نشريه پژوهنده Pajoohandeh Journal http://www.pajoohande.com 19 journal19 fa jalali 1388 3 1 gregorian 2009 6 1 14 2 online 1 fulltext

fa زمان مناسب برای شروع برنامه‌های درمانی ترک سيگار پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: به منظور شناختن ميزان آمادگی فرد سيگاری و انگيزه‌های او برای ترک سيگار، از تست انگيزه ترک که به پيشنهاد سيستم بهداشتی ملی انگلستان در سال 1995 طراحی و ارايه گرديده است، استفاده می‌شود. هدف اين مطالعه که برای اولين بار در کشور اجرا شد، يافتن همبستگی بين نتايج اين آزمون با ميزان موفقيت در ترک سيگار در جامعه ايرانی بود، تا بر اين اساس بتوان بهترين زمان ترک را به افراد سيگاری پيشنهاد کرد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه مقطعی و توصيفی، کليه افراد سيگاری مراجعه‌کننده برای ترک سيگار در دوره زمانی بين سال‌های 1385 لغايت 1387، مورد ارزيابی قرار گرفتند. اين افراد که توسط يک پزشک واحد، ارزيابی شدند، طی يک برنامه 4 جلسه‌ای هفتگی، توصيه‌‌های درمانی مناسب شامل استفاده از داروهای نيکوتينی و غير نيکوتينی را دريافت نموده و برای هر يک از آنان، رفتاردرمانی صورت گرفت. يافته‌ها: در اين مطالعه، 822 نفر شامل 590 مرد (72%) و 232 زن (28%) با ميانگين سنی 13±5/42 سال و حداقل 18 و حداکثر 86 سال سن مورد بررسی قرار گرفته‌اند. نتايج حاصل از تست انگيزشی برای ترک اين افراد از نظر نمره بندی رتبه‌ای عبارت بود از: 339 نفر (5/44%) در محدوده کم (9-0)، 378 نفر (50%) در محدوده متوسط (15-10)، و 43 نفر (5/5%) در محدوده زياد (20-16). 86%‌ افراد با نمره‌ انگيزه زياد موفق به ترک شدند که اين ميزان در افراد با نمره متوسط، 68% و در افراد با نمره کم، 69% بود. تفاوت مشاهده‌شده از نظر آماری معنی‌داری نبود. در پيگيری‌های 6 ماه اول، 5/80% گروه با انگيزه‌ بالا در برابر 42% گروه با انگيزه متوسط و 46% با انگيزه کم در ترک باقی‌ ماندند (0001/0p<). در پيگيری 12 ماهه، 58% افراد با انگيزه زياد در برابر 35% افراد با انگيزه متوسط و 36% افراد با انگيزه کم در ترک باقی‌ ماندند (05/0p<). نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد بهترين زمان برای شروع برنامه‌های درمانی ترک سيگار، زمانی است که فرد آماده برای ترک، نمره بالاتری از تست انگيزشی به دست آورد؛ وليکن در مواردی هم که نمره بالا حاصل نگرديد می‌توان با دقت بيشتر در توصيه‌های درمانی، نتايج مطلوبی را کسب کرد. Background and Aim: To know a smoker’s readiness and motivation for quitting, the motivation test designed and introduced by the recommendation of the English National Health System in 1995. In this study which is the first of its kind in Iran, researchers were interested between the probable relations between the results of this test with success in quitting in the Iranian society so the best time to stop could be recommended to smokers. Materials and Methods: This cross-sectional study conducted between the years 2006 and 2008, and all attendants for smoking cessation during this period were included. The subjects were evaluated by a single physician and during a 4 session program on a weekly basis, appropriate individualized treatment recommendations including nicotine-containing drugs and others and behavioral therapies were made. Results: In this study, 822 subjects participated including 590 men (72%) with a mean age of 42.5±13 years. Motivation to quit test results were ranked as follows: 339 individuals (44.5%) in the low range (0-9), 378 (50%) in the moderate range (10-15) and 43 (5.5%) in the high range (16-20). 86% of the subjects with a high motivation score succeeded in quitting and this rate was 68% in those with a moderate ranked score and 69% for the low ranking individuals which was not considered statistically significant. Although at follow-up after the first 6 months, 80.5% in the high motivation group compared to 42% in the moderate and 46% in the low motivation group remained abstinent and this was statistically significant (p<0.0001). At follow-up at 12 months, 58% of the highly motivated subjects, 35% of moderately motivated subjects and 36% of those with low motivation remained smoking free and this was also statistically significant (p<0.05). Conclusion: It seems that the best time for starting quit smoking is when smoker is ready to quit with high score of motivational test, but with low score, it might be more focus on treatment. سيگار، نيکوتين،‌ تست تحمل فاگرشتروم، تست انگيزشی Smoking; Nicotine; Fagerstrom Tolerance Questionnaire; Motivational Test 53 57 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-566&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Heydari GhR دکتر غلامرضا حيدری ghrheydari@nritld.ac.ir 190031947532846003110 Yes Tobacco Prevention and Control Research Center (TPCRC), Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran تهران، مرکز تحقيقات پيشگيری و کنترل دخانيات، پژوهشکده‌ سل و بيماريهای ريوی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی شيوع چاقی، چاقی شکمی، الگوی غذايی و فعاليت بدنی در مراجعين دختر 18 تا 25 ساله به مراکز مشاوره پيش از ازدواج ( تهران، تابستان 1387) پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به نقش کليدی گردآوری اطلاعات در زمينه عوامل مؤثر در بروز چاقی، اين بررسی برای به‌دست آوردن اطلاعات اپيدميولوژيک، نقش فعاليت بدنی و الگوی مصرف مواد غذايی بر شيوع چاقی دختران 18 الی 25 ساله مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره پيش از ازدواج شهر تهران در تابستان 1387 انجام شد. مواد و روش‌ها: 926 نفر در اين مطالعه توصيفی وارد شدند. برای آنان، پرسشنامه اطلاعات دموگرافيک و شاخص‌های تن‌سنجی تکميل شدو شاخص توده بدنی (kg/m2) محاسبه گرديد. ميزان فعاليت بدنی با پرسشنامه کيفی (lipid research clinics questionnaire LRC) اندازه‌گيری گرديد. برای 104 نفر به‌ صورت تصادفی ساده، پرسشنامه استاندارد بسامد خوراک 147 آيتمی (food frequency questionnaire FFQ) تکميل شد. شيوع چاقی، تعيين و نقش الگوی غذايی و فعاليت بدنی مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته‌ها: ميانگين سنی و نمايه توده بدنی نمونه‌ها به ترتيب، 3/2±4/22 سال و kg/m2 6/3±9/21، شيوع اضافه وزن و چاقی به ترتيب، 9/11% و 1/3%، و شيوع چاقی شکمی با معيار دور کمر مساوی يا بزرگتر از 80 سانتيمتر، 3/13% بود. بين نمايه توده بدنی مساوی يا بزرگتر از 25 با ميزان تحصيلات افراد، رابطه منفی معنی‌دار (01/0p=) و با سابقه ديابت در اقوام درجه اول، ارتباط مثبت معنی‌دار (001/0p<) به دست آمد. فعاليت بدنی کم، نقش مستقلی در پيش‌بينی اضافه وزن و چاقی داشت (7/1 OR=با 5/2-1/1 :CI 95% ,03/0p=). از نظر مصرف فيبر غذايی، 4/21% افراد، کمتر از مقدار توصيه‌شده (14 گرم به ازای هر 1000 کيلو‌کالری) دريافت می‌کردند. ارزيابی ميزان دريافت قند نشان داد که 7/66% افراد، رژيم پرقند (بيشتر از 10% کالری دريافتی روزانه) داشتند. در مورد چربی، 7/81% افراد، رژيم کم‌چرب (کمتر از 25% کالری دريافتی روزانه)، 5/11% رژيم با مقادير متوسط چربی (35-25% کالری) و 7/6% رژيم پرچرب (بيش از 35% کالری) داشتند. ميوه، سبزی و لبنيات به ترتيب در82%، 73% و 20% افراد در محدوده توصيه‌شده و يا بيشتر بود. اين مقادير برای غلات و گوشت به ترتيب 93% و 47% بود. نتيجه‌گيری: اگرچه شيوع چاقی و چاقی شکمی در دختران جوان مورد بررسی شايع نبود، ولی الگوی غذايی با قند بالا نياز به مداخله تغذيه‌ای دارد. روش‌های پيشگيرانه برای افزايش شيوع چاقی در اين جامعه در حال گذر تغذيه‌ای ضروری است. Background and Aim: Considering the key role played by precise data collection on factors affecting the incidence of obesity, this survey aimed at obtaining epidemiologic information and determining the effect of physical activity levels and food consumption pattern on the prevalence of obesity in Tehranian females aged 18-25-years referring to premarriage consultation centers of Tehran in summer 2008. Materials and Methods: In this cross sectional study, of 926 girls questionnaires were completed for demographic information, anthropometric indicators, and body mass index (BMI) counted. Levels of physical activity were measured by lipid research clinics questionnaire (LRC) and for 104 person with simple random, standard food frequency questionnaire (FFQ) was completed. Prevalence of obesity was determined and the role of food pattern and physical activity was viewed statistically. Results: Mean age and BMI±SD of subjects were 22.4±2.3 year and 21.9±3.6 (kg/m2), respectively. The prevalence of overweight and obesity were 11.9% and 3.1%, respectively, and central obesity based on waist circumference≤80 cm was 13.3%. There was a significant negative relationship between BMI≤25 and educational level (p=0.01) and a significant positive relationship with diabetes among close relatives (p=0.01). Low physical activity had an independent role in predicting overweight and obesity (OR=1.7 with 95% CI: 1.1-2.5)(p=0.03). Regarding fiber intake 21.4% consumed less than the recommended dose (14 g/1000 Kcal) none of the subjects consumed less than 10 g/1000 Kcal. Evaluation of sugar consumption showed that 66.7% had high sugar intakes (>10% of kcal/day). Of samples, 81.7% had low-fat diets, 6.7% were observed to be within the normal range, and 11.5% had high fat intake. Fruits, vegetables and dairy, were consumed at recommended amounts or above by 82, 73, 20 percent of subjects, while these values for grains and meat were 93 and 47%, respectively. Conclusion: Although the prevalence of obesity and central obesity in these Tehranian young females is not prevalent, an intervention in diet pattern with high sugar intake is needed to be implemented, and preventive approaches in order to decrease prevalence of obesity in this transient population is necessary. نمايه توده بدنی، چاقی، چاقی شکمی، دختران جوان، الگوی مصرف غذا، فعاليت بدنی Body Mass Index; Obesity; Central obesity; Young Adult, girls;Food Consumption Pattern; Motor Activity 59 65 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-567&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Barzin M دکتر مريم برزين 190031947532846003111 No Mirmiran P دکتر پروين ميرميران mirmiran@endocrine.ac.ir 190031947532846003112 Yes Afghan M مرجان افغان 190031947532846003113 No Azizi F دکتر فريدون عزيزی 190031947532846003114 No

fa بررسی ژن‌های متالوبتالاکتامازی blaIMP-1، blaVIM-1 و blaSPM-1 در سويه‌های پسودوموناس‌آئروژينوزای ايزوله‌شده از بيمارستان امام خمينی تهران پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: بتالاکتامازهای کلاس B از جمله IMP، VIMو SPM، که متالوبتالاکتاماز (MBL) خوانده می‌شوند، به دليل اثر بر طيف وسيعی از آنتی‌بيوتيک‌ها از جمله پنی‌سيلين‌ها، سفالوسپورين‌های وسيع‌الطيف و کرباپنم‌ها (به استثنای مونوباکتام‌ها مانند آزترونام) از مشکلات عمده درمان بيماری‌های عفونی به‌شمار می‌روند. در اين مطالعه، شيوع ژن‌های متالوبتالاکتامازی blaIMP-1، blaVIM-1 و blaSPM-1 در سويه‌های پسودوموناس آئروژينوزای مقاوم به ايمی‌پنم جدا شده از نمونه‌های کلينيکی بيمارستان امام خمينی تهران بررسی شد. مواد و روش‌ها: مجموع 243 سويه پسودوموناس آئروژينوزا از بيمارستان امام خمينی تهران، جمع‌آوری‌شده و پس از تعيين حداقل غلظت بازدارندگی (minimum Inhibitory Concentration MIC) ايمی‌پنم، سويه‌های دارای g/mlµMIC≥4 به روش DDST با استفاده از EDTA برای تشخيص سويه‌های مولد MBL بررسی شدند. آزمون PCR اين سويه‌ها نيز با استفاده از پرايمرهای اختصاصی ژن‌های b‏laVIM-1، blaIMP-1 و blaSPM-1انجام شد. يافته‌ها: در مجموع، 28 سويه دارای g/ml µMIC≥4 نسبت به ايمی‌پنم بودند. از اين تعداد، 22 سويه به روش DDST مولد MBL بوده و 15 سويه به روش PCR، حاوی ژن blaVIM-1 بودند. ساير ژن‌های مورد بررسی در اين سويه‌ها يافت نشد. تمامی اين سويه‌ها به کليستين و پلی‌ميکسين B حساس بودند. نتيجه‌گيری: در اين مطالعه، blaVIM-1، ژن غالب در سويه‌های پسودوموناس آئروژينوزای مقاوم به ايمی‌پنم جداشده از نمونه‌های کلينيکی مورد بررسی بود. با توجه به اهميت سويه‌های مولد متالوبتالابتالاکتاماز در بيمارستان‌ها، شناسايی سريع و رديابی اين سويه‌ها می‌تواند گامی مهم و اساسی در درمان و کنترل عفونت‌های ناشی از اين سويه‌ها به‌شمار رود. Background and Aim: Class B beta-lactamases, termed metallo-beta-lactamases (MBLs) such as VIM, IMP and SPM are an increasingly serious clinical problems. They have a very broad substrate profile that includes penicillins, expanded spectrum cephalosporins, and carbapenems, except for monobactames such as aztreonam. MBLs producing Pseudomonas aeruginosa isolates have been responsible for several nosocomial outbreaks. In this study we determined prevalence of blaIMP-1, blaVIM-1 and blaSPM-1 MBL genes among imipenem resistant P. aeruginosa isolated from Imam Khomeini hospital (Tehran, Iran). Materials and Methods: A total of 243 P. aeruginosa isolates were collected from different clinical samples from Imam Khomeini hospital. After determination of Minimum Inhibitory Concentration (MIC) to imipenem, isolates with MIC≥4 µg/ml were screened for MBLs producing strains by DDST using imipenem-EDTA discs. PCR assay for detection of blaIMP-1, blaVIM-1 and blaSPM-1 MBL genes was performed by specific primer. Results: Among all studied isolates, 28 isolates with MIC≥4 µg/ml to imipenem were selected to DDST with EDTA and PCR assay. Results of this study showed that 22 of these 28 isolates were positive by DDST and 15 isolates harbored blaVIM-1 gene. All these strains were susceptible to colistin and polimixin B. No other MBL studied genes were observed. Conclusion: Our data showed that blaVIM-1 MBL gene is the most frequent gene among clinical P. aeruginosa isolates in this research. According to importance of MBL producing isolates in prolonged nosocomial outbreaks it is necessary to rapid detection and concern seriously for infection control management. متالوبتالاکتاماز VIM-1، متالوبتالاکتاماز IMP-1، متالوبتالاکتاماز SPM-1، پسودوموناس آئروژينوزا، ژن‌های متالوبتالاکتاماز metallo-beta-lactamase; metallo-beta-lactamase IMP-1; metallo-beta-lactamase VIM-1; metallo-beta-lactamase SPM-1; Pseudomonas aeruginosa, metallo-beta-lactamase 67 72 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-568&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Shahcheraghi F دکتر فرشته شاهچراغی shahcheraghifereshteh@yahoo.com 190031947532846003115 Yes Department of Microbiology, Pasteur Institute of Iran, No. 69, Pasteur Ave., Terhan, Iran. Email: shahcheraghifereshteh@yahoo.com تهران، خيابان پاستور، انستيتو پاستور ايران، بخش ميکروب‌شناسی Nikbin VS وجيهه‌سادات نيک‌بين 190031947532846003116 No Shooraj F فهيمه شورج 190031947532846003117 No Shafiei M مرواريد شفيعی 190031947532846003118 No

fa بررسی اعضای خانواده و اطرافيان بيماران مبتلا به تب مالت به روش الايزا و کشف موارد بيماری در اطرافيان پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: ابتلا به بروسلوز حاد در ميان اعضای خانواده بيماران مبتلا به بروسلوز گزارش شده است. اين مطالعه به منظور بررسی اعضای خانواده و اطرافيان بيماران مبتلا به بروسلوز حاد به روش بيماريابی، و شناخت موارد جديد و ناشناخته بيماری در آنها انجام پذيرفت. مواد و روش‌ها: اين پژوهش توصيفی، با تکنيک مصاحبه- مشاهده‌ای و بر روی اطرافيان و اعضای خانواده بيماران مبتلا به بروسلوز حاد در استان‌های تهران و لرستان در سال‌های 1385 الی 1387 انجام پذيرفت. از بيماران و اطرافيان وی، 5 ميلی‌ليتر خون وريدی اخذ و نمونه‌ها با استفاده از کيت‌های الايزا (Enzyme-Linked Immunosorbent Assay ELISA) از نظر بروسلا بررسی شدند يافته‌ها: 36 بيمار مبتلا به بروسلوز با ميانگين تعداد اطرافيان در تماس 2±4 و 117 نفر از اطرافيان آنان (59 مرد و 58 زن)‌ بررسی شدند. تيترهای مثبت آنتی‌بادی‌های سرمی IgM، IgG و IgA، به ترتيب در 7 (6%)، 25 (5/21%) و 31 (5/26%) نفر از اطرافيان بيماران به‌ دست آمد. ميزان شيوع مثبت‌بودن حضور آنتی‌بادی در سرم اطرافيان بيماران، 2/34% (40نفر) بود. 38 نفر از اطرافيان (5/32%)، علايم بالينی مختلفی نشان دادند. در بين 40 نفر از اطرافيان با سرم مثبت، 14 نفر (‌35%) شکاليت بالينی داشته ولی در مقابل از بين 77 نفر از اطرافيان سرم منفی، 24 نفر (31%) شکايت بالينی داشتند. رابطه معنی‌دار آماری بين مثبت‌بودن حضور آنتی‌بادی در سرم افراد فوق با شکايت بالينی وجود نداشت. نتيجه‌گيری: با توجه به شيوع بالای سرولوژی مثبت و افراد علامت‌دار در ميان اطرافيان بيماران مبتلا به بروسلوز در اين مطالعه، به نظر می‌رسد اعضای خانواده بيماران مبتلا به بروسلوز، تنها گروه پرخطر نبوده و بيماريابی در ساير اطرافيان بيماران منجمله همکاران آنان نيز ضروری است. Background and Aim: Acute brucellosis among household members of Brucella patients has been reported. The aim of this study was to determine the effectiveness of active serological screening in detecting additional unrecognized cases among people who were in contact with patients suffering from acute brucellosis. Materials and Methods: This descriptive study was conducted among people who were in contact with Brucella patients (contact cases) in two provinces (Tehran and Lorestan) of Iran, between years 2005 to 2007. Five mL of venous blood samples were taken from Brucella patients (index cases) and contact cases and evaluated by using Brucella ELISA IgM, IgG, IgA assay kits. Results: 36 Index cases with the mean number of contact cases (4.5±2.5) with 117 contact cases [59 (50.5%) men, 58 (49.5%) women] were screened. Positive IgM, IgA, IgG ELISA titers were detected in 7 (6%), 25 (21.5%), 31 (26.5%) of contact cases, respectively. The seroprevalence rate was detected in 40 (34.2%) among contact cases. 38 (32.5%) of contact cases manifested various symptoms. Among 40 contact cases with positive seroprevalence, 14 (35%) cases had complaint, but among 77 contact cases with negative seroprevalence, 24 (31%) cases had complaint. There was not a significant correlation between positive seroprevalence with clinical complaint. Conclusion: The high seroprevalence rate (34.2%) and symptomatic individuals among contact cases (35%) in this study showed that the household members are not the single most important identifiable risk group and screening of other contact cases is necessary. Screening all contact cases provides an effective means for their early diagnosis. بروسلوز، بروسلا، الايزا، اعضای خانواده، همکاران، بيماريابی، تشخيص، ايران Brucellosis; Brucella; Enzyme-Linked Immunosorbent Assay; Family; Household, members; Co-Workers; Colleagues; Screening; Diagnosis; Iran 73 76 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-569&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Aminzadeh Z دکتر زهره امين‌زاده zohrehaminzadeh@yahoo.com 190031947532846003119 Yes Infectious Diseases Ward, Loghman Hakim Hospital, Kargar-e Jonoobi St., Kamali St., Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. Email: zohrehaminzadeh@yahoo.com تهران، خيابان کارگر جنوبی، خيابان کمالی، بيمارستان لقمان حکيم، بخش بيماری‌های عفونی Farrokhi B بابک فرخی 190031947532846003120 No Akhavan Zanjani H دکتر حسين اخوان ‌زنجانی 190031947532846003121 No Aliyari F دکتر فرشيد علياری 190031947532846003122 No Bayati Z دکتر زيور بياتی 190031947532846003123 No Navaei F دکتر فاطمه نوايی 190031947532846003124 No Mirzaei J دکتر جمال ميرزايی 190031947532846003125 No

fa مقايسه استانداردهای اورژانس‌های بيمارستان‌های تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی با شاخص‌های وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: بخش‌های اورژانس، از مهمترين و پر مخاطره‌ترين بخش‌های بيمارستان‌ها هستند. امروزه با ترويج زندگی شهری و ماشينی، و افزايش حوادث، اهميت بخش‌های اورژانس و کيفيت آنها بيش از گذشته مورد توجه قرار گرقته است. در اين مطالعه، اورژانس‌های تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، از نظر ساختار فيزيکی و انطباق با شاخص‌های وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ارزيابی شده‌اند. مواد و روش‌ها: اين مطالعه به صورت مقطعی در اسفندماه سال 1386 در اورژانس 7 بيمارستان تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی انجام شد. پس از کسب مجوزهای لازم، يک نفر بازرس آگاه به نکات مندرج در چک‌ليست، برای پرنمودن پرسشنامه انتخاب شد. در اين مطالعه، از استانداردهای وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی برای تهيه چک‌ليست‌ها استفاده گرديد و 18 مورد ساختار فيزيکی، فضای ترياژ، اتاق معاينه و اقدامات اوليه، اتاق احيا، اتاق عمل سرپايی، ايستگاه پرستاری، اتاق تحت نظر، اتاق ايزولاسيون و ساير موارد، تحت بررسی قرار گرفتند. يافته‌ها: مهمترين مشکلات در ارتباط با ساختار فيزيکی، اتاق عمل سرپايی و اتاق ايزولاسيون بود و در اين ارتباط، تنها سه مرکز تمام ويژگی های لازم را دارا بوده و امتياز کامل را کسب نمودند. در مورد فضای ترياژ در 4 مرکز امتياز کامل و در مابقی کمتر از حد مورد نياز بود. در ارتباط با شرايط اتاق معاينه و اتاق احيا در 5 مورد امتياز کامل بود. در مورد اتاق تحت نظر، تی‌شور، سرويس‌های بهداشتی پرسنل و کارکنان، داروها، ايستگاه پرستاری و عملکرد پرسنل و پزشکان، خوشبختانه در تمامی موارد امتيازات کسب‌شده کامل بودند. در ساير موارد اغلب بيمارستان‌ها از امتياز بالايی برخوردار بودند. نتيجه‌گيری: شرايط اورژانس‌های بيمارستان‌های تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی گرچه در بعضی موارد امتياز بالايی را در ارزشيابی به خود اختصاص داده‌اند، اما در مواردی نيز امتياز مناسبی نداشته و نيازمند اصلاحاتی هستند. Background and Aim: The emergency room is the most critical and important ward in hospitals. Increasing industrialization in the developing world has contributed to an epidemiological transition in disease pattern from infectious diseases to trauma. The aim of this study was to evaluate the emergency rooms in hospitals affiliated to Shahid Beheshti University of Medical Sciences. Materials and Methods: This cross-sectional study was conducted in February 2008 on emergency rooms in hospitals affiliated to Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. We used the standards of "Ministry of Health and Medical Education" as a check list in our query. The authors evaluated 18 items viz. physical structure, triage, physical examination room, resuscitation room, operating room, nursing station, isolated room, and other important parts and characters in emergency wards. Results: This study carried out in seven emergency rooms of seven university-affiliated hospitals. The most important problems were related to physical structure, operating room and isolated room. In regards to triage and resuscitation rooms the optimum score was related to 4 and 5 hospitals, respectively. The other criteria had optimum score in most of the hospitals. Conclusion: The emergency rooms in university-affiliated hospitals were in acceptable situation though, they showed some problems which need to be improved. ارزيابی، بخش اورژانس، استانداردهای مرجع، بيمارستان دانشگاهی، مکانيزم‌های ارزيابی مراقبت سلامت Evaluation Studies; Emergency Service, Hospital; Reference Standards; University-Affiliated Hospitals; Health Care Evaluation Mechanisms 77 81 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-570&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mohkam M دکتر معصومه محکم mohkamm@yahoo.com 190031947532846003126 Yes Pediatric Infectious Research Center, Mofid Children's Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Shariati St., Tehran, Iran; Email: mohkamm@yahoo.com تهران، خيابان شريعتی، روبروی حسينيه ارشاد، بيمارستان کودکان مفيد- دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، مرکز تحقيقات بيماری‌های عفونی اطفال Saiiari A دکتر علی‌اکبر سياری 190031947532846003127 No Imanzadeh F دکتر فريد ايمانزاده 190031947532846003128 No Asgarian F دکتر فهيمه عسگريان 190031947532846003129 No Ghoroubi J دکتر جواد غروبی 190031947532846003130 No Hatamian B دکتر بيژن حاتميان 190031947532846003131 No Ghorgi F فاطمه عبدالله گرجی 190031947532846003132 No

fa بررسی حساسيت و ويژگی تست پروکلسيتونين در تشخيص سپسيس نوزادان بستری در بيمارستان شهدای تجريش در سال 1386 پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: سپسيس يک وضعيت بالينی بحرانی است که در اغلب موارد در اثر عفونت‌های باکتريايی، ايجاد شده و با مرگ و مير بالايی همراه است. پيش‌آگهی اين بيماری با درمان به ‌موقع با آنتی‌بيوتيک‌ها ارتباط داشته و شرط درمان سريع آن، تشخيص به موقع می‌باشد. از آنجا که تشخيص قطعی سپسيس با انجام کشت خون صورت می‌گيرد و اين تست معمولاً زمان‌بر است، برخی ازنشانگرهای بيوشيميايی برای تشخيص سريع سپسيس مورد بررسی قرار گرفته‌اند که پروکلسيتونين (PCT) يکی از اين نشانگرهاست. اين تحقيق با هدف تعيين حساسيت و ويژگی PCT در تشخيص سپسيس نوزادی انجام شد. مواد و روش‌ها: در يک مطالعه مقطعی در بيمارستان شهدای تجريش، 76 نوزاد مشکوک به سپسيس وارد مطالعه شدند. از آنها نمونه خون برای کشت خون و اندازه‌گيری ‌PCT اخذ گرديد و پس از مقايسه مقادير PCT با نتايج کشت خون، حساسيت و ويژگی PCT‌ در تشخيص سپسيس نوزادی و همچنين ميزان توافق آن با کشت خون تعيين شد. يافته‌ها: در 8 نوزاد (5/10%) کشت خون مثبت بوده و نتيجه تست PCT در 45 نوزاد (2/59%)‌ مثبت گزارش شد. حساسيت و ويژگی PCT در تمام نوزادان به ترتيب 75% و 6/42%، در نوزادان 48 ساعته و کمتر 100% و 5/22% و در نوزادان با سن بالاتر از 48 ساعت 4/71% و 4/71% بود. نتيجه‌گيری: مجموع يافته‌های اين مطالعه نشان داد که از PCT می‌توان برای تشخيص سپسيس در تعداد قابل‌توجهی از نوزادان مبتلا استفاده کرد. ليکن ويژگی آن پايين بوده و امکان تشخيص افراد سالم با محدوديت همراه است. محققين اين مطالعه، از ارزش PCT به عنوان جزئی از بررسی تشخيص سپسيس حمايت کرده و انجام مطالعات بيشتر در اين زمينه را برای رسيدن به نتايج قطعی‌تر لازم می‌دانند. Background and Aim: Sepsis is a critical condition witch is mostly by bacterial infection with high rate of mortality. Prognosis of Sepsis depends on early diagnose and treatment by proper antibiotics. Since definite diagnosis of sepsis is a positive blood culture and this test needs a long time to determined, other biochemical markers like procalcitonin (PCT) has been scrutinized. In this study we tried to scrutinize sensitivity and specificity of PCT in diagnosis of neonatal sepsis. Materials and methods: 76 infants with clinical suspicion of neonatal sepsis were included in this cross-sectional and prospective study. After taking detailed history and physical examination, serum PCT concentrations were measured by a semi quantitative method, and the results of PCT test were compared with blood cultures results to determine sensitivity and specificity of PCT assay in diagnosis of neonatal sepsis. Results: In 8 infants (10.5%) blood cultures were positive and 45 infants (59.2%) had positive PCT test (PCT>0.5 ng/mL). Sensitivity and specificity of PCT in all infants were 75% and 42.6%, respectively. In infants aged 48 hours and younger, sensitivity and specificity of the test were 100% and 22.5%, respectively. In infants aged older than 48 hours, both the sensitivity and specificity of the test were 71.4%. ‍Conclusion: PCT is a useful marker as a part of evaluations for diagnosis of neonatal sepsis. It is an easy method for the work-up of sepsis, but it is not sufficient as a sole marker of diagnosis of sepsis. Studies with larger sample sizes are required to establish value of PCT. سپسيس، نوزاد، پروکلسيتونين، کشت خون، حساسيت و ويژگی Sepsis; Neonates; Procalcitonin; Blood Culture; Sensitivity and Specificity 83 87 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-571&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Fallahi M دکتر مينو فلاحی minou_fallahi@sbmu.ac.ir 190031947532846003133 Yes Department of Neonatal, Shohadaye Tajrish Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tajrish, Shahrdari St, Tehran, Iran. ؛ تهران،‌ ميدان تجريش، ابتدای خيابان شهرداری، بيمارستان شهدای تجريش، بخش نوزادان Ghodsy M دکتر مريم قدسی 190031947532846003134 No Halimi Asl AA دکتر علی اصغر حليمی اصل 190031947532846003135 No Basir MF ، دکتر مهتا فاطمه بصير 190031947532846003136 No

fa فراوانی ناقلين استافيلوکوک اورئوس در مبتلايان به پسوريازيس مراجعه‌کننده به درمانگاه‌های پوست دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: نقش توکسين‌های سوپرآنتی‌ژنيک استافيلوکوک اورئوس در بدترشدن درماتيت آتوپيک مشخص شده است؛ ولی در مورد پسوريازيس هنوز به اثبات نرسيده است. اخيراً بر نقش استافيلوکوک اورئوس در شروع، تداوم، عوارض و مرگ و مير ناشی از پسوريازيس تأکيد شده است. اين مطالعه با هدف تعيين فراوانی ناقلين استافيلوکوک اورئوس در مبتلايان به پسوريازيس مراجعه‌کننده به درمانگاه‌های پوست دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی انجام گرفت. مواد و روش‌ها: 100 بيمار مبتلا به پسوريازيس مراجعه‌کننده به درمانگاه‌های پوست دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی بين سال‌های 1384 الی 1386 در اين مطالعه شرکت داشتند. پس از تهيه 5 نمونه با سواب پنبه‌ای استريل از بينی راست و چپ، آگزيلای راست و چپ و پرينه، نمونه‌ها به محيط آگار خونی گوسفند، منتقل گرديده و به مدت 48 ساعت در انکوباتور قرار داده می‌شدند. يافته‌ها با استفاده از آزمون‌های تی و مربع کای يا دقيق فيشر، تجزيه و تحليل شده و مقدار p کمتر از 05/0، معنی‌دار تلقی شد. يافته‌ها: از 100 بيمار مبتلا به پسوريازيس، 42 نفر زن و 58 نفر مرد بودند و ميانگين سنی آنها 1/17±1/41 سال بود. در مجموع 42 نفر (42%) حداقل در يک ناحيه ناقل استافيلوکوک اورئوس بودند. 32 ،13 و 11 درصد بيماران به ترتيب در بينی، آگزيلا و پرينه ناقل استافيلوکوک اورئوس بودند. سه بيمار ناقل استافيلوکوک اورئوس در هر سه ناحيه بودند. تفاوت آماری معنی‌داری بين دو گروه ناقل و غير ناقل استافيلوکوک اورئوس از نظر شدت بيماری (بر اساس Psoriasis Area and Severity Index PASI Score) وجود نداشت. نتيجه‌گيری: چنين به نظر می‌رسد که شدت بيماری پسوريازيس بر اساس وضعيت ناقلی استافيلوکوک اورئوس تحت تأثير قرار نمی‌گيرد. Background and Aim: The aggravating role of Staphylococcus aureus superantigens is well known in atopic dermatitis but has not yet been proven in psoriasis. The role of Staphylococcus aureus is emphasized in the initiation, maintenance and complications of psoriasis. We investigated the frequency of nasal, axillary, and perineal carriage of Staphylococcus aureus (S. aureus) in patients with psoriasis and its possible influence on the severity of the disease. Materials and Methods: One hundred patients with the clinical diagnosis of psoriasis participated in the study. Cultures of the bacterial flora were obtained from the right and left axilla and nasal nares and perineum, inoculated on standard bacterial medium (blood agar), and incubated at 37°C degrees for 48 h. Results: one hundred patients with the clinical diagnosis of psoriasis (42% female and 58% male) comprised the study group. Mean age of the patients was 41.1±17.1 years. 42% of the patients carried S. aureus of these, 32% were from the nose, 13% from axilla, and 11% from the perineum. Three patients were carrier in 3 sites. There was no significant difference in the severity of the disease between the carriers and non-carriers measured by the psoriasis area and severity index (PASI) Score. Conclusion: It seems that the severity of psoriasis is not influenced by staphylococcal carrier state. پسوريازيس، استافيلوکوک اورئوس، ناقل، کلونيزاسيون Psoriasis; Staphylococcus aureus; Carrier State; Colonization 89 92 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-572&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Shahidi Dadras M دکتر محمد شهيدی دادرس 190031947532846003137 No Toosi P دکتر پرويز طوسی 190031947532846003138 No Sarrafi-rad N دکتر نيما صرافی راد nimasarrafirad@yahoo.com 190031947532846003139 Yes Skin Research Center, Shohadaye Tajrish Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tajrish, Shahrdari St, Tehran, Iran تهران، ميدان تجريش، بيمارستان شهدای تجريش، مرکز تحقيقات پوست دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی. Kavand S دکتر سيما کاوند 190031947532846003140 No Mahmoud Robati R دکتر رضا محمودرباطی 190031947532846003141 No

fa بررسی لوله‌گذاری سريع تراشه با روش پرايمينگ با دوز معمول آتراکوريوم پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به روند رو به افزايش تروماها و نياز به لوله‌گذاری سريع تراشه و اهميت شلی عضلات در انتوباسيون سريع، در اين تحقيق، لوله‌گذاری سريع تراشه با روش پرايمينگ با دوز معمول آتراکوريوم و ساکسينيل‌کولين مقايسه شد. مواد و روش‌ها: در اين کارآزمايی بالينی دوسوکور تصادفی، پس از توضيح کامل طرح و اخذ رضايت‌نامه کتبی، 100 بيمار با مقياس ASA (American Society of Anesthesiologists) کلاس 1 و 2، در محدوده سنی 15 تا 55 سال، بدون مشکلات آناتوميک راه‌های هوايی، اندکس‌های لوله‌گذاری مشکل، و سوابق خانوادگی هايپرترمی بدخيم، ميوپاتی و کمبود کولين‌استراز سرم، به طور تصادفی، در دو گروه شاهد (S، دريافت ساکسينيل‌کولين) و آزمون (P، پرايمينگ با آتراکوريوم) قرار گرفتند. بيماران در هر دو گروه، ميدازولام mg 5/1-5/0و فنتانيل µg/kg 2 به ‌صورت وريدی به‌عنوان پريمد دريافت نمودند. سپس به بيماران گروه آزمون، آتراکوريوم mg/kg 05/0 و به بيماران گروه شاهد، نرمال‌سالين با حجم مساوی تزريق شد. بيماران سه دقيقه پراکسيژنه شدند و سپس در هر دو گروه، اينداکشن بيهوشی با استفاده از تيوپنتال (mg/kg 6-5)، ليدوکايين ( mg/kg5/1)، آتراکوريوم ( mg/kg55/0، برای گروه آزمون) و ساکسينيل‌کولين ( mg/kg5/1، برای گروه شاهد) انجام، و 60 ثانيه بعد، لوله‌گذاری شد. با توجه به درجه شلی فک (1و0) و بازبودن طناب‌های صوتی (1و0) و عدم زورزدن (bucking) (2و1و0) به‌عنوان معيارهای بالينی و با استفاده از پاسخ بيمار به نرواستيمولاتور (ST) (2و1و0) شلی عضلات ثبت ‌گرديد. امتياز 4، به ‌عنوان شلی کامل و امتياز 3 به‌عنوان شلی نسبی در نظر گرفته ‌شد. تأثير اين روش‌ها بر مبنای شلی عضلات، با ارزيابی معاينات کلينيکی و بالينی ST تعيين و با آزمون مجذور کای و دقيق فيشر قضاوت شدند. يافته‌ها: از نظر شلی عضلات و ارزيابی کلينيکی، هيچيک از بيماران، درجات 2 و کمتر را نداشتند. در گروه شاهد، 16% و در گروه آزمون، 8% شلی نسبی داشتند که اختلاف معنی‌دار نبود. از نظر ST دو گروه تفاوت معنی‌دار داشتند. 100% افراد گروه شاهد شلی کامل عضلانی داشتند و 64% افراد گروه آزمون، شلی نسبی پيدا کردند. اين تفاوت، معنی‌دار بود (000001/0p<). نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد روش جديد پرايمينگ با آتراکوريوم با دوز معمول، از نظر بالينی مشابه روش ساکسينيل‌کولين می‌باشد و لوله‌گذاری سريع قابل انجام است. استفاده از روش فوق برای بيمارانی که منع مصرف ساکسينيل‌کولين دارند، توصيه نمی‌شود. اجرای يک تحقيق کاملتر با ارزيابی عملکرد عصبی- عضلانی با کمک Train of Four (TOF) ضروری به نظر می‌رسد. Background and Aim: According to increased trend for rapid intubations of trachea on one hand and need for importance of muscle relaxation during intubations process on the other hand, we conduct this research to evaluate using priming method by usual dose of Atracurium with Succinylcholine. Materials and methods: One hundred participants by age ranged between 15 to 55 years old underwent in doubled blind clinical trial research. They had no anatomical troubles in their tracheal air way. They were assigned randomly in two groups named group (S) which stands for Succinylcholine, and group (P) which stands for priming. As premedication, both groups received 0.5-1.5 mg dose of Midazolam and 2 µg/kg dose of Fentanyl intravenously, and also group (P) received 0.05 mg/kg dose of Atracurium while group (S) nothing but 0.5 cc of normal saline. Both groups were oxygenized for three minutes followed by anesthetic induction by using some drugs such as 5-6 mg/kg dose of thiopental and 1.5 mg/kg of lidocaine. During induction, group (S) received 1.5 mg/kg Succinylcholine while group (P) received 0.55 mg/kg of atracurium. All participants in research in both groups were intubated by an expert anesthesiologist after 60 seconds. Muscle relaxation was recorded based on applying single twitch neurostimulator (ST) that to determine it we assign three numbers which includes 0, 1, and 2. Zero was for nonexistence of it, 1 for moderate and 2 for complete relaxation, and also it was based on other clinical criteria such as mandibular relaxation (0, 1), openness of vocal cord (0, 1) and not bucking (0, 1 and 2). Subjects were considered completely relaxed when the sum of scores was 4, and relatively relaxed when it was 3. The effects of these approaches were judged based on muscle relaxation associated with evaluation of clinical examination and ST by using key do and fisher test. Results: Data showed that none of the subjects got 2 or less than it from the sum of scores of the degree of muscle relaxation and clinical evaluation, and also it showed that 16% of control group and 8% of experimental group got relatively relaxed (not significant). Based on ST, there were No. 1 or zero grades in all patients in control group vs. relatively relaxation in 64% of patients in experimental one (p<0.000001). Conclusion: New priming method is as same as method which we use Succinylcholine at least in clinical respect. We recommend using the mentioned method in patients who are candidates for contraindication of using Succinylcholine. We suggest a more complete research with evaluating Train of Four (TOF). لوله‌گذاری سريع، بيهوشی، ساکسينيل‌کولين، آتراکوريوم، پرايمينگ با دوز معمول Intubation, Rapid; Anesthesia; Succinylcholine; Atracurium; Priming with Usual Dose 93 97 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-573&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Roodneshin F دکتر فاطمه رودنشين dr_roodneshin_f2007@yahoo.com 190031947532846003161 Yes Department of Anesthesiology and Critical Care, Shahid Dr. Labbafinejad Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran; تهران، خيابان پاسداران، انتهای بوستان نهم، تقاطع خيابان شهيد ابراهيمی، بيمارستان شهيد دکتر لبافی‌نژاد، گروه بيهوشی و مراقبت‌های ويژه Agah M دکتر مهوش آگاه 190031947532846003162 No

fa امکان‌سنجی استفاده از نام‌ تجاری در صنعت داروسازی ايران پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: در دهه‌های گذشته، صنعت داروسازی دنيا، در مقايسه با صنايع کالاهای پرمصرف (FMCG)، به نام و نشان تجاری بهای لازم را نداده است. اين وضعيت، در صنعت داروسازی ايران به دليل وابستگی تعداد قابل توجهی از شرکت‌های داروسازی به حمايت‌های ارزی يا ريالی دولت، و نيز برخورداری از سهميه‌بندی توليد از شدت بيش‌تری برخوردار بوده است. اما تغييرات اخير محيطی، که اهم آن تغيير سياست‌ها و مقررات دولتی می‌باشد، برای شرکت‌های دارويی فرصت‌هايی را به‌منظور کسب مزيت رقابتی و ايجاد تمايز برای ادامه حيات و مقابله با شرايط متغير محيطی ايجاد کرده است. در اين راستا، اين نياز احساس می‌شود که بايد بررسی عميق‌تری از وضعيت موجود صنعت داروسازی (در زمينه‌ی استفاده از نام‌تجاری) صورت گيرد تا بتوان راهبردها و سياست‌های مناسبی را برای ساختن و ارتقا‌ی نام‌تجاری تدوين و اجرا کرد. در اين مطالعه، که هدف اصلی آن، "امکان‌سنجی به‌کارگيری نام‌تجاری در صنعت داروسازی ايران" می‌باشد، تلاش شده تا تحليلی از وضعيت موجود کشور در زمينه "نام ‌تجاری"، صورت گرفته و راه‌کارهايی برای تسهيل موفقيت شرکت‌های داروسازی در ساختن نام‌تجاری برای داروهای توليديشان، ارايه گردد. مواد و روش‌ها: برای دستيابی به هدف مذکور، مطالعه ادبيات موضوعی و اخذ نظرات صاحب‌نظران و انجام مطالعه موردی (case study) از دو شرکت معتبر داروســـازی کشور در زمينه مديريت نام تجاری، صــورت گرفته و از مـدل پيشنهادی وانـــگ و مــريليس (Wong & Merillees) استفاده شد. يافته‌ها: طبق مصاحبه‌های انجام‌شده با مديران ارشد و اجرايی، کارکنان و نمايندگان علمی شرکت‌های منتخب، می‌توان گفت که هيچ‌يک از آنها استفاده از نام تجاری برای محصولات دارويی را به‌عنوان يک اهرم رقابتی نمی‌دانستند؛ و به دليل عدم اجرای زير ساخت‌های لازم برای استفاده از نام تجاری، در متمايزسازی نام‌های تجاری محصولاتشان موفق نبودند. ضمناً با توجه به معيارهای انتخاب‌شده برای بررسی وضعيت عملکرد نام تجاری محصولات و همچنين تنوع نظرات دريافتی، نام‌های تجاری محصولات هيچ يک از شرکت‌های داروسازی مورد مطالعه به سطح مطلوبی از موفقيت دست نيافته‌اند. نتيجه‌گيری: بطور خلاصه، مديران ارشد و اجرايی شرکت‌های منتخب که تصميم‌گيرندگان اصلی در شرکت‌هايشان می‌باشند، با وجود دارابودن شناخت از مزايای استفاده از نام‌تجاری برای محصولات، از فرآيند و پيش‌نيازهای اجرای اين مهم اطلاع چندانی نداشتند؛ زيرا اين شناخت هيچ‌گونه تأثيری بر روی استراتژی‌های کلان، ساختار سازمانی، و مهم‌تر از همه، نيروی انسانی آنها نداشته است. Background and Aim: During the past few decades, the pharmaceutical industry, as against "fast moving consumer goods" (FMCG) industries, has given little weight and value to branding and has had little success in promoting its products in spite of the allotment of large sums of money to do so. As for the Iranian pharmaceutical industry, where most of the companies rely on the government for both local and foreign exchange support, the situation is graver, particularly because of the allocation of production quotas to them. However, some environmental factors, the most significant of which is the change in governmental policies and regulations, have provided local pharmaceutical companies with opportunities to strive to create differentiation and competitive advantage to be able to survive and meet the challenges of the changing environment. There is the need in this regard to conduct a deeper survey of the present status of the pharmaceutical industry (so far as the branding is concerned) to be able to set up and implement appropriate strategies and policies. This study aims at surveying the "feasibility of the utilization of branding in the pharmaceutical industry in Iran". Attempts have been made to present status of the country's pharmaceutical industry in regard to "branding" along with recommended strategies to pave the ground for the success of the local pharmaceutical companies in an effort to create a brand and resultant brand equity for their products. Materials and Methods: In order to access to above mentioned object, relevant literature have been reviewed, expert views heard, and the method of case study with the model proposed by Wong and Merrilees (2005) has been used. Results: Based on the interviews conducted with the management (both senior managers and executive ones), personnel, and pharmaceutical representatives of the selected companies, it may be stated that they are all sufficiently aware of the significance of marketing and that this awareness is being intensified as competition in the pharmaceutical industries of Iran shapes up and the importance of marketing become more perceptible. However, none of them (at the time of the interview) perceived branding as competitive leverage for the sale of their pharmaceutical products. They could not differentiate the products of one company from those of the other, either. It could be roughly concluded that, given the criteria for the assessment of brand-marketing performance, also considering the variety of the views received, the brand names of neither Company A nor Company B have attained the desired degree of achievement. Conclusion: To put it all in a nutshell, it may be said that the chief decision markers of the companies (that is, the senior management and the executive managers) did not know much about the processes of the utilization of brand name for their products and the prerequisites required for such utilization, though they understood the benefits of it. However, this understanding was never reflected in their macro strategies, organizational structure, and, above all, their manpower planning. نام تجاری، مديريت نام تجاری، صنعت دارويی، طرح ژنريک، نام‌گذاری فرعی Brand, Brand Management, Pharmaceutical Industry, Generic Plan, Sub-branding 99 107 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-574&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Amirshahi MA دکتر ميراحمد اميرشاهی 190031947532846003144 No Haghighinasab M دکتر منيژه حقيقی‌نسب 190031947532846003145 No Habibi A اعظم حبيبی habibi.azam06@gmail.com 190031947532846003146 Yes تهران، ميدان آزادی، خيابان آزادی، کوچه ميرقاسمی، شماره 15، شرکت توليد محور خودرو (ومکو) Ahmadiani A دکتر ابوالحسن احمديانی 190031947532846003147 No Vehicle Axle Manufacturer Company (VAMCO), No. 15, Mirghasemi ALY, Azadi st., Azadi sq., Tehran, Iran

fa مقايسه تأثير کپسول‌های ژلاتينی نيتروگليسيرين زيرزبانی ساخت شرکت‌هايداروسازی زهراوی و G. Pohl-Boskamp بر شاخص‌های هموديناميک بيماران تحت آنژيوگرافی کرونر پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: در حال حاضر بيماری ايسکميک قلبی، علت اصلی مرگ و مير در سراسر جهان است. شايعترين علامت در بيماران مبتلا به بيماری عروق کرونر (CAD)، آنژين قفسه سينه است. هدف اين مطالعه پاسخ به اين سؤال علمی و کاربردی است که آيا داروی نيتروگليسيرين زيرزبانی ساخت شرکت زهراوی نسبت به داروی نيتروگليسيرين زيرزبانی ساخت شرکت آلمانی G. Pohl-Boskamp بر شاخص‌های هموديناميک بيماران در Cath Lab، اثرات مشابهی دارد يا خير. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه، فشار سيستوليک و فشار پايان دياستوليک بطن چپ، فشار سيستوليک آئورت، فشار دياستوليک آئورت و فشار متوسط آئورت قبل از مصرف دو ﮐﭘﺴﻮل ژلاتينی زيرزبانی 4/0 ميلی‌گرمی ساخت شرکت زهراوی (ايران) و يک ﮐﭘﺴﻮل ژلاتينـی زيرزبانی 8/0 ميلی‌گرمی ساخت شرکت G. Pohl-Boskamp (آلمان) و 5 دقيقه پس از مصرف، به ترتيب در 30 و 31 بيمار، اندازه‌گيری و ثبت گرديد. يافته‌ها: ميزان شاخص‌های اوليه هموديناميک بيماران بر حسب گروه درمانی، در دو گروه از لحاظ آماری تفاوت معنی‌دار نداشت (05/0p>). هر دو دارو، موجب کاهش در کليه شاخص‌های هموديناميک شدند و اين کاهش در تمام شاخص‌ها معنی‌دار بود (001/0p<). تفاوت کاهش شاخص‌های هموديناميک در دو گروه، از لحاظ آماری قابل توجه نبود (05/0p>). نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد داروی نيتروگليسيرين زيرزبانی ساخت شرکت زهراوی می‌تواند مشابه داروی نيتروگليسرين ساخت شرکت G. Pohl-Boskamp، در کاهش شاخص‌های هموديناميک بيماران تحت آنژيوگرافی کرونر مؤثر باشد. بيماری ايسکميک قلب؛ آنژين قفسه سينه؛ نيتروگليسيرين زيرزباني؛ تجويز زيرزباني؛ شرکت زهراوی، ايران؛ شرکت G. Pohl-Boskamp، آلمان Background and Aim: Coronary artery disease (CAD) is the most common cause of mortality worldwide. The most frequent symptom of CAD is angina pectoris. The aim of this study was to compare scientific and applicable difference of two kinds of sublingual nitroglycerin, made by G. Pohl-Boskamp (Germany) and Zahravi (Iran) Pharmaceutical Companies on hemodynamic indices in coronary angiography. Materials and Methods: We evaluated left ventricular systolic pressure, left ventricular end diastolic pressure, aortic systolic, diastolic and mean pressures before and 5 min after consumption of two 0.4 mg sublingual nitroglycerin pearls made by Zahravi Company, and one 0.8 mg sublingual nitroglycerin pearl made by G. Pohl-Boskamp Company in 30 and 31 patients, respectively. Results: Primary hemodynamic data did not show significant statistics differences (p>0.05). Both sublingual nitroglycerin pearls induced significant reduction of all hemodynamic indices (p<0.001), with no statistical difference in both groups (p>0.05). Conclusion: In this study we showed that Zahravi-made sublingual nitroglycerin pearl has similar hemodynamic effects in patients underwent coronary angiography as compared with the G. Pohl-Boskamp one. بيماری ايسکميک قلب؛ آنژين قفسه سينه؛ نيتروگليسيرين زيرزباني؛ تجويز زيرزباني؛شرکت زهراوی، ايران؛ شرکت G. Pohl-Boskamp، آلمان Myocardial Ischemia; Ischemic Heart Disease; Angina Pectoris; Nitroglycerin; Administration, Sublingual; Sublingual Nitroglycerin; Zahravi Company, Iran; G. Pohl-Boskamp Company, Germany 109 115 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-575&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Saadat H دکتر حبيب‌اله سعادت hsaadat2001@yahoo.com 190031947532846003148 Yes Cardiovascular Research Center, Modarres Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Saadat Abad, Tehran, Iran. Tel/Fax: (+98)-21-22 08 31 06; تهران، سعادت‌آباد، بيمارستان شهيد مدرس، مرکز تحقيقات قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، تلفکس: 22083106-021 Fallah F دکتر فلورا فلاح 190031947532846003149 No Motamedi MR دکتر محمدرضا معتمدی 190031947532846003150 No Namazi MH دکتر محمدحسن نمازی 190031947532846003151 No Safi M دکتر مرتضی صافی 190031947532846003152 No Vakili H دکتر حسين وکيلی 190031947532846003153 No Vallaei N مهندس ناصر ولايی 190031947532846003154 No Abadi AR دکتر عليرضا ابدی 190031947532846003155 No