخص شدن نکات فنی رعايت‌شده در آن، امکان مقايسه عينک استخوانی با عينک‌های امروزی فراهم آمد. نتيجه‌گيری: با توجه به وجود عينک استخوانی و چشم مصنوعی کشف‌شده در چشم بانويی در شهر سوخته زابل، می‌توان گفت که احتمالاً بانوان ايرانی از اولين کسانی بوده‌اند که در پيش از تاريخ، جهت رفع مشکلات بينايی و زيبايی ظاهر چشم، از عينک و چشم مصنوعی استفاده نموده‌اند. در اين مقاله، موضوع چشم مصنوعی مورد بررسی قرار نمی‌گيرد. Background and Aim: Different studies indicate that (specially Iranian) have always tried to overcome life problems, mostly vision problems, and find enough information about vision mechanism and ability of eye to see. It is transparent, like a glass, and the images of the environment fall on it. This made them to try to find out how to invent the spectacles. Materials and methods: The present study involves a field study as well as measurements, visiting libraries, museums, and research centers, and includes reference to professors working at encyclopedia circles and cultural section of embassies. Results: During our searches a pair of spectacles made of bone was found on the face of skeleton of a young female in a grave 4-3 millennia B C. ‍Conclusion: The human being was able to correct refractive errors as they were recognized in disturbing factors including environment, cataract, and strabismus آئينک، چشمک، اُبسيدين، شهر سوخته، فرهنگ و تکنولوژی اُپتومتری Spectacles; Eye Piece; Burned City; Optometric Technology 159 165 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-585&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Sahihi Oskooei MGh ميرغفار صحيحی‌اسکويی goskooei@yahoo.com 190031947532846004068 Yes Department of Optometrics Faculty of Rehabilitation Sciences,Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Damavand St,Tehran, Iran. تهران، خيابان دماوند، روبروی بيمارستان بو‌علی، دانشکده علوم توانبخشی. Ghasemi Boroumand M دکتر محمد قاسمی‌برومند 190031947532846004135 No Salahi Yekta A علی صلاحی‌يکتا 190031947532846004136 No Soori H دکتر حميد سوری 190031947532846004137 No Tabatabaei Far M دکتر سيد‌محمود طباطبايی‌فر 190031947532846004138 No