نشريه پژوهنده Pajoohandeh Journal http://www.pajoohande.com 19 journal19 fa jalali 1388 1 1 gregorian 2009 4 1 14 1 online 1 fulltext

fa بررسی تأثير تجويز سولفات منيزيوم داخل مفصلی بر درد حاد بعد از عمل در بيماران آرتروسکوپی تشخيصی زانو با بيهوشی عمومی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: کنترل درد حاد پس از اعمال جراحی، جزو اهداف مهم در مراقبت پس از عمل بيماران است. با توجه به گزارش‌های متعدد مبنی بر تأثير تجويز نورآگزيال و سيستميک سولفات منيزيوم در کنترل درد حاد پس از عمل، به منظور بررسی تأثير احتمالی اين يون در صورت تجويز داخل مفصلی، اين مطالعه بر روی بيماران کانديدای آرتروسکوپی تشخيصی زانو در بيمارستان اختر تهران در سال‌های 86-1385 اجرا شد. مواد و روش‌ها: در اين کارآزمايی بالينی دوسوکور تصادفی‌شده با دارونما (placebo)، 60 بيمار که به طور مستمر به بيمارستان مراجعه نمودند پس از کسب رضايت آگاهانه کتبی، از طريق جداول اعداد تصادفی به دو گروه تقسيم شدند. دو گروه بيماران به لحاظ سن، جنس و مدت زمان بيهوشی مشابه بودند. به يک گروه، محلول سولفات منيزيوم داخل مفصلی بر اساس پروتکل مشخص داده شد و به گروه ديگر با همان روش و حجم، دارونما تجويز گرديد. ميزان درد افراد دو گروه با روش نمره‌بندی درد Visual Analogous Scale (VAS) در زمان‌های 1، 2، 6، 12، 18و 24 ساعت بعد از عمل اندازه‌گيری شد و با آزمون Independent Sample t-test مورد قضاوت قرار گرفت. يافته‌ها: دو گروه 30 نفری مورد بررسی، از لحاظ متغيرهای زمينه‌ای، مشابه بودند. ميزان درد در اولين ساعت پس از عمل در گروه شاهد، 05/1±70/8 و در گروه مورد، 91/1±53/5 بود. اين کاهش درد در ساعت‌های ششم و دوازدهم پس از عمل کماکان در گروه مورد کمتر از گروه شاهد بود (0001/0p<). در ساعت‌های دوم، هجدهم و بيست و چهارم پس از عمل اين اختلاف معنی‌دار نبود. نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد تجويز سولفات منيزيوم داخل مفصلی به بيمارانی که تحت عمل آرتروسکوپی تشخيصی زانو با بيهوشی عمومی قرار می‌گيرند، باعث کاهش چشمگير درد در ساعات اوليه پس از عمل می‌شود. اين مطالعه، بررسی تأثير مجدد اين دارو بر ميزان درد حاد پس از عمل را توجيه می‌کند. Background and Aim: Magnesium as an inorganic ion has several products containing it and has a number of therapeutic properties. A very common product, magnesium-sulfate has been proven in field of anesthesiology. This study looks at the effect of intra-articular injection of magnesium-sulfate on acute pain following knee surgery for diagnostic arthroscopy in patients undergoing general anesthesia. Materials and Methods: 60 patients were selected and divided randomly to 2 groups in this double-blind, randomized, placebo-controlled clinical trial. All anesthesia and surgery methods were the same in both groups. One group received intra-articular magnesium sulfate and the second group received the same volume of placebo. Postoperative pain scores were checked at the 1st, 3rd, 6th, 12th and 24th hours after the operation by a Visual Analog Scale (VAS) pain assessment scoring system. To present the results Mean (±SD) was used and the P-value less than 0.05 were considered statistically significant. Results: There was no statistically significant difference between the 2 groups for basic variables. Pain reported by the first group who received intra-articular magnesium sulfate solution was significantly less at the 1st hour postoperatively, than the other group (8.7±1.05 vs 5.53±1.91, respectively). Also, at the 6th and 12th hours postoperatively, the difference was significant (p<0.0001) but it was not at the 2nd 18th and 24th hours, postoperatively, in comparison to the group who received placebo (p>0.3). Conclusion: in patients undergoing general anesthesia for arthroscopic knee surgery, intra-articular magnesium sulfate solution significantly reduced pain in the first few hours after the surgery. سولفات منيزيوم، بيهوشی عمومی، درد حاد Magnesium Sulfate; Anesthesia, General; Arthroscopy, Knee Joint, Acute Pain 1 4 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-556&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Elyasi H دکتر هدايت‌اله الياسی 190031947532846002987 No Abdolmohammadi S دکتر صادق عبدالمحمدی 190031947532846002988 No Mosaffa F دکتر فرامرز مصفا 190031947532846002989 No Madadi F دکتر فيروز مددی 190031947532846002990 No Dabbagh A دکتر علی دباغ alidabbagh@sbmu.ac.ir 190031947532846002991 Yes Department of Anesthesiology and Anesthesiology Research Center, Shahid Modares Hospital; Shahid Beheshti Medical University, Saadat Abad, Tehran, Iran. تهران، سعادت‌آباد، بيمارستان شهيد مدرس، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بازسازی زوايای سرويکوفاسيال درهنگام انتقال فلپ دردرمان سوختگی مزمن صورت و گردن پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: پوست صورت و گردن به علت نازک‌بودن و قابليت انعطاف آن، مستعد ايجاد جمع‌شدگی (Contracture) در پی سوختگی است. هدف از درمان اسکار جمع‌شدگی در اين نواحی، برقراری حرکت طبيعی گردن و دهان، همچنين فراهم‌کردن پوست سالم با ضخامت و بافت هماهنگ با حاشيه سالم اطراف اسکار می‌باشد. زوايای بين گردن و صورت يکی از معيارهای زيبايی در اين ناحيه از بدن به شمار می‌آيد و برقراری آن در هنگام ترميم پوست گردن و صورت، از اصول جراحی پلاستيک است. هدف از اين مطالعه، بازسازی زوايای سرويکومنديبولار، سرويکومنتال و پره‌اوريکولار حين انتقال فلپ، در درمان اسکار سوختگی مزمن صورت و گردن در راستای تکميل جراحی پلاستيک اين ناحيه می‌باشد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه به روش آينده‌نگر و توصيفی بر روی 34 بيمار دارای اسکار سوختگی قديمی صورت و گردن در فاصله سال‌های 1383 تا 1385 در بخش جراحی ترميمی بيمارستان 15 خرداد انجام گرفت. طراحی فلپ‌ها بر اساس گسترش (Advancement) و در موارد محدودی بر اساس انتقال (Transposition) انجام شد. پوست نواحی اهداکننده (Donor) به وسيله Tissue expander متسع گرديد. پس از بازکردن کنتراکچر يا اسکارکتومی ناحيه، در هنگام قرار دادن فلپ، با خراش (hatch) دادن کپسول زير فلپ که دور Tissue expander ايجاد گشته، با استفاده از نخ ويکريل، بافت زير کپسول در دو رديف به پريوست ناحيه منتوم و تنه فک تحتانی و راموس و سپس عضله پلاتيسما در ناحيه زاويه گردن و فک تحتانی متصل شد. اين عمل در جهت ايجاد فرورفتگی مناسب در قسمت تقعر پايين لبه منديبول صورت گرفت. در تمامی موارد از درن هموواک، پانسمان پر حجم و splint گردن استفاده شد. يافته‌ها: سن متوسط بيماران در اين مطالعه 3/8±5/25 سال بود. از ميان بيماران، 10 نفر (4/29%) مذکر و 24 نفر (6/70%) مؤنث بودند. اسکار 24 بيمار در قسمت تحتانی صورت، 8 نفر در گردن و 2 نفر در صورت و گردن قرار داشت. شعله آتش (47%) و آب جوش (5/26%) شايعترين عوامل سوختگی بودند. از Expander Device ها ، Round در10 مورد، Rectangular در20 مورد و Crescent و Elliptical هر کدام در 2 مورد، استفاده گرديد. در 31 بيمار پلان جراحی بر روی پلاتيسما و در 3 بيمار زير پلاتيسما قرار داشت. شايعترين فلپ مورد استفاده به ترتيب Occipitocervicoshoulder در 14 نفر، Occipitocervicopectoral در 12 نفر بر پايه عروقی شريان اکسی‌پيتال و فلپ Supraclavicular در 8 نفر بر بر مبنای شريان سوپراکلاويکولار از تنه شريان ترانسورس سرويکال بود. تنها عارضه مشاهده شده در اين بررسی اپيدرموليزيس ديستال فلپ در 2 بيمار بود که با درمان طبی بهبود يافت. در پيگيری درمانگاهی، زوايای بازسازی‌شده تا حداقل 6 ماه بعد از جراحی برقرار بودند و هيچگونه خرابی و يا ايجاد پره (Web) در زاويه سرويکوفاسيال رؤيت نگرديد. نتيجه‌گيری: استفاده از اين تکنيک ساده، نتايج بازسازی اسکار سوختگی گردن را به صورت قابل ملاحظه ای بهبود بخشيد و با رضايت بيماران همراه بود. Background and Aim: Facial and cervical skin are prone to scar contracture due to extensibility and thin characteristic there. End points of scar contracture treatment in this area is to provide good texture and skin color which match with healthy peripheral skin and normal neck and mouth movement. Cervicofacial angle should be restored in every transferred flap as a major principle in aesthetic surgery. We assess cervicomandibular, cervicomental and infra auricular angles refinement while insetting flaps to treat chronic burn scar contractures. Materials and Methods: It is a prospective, descriptive study with 34 patients complaining of chronic burn scar contracture in cervicofacial area that referred to 15 Khordad Hospital from 2004 to 2006. Designed flaps are basically as advancement, transposition and rotational, either random or axial flaps. Donor sites were expanded by tissue expander to inset the flaps after releasing scar contractures. We hatched the fibrous capsule underneath the flap and fixed it to mentum, mandibular body and ramus periosteium and platysma muscle in three rows in cervicomandibular angle to create impressive concavities there. Bulky non compressive dressing and drain were used in all cases. Findings: Mean age is (25.5±8.3) years and 29.4% patients are female and 70.6% are male. Lower facial scar in 24 patients, cervical scar in 8 patients, and cervicofacial scar in 2 patients were observed. Ten patients had bilateral lower facial scars. Flame as the main etiology is observed in 47% of patients and boiling water in 26.5% of patients. The most popular flap is occipitocervico shoulder in 14 patients, and the second is occipitocervico pectoral in 12 patients based on occipital and supra clavicalar artery and pedicled axial flap based on transverse cervical artery in patients and as advancement flap in 8 patients. Advancement flaps were bilateral. The only observed complication is distal epidormolysis of flap which was managed conservatively in two cases. Postoperatively no blunting is considered at least in six months follow up. Conclusion: Cervicofacial angle refinement in flap transfer is an integral part of cosmetic operation in this area. : سرويکوفاسيال، اتساع بافت، فلپ، سوختگی Cervicofacial angle, fixation suture, chronic burn 5 7 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-557&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Motamed S دکتر صدرا... معتمد info@DrSMotamed.com 190031947532846002992 Yes Plastic Surgery Ward, 15 Khordad Hospital, Shahid Beheshti Medical University, Tehran, Iran. تهران، بيمارستان 15خرداد، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Attarian Sh دکتر شاهرخ عطاريان 190031947532846002993 No

fa مقايسه تأثير ضد ميکروبی تيمارهای هويج ايرانی (زردک) و هويج فرنگی بر روی ليستريا مونوسايتوژنز پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: گزارش‌های زيادی درباره اثرات ضد ميکروبی برخی سبزی‌ها از جمله هويج بر عليه ميکروب‌های بيماری‌زا وجود دارد. اما در مورد زردک تاکنون تحقيقی در دنيا انجام نشده است. هدف از اين مطالعه، مقايسه اثرات بازدارندگی تيمارهای رنده‌شده و رقت‌های آب هويج ايرانی يا زردک (Parstinaca sativa) و هويج فرنگی (Daucus carota) بر دو رقت باکتری ليستريا مونوسايتوژنز بود. مواد و روش‌ها: در اين پژوهش تجربی، ابتدا آلودگی نمونه‌ها به باکتری ليستريا مونوسايتوژنز (طبق استاندارد 1-8035) بررســـی و سپس تيمارهـــای هويج تهيه گرديد. سوسپانسيون‌های CFU/mL 103 و 105 باکتری ليستريا مونوسايتــــوژنز ســــروتايپ 2a (PTCC 1295) به همه تيمارها تلقيح و با سه تکرار پس از 1 و 24 ساعت مجاورت، اين تلقيح روی محيط ليستريا سلکتيو آگار کشت داده شد. نتايج با مقايسه تعداد کلنی‌های ليستريای تلقيح شده به تيمارهای هويج با شاهد (کلنی‌های بدون تلقيح) با آناليز آماری کروسکال-‌ واليس با سطح اطمينان 95% بررسی شدند. يافته‌ها: هر دو نوع هويج از نظر آلودگی به ليستريا مونوسايتوژنز منفی بودند. هر دو نوع هويج بر ليستريا مونوسايتوژنز اثر بازدارنده داشتند ولی اثر زردک به مراتب بيشتر بود (005/0p<). زردک بر هر دو رقت سوسپانسيون باکتری مؤثر بود، در حالی که هويج فرنگی فقط بر سوسپانسيون CFU/mL 103 تأثير داشت. اثر بازدارندگی زردک بعد از 24 ساعت نگهداری تلقيح در يخچال نسبت به يک ساعت افزايش يافت، ولی در مورد هويج فرنگی تغييری نکرد. اثر آب هويج کامل از ساير تيمارها بيشتر بود، ولی تفاوت ساير تيمارها معنی‌دار نبود. ضمن بررسی مشخص شد هويج فرنگی تازه اثر بازدارندگی روی باکتری ندارد، ولی نگهداری آن به مدت 4 روز در دمای اتاق و يخچال، باعث بروز اين اثر می‌شود. نتيجه‌گيری: هويج فرنگی و زردک اثر بازدارندگی بر روی باکتری ليستريا مونوسايتوژنز دارند، ولی اثر زردک به مراتب بيشتر از هويج است. شرايط بروز اثرات ضد ميکروبی در هر يک از انواع هويج بسيار متنوع است و نياز به بررسی بيشتری دارد. اين مطالعه، مقدمه‌ای است برای تحقيق بيشتر در مورد امکان استخراج ترکيبات ضد ميکروبی هويج به خصوص نوع زردک و استفاده از آن به عنوان يک نگهدارنده طبيعی مؤثر بر باکتری‌های قابل انتقال از غذا. Background and Aim: The antilisterial properties of some vegetables such as Daucus carota have already been reported, but there is no report on Zardak (Parstinaca sativa). The objective of this study was comparison of the inhibitory effect of Zardak and Daucus carota (shredded and concentrations of juice) on two suspensions of Listeria (L.) monocytogenes. Materials and methods: In this experimental study, contamination of two carrot cultivars was examined according to national standard no. 8035-1. Then carrot treatments prepared. Two suspensions (103 and 105 CFU/ml) of L. monocytogenes serotype 1295 PTCC inoculated on shredded and concentrations of carrot juices. After 1 and 24 h in refrigerator, inoculations were cultured on Listeria Selective Agar. The results reported according to the difference between the typical Listeria colonies on inoculated and control plates. Data were analyzed by Kruskal-Wallis test. P-Values lower than 0.05 was considered significant. Results: Carrot samples had no Listeria contamination. Statistical analysis showed both cultivars had significant inhibitory effect on L. monocytogenes, but it is more in Zardak than Daucus carota (p<0.005). The inhibitory effect of Zardak was shown on both bacterial concentrations, but Daucus carota effect only on 103 CFU/ml. The effect of Zardak became more after 24 h in refrigerator than 1 h (p<0.05), but it made no difference in Daucus carota. Whole carrot juice had more effect than other treatments (p<0.05). We noticed fresh carrots had no inhibitory effect, but it could be seen by keeping carrots in refrigerated or room temperature for 4 days. Discussion: Both Zardak and Daucus carota have antilisterial properties, but the effect of Zardak was more significant. Variable inhibitory conditions would be objectives of other researches. On the other hand, probability of extracting antilisterial compounds from Zardak and using as a natural food preservative is suggested : ضد ميکروبی، هويج، زردک، ليستريا مونوسايتوژنز Antimicrobial, Carrot, Zardak, Parstinaca sativa, Daucus carota, Listeria monocytogenes 9 14 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-558&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Haji Seyed Javadi N دکتر نسرين حاجی سيدجوادی drnhsjavadi@yahoo.com 190031947532846002994 Yes Department of Food Technology Research, National Nutrition and Food Technology Research Institute, Shahid Beheshti Medical University, No. 46, West Arghavan St, Farahzadi Blvd, Shahrak Qods (West), Tehran, Iran. تهران، شهرک قدس، بلوار فرحزادی، خيابان ارغوان غربی، شماره 46؛ انستيتو تحقيقات تغذيه‌ای و صنايع غذايی کشور Vallaei N مهندس ناصر ولائی 190031947532846002995 No Jamshidian M مريم جمشيديان 190031947532846002996 No Akhtari L ليلی اختری 190031947532846002997 No

fa بررسی تغييرات سوانح ترافيکی قبل و بعد از اجرای چهار فعاليت اجرايی پليس راهنمايی و رانندگی کشور پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: در ايران به طور متوسط روزانه 70 نفر به علت سوانح ترافيکی جاده‌ای جان خود را از دست می‌دهند. در طول 5 سال اخير اقدامات زيادی توسط پليس راهنمايی و رانندگی در جهت کاستن از ميزان مرگ و شدت جراحات ناشی از سوانح ترافيکی جاده‌ای صورت گرفته است. از آنجا که نتايج اين اقدامات تاکنون بررسی نشده است، به منظور مطالعه الگوی اپيدميولوژيک مرگ‌های ناشی از سوانح ترافيکی جاده‌ای ايران در سال‌های 1383 تا 1386 و مقايسه معيارهای اپيدميولوژيکی سوانح ترافيکی جاده‌ای در سال‌های قبل و 2 سال بعد از مداخلات پيشگيرانه توسط پليس راهنمايی و رانندگی اين مطالعه انجام گرفت. مواد و روش‌ها: اين تحقيق با طراحی توصيفی انجام گرفت. آمار سوانح ترافيکی بر اساس آمار و اطلاعات يک پايگاه اطلاعاتی 4 ساله از دو منبع پليس راهنمايی و رانندگی، و پزشکی قانونی به دست آمد. ميزان مرگ‌ها و صدمات ناشی از سوانح ترافيکی به ازای هر ده هزار وسيله نقليه و صد هزار نفر جمعيت محاسبه شد، و نسبت شانس قبل و بعد از مداخلات پيشگيرانه پليس مورد ارزيابی و بررسی قرارگرفت. فعاليت‌ها و اقدامات صورت‌گرفته توسط پليس راهنمايی و رانندگی عبارت بودند از: 1) اجرای قوانين استفاده از کمربند ايمنی، 2) اجرای قوانين استفاده از کلاه ايمنی، 3) اجرای قوانين ترافيکی خاص، 4) برنامه‌های آموزشی توليدشده و پخش‌شده از وسايل ارتباط جمعی همچون راديو و تلويزيون. يافته‌ها: طی زمان مورد بررسی، تعداد خودروها 1/43% و کل وسايل نقليه جاده‌ای 58% رشد داشته است. ميزان مرگ‌ها به ازای هر صد هزار نفر، از 2/38 در سال 1383 به 8/31 نفر در سال 1386 کاهش يافته است. نسبت شانس حاصله تحقيق برای اين ميزان، 83/0 و حدود اطمينان 95% برای اين نسبت، بين 82/0 تا 85/0 می‌باشد. ميزان مرگ‌ها به ازای هر ده هزار وسيله نقليه، از 2/24 نفر به 4/13 نفر کاهش يافته است. نسبت شانس حاصله تحقيق برای اين ميزان، 56/0 و حدود اطمينان 95% برای اين نسبت، بين 55/0 تا 57/0 می‌باشد و کاهش مشابهی در ميان مجروحين تصادفات ترافيک جاده‌ای نيز نشان داده شده است. نتيجه‌گيری: فعاليت‌ها و اقدامات پليس ترافيک که به طور همزمان و ملی در جهت جلوگيری از تصادفات ترافيکی جاده‌ای انجام شده‌، در جهت کاستن از ميزان مرگ و سوانج جاده‌ای، مؤثر بوده است. Background: In Iran there are about 70 deaths per day due to road traffic injuries (RTIs). Some interventions have been carried out during the past 5 years, however the trend and role of interventions to decrease death and morbidity rates from RTIs has not been evaluated. This study aimed to present the epidemiological pattern of RTIs in Iran during years 2004 to 2007 and comparison of epidemiological measures of RTIs before and 2 years after the four traffic police enforcements and preventive programs. Materials and Methods: Source of data was 4 year databases from two sources (Traffic Police and Iranian Legal Medicine Organization). Data were computerized and analyzed. The morbidity and death incidence rates per 10 000 vehicles and per 100 000 population calculated, and odds ratios (ORs) and 95% confidence Interval for ORs were measured for before and 2 years after these national interventional programs. The interventions were obligatory rules for use of seat belt, enforcements of laws and legislations such as some specific road plans in special occasions, educational program campaigns using the national radio and television, and mandatory rules of wearing helmet for motorcyclists taken place nationally by traffic police of Iran. Results: The number of automobiles and all vehicles had 43.1% and 58% increase during the study duration. Two years after the interventional programs there was a decrease rate of deaths from RTIs per 100 000 population (OR= 0.83, 95% CI= 0.82-0.85), and per 10 000 vehicles (OR= 0.56, 95% CI= 0.55-0.57) in Iran. There was also a significant decrease for morbidity rate from RTIs per 10 000 vehicles after the interventions (OR= 0.68, 95% CI= 0.67-0.68). Conclusion: These findings showed the effectiveness of traffic police interventions in Iran on fatal and nonfatal road traffic injuries. سوانح ترافيکی، تصادفات جاده‌ای، پليس راهنمايی و رانندگی Road traffic injury, intervention, traffic Police. 15 20 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-559&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Soori H دکتر حميد سوری hsoori@sbmu.ac.i 190031947532846002998 Yes Safety Promotion &amp; Injury Prevention Research Center, Faculty of Public Health, Shahid Beheshti Medical University, Daneshjoo Blvd, Evin, Chamran HWY, Tehran, Iran. تهران، بزرگراه شهيد چمران، اوين، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، دانشکده بهداشت، گروه اپيدميولوژی Royanian M محمد رويانيان 190031947532846002999 No Zali AR دکتر عليرضا زالی 190031947532846003000 No Movahedinejad A عباسعلی موحدی‌نژاد 190031947532846003001 No

fa بررسی تأثير تمرينات ثبات‌‌دهنده کمری بر حس عمقی ستون فقرات لومبو‌ساکرال در زنان جوان سالم پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: عليرغم اينکه آسيب مفصل، جنبه‌های مختلف حس عمقی از قبيل وضعيت و تعادل را تحت تأثير قرار می‌دهد و از سوی ديگر، نقش توانبخشی بر بهبود عملکرد و تحرک افراد در ضايعات مختلف ثابت گرديده است، ولی اهميت برنامه‌های توانبخشی در بهبود حس عمقی مورد سؤال است. هدف از اين تحقيق، تعيين تأثير تمرينات ثبات‌دهنده کمر در بهبود حس عمقی و همچنين بر امتداد ستون فقرات لومبو‌ساکرال در افراد سالم و جوان بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه کارآزمايی بالينی، 30 زن جوان سالم وارد مطالعه شدند که به طور تصادفی در دو گروه آزمون (20 نفر) و کنترل (10 نفر) قرار گرفتند. از آنجا که تغيير وضعيت لگن بر وضعيت کمر اثر می‌گذارد، از ارزيابی حس عمقی لگن به عنوان معياری برای بررسی حس عمقی لومبوساکرال استفاده شد. خطای بازسازی زاويه هدف برای ارزيابی حس عمقی لگن توسط شيب‌سنج لگنی اندازه‌گيری شد؛ همچنين مقدار لوردوز کمر و تيلت استراحت لگن قبل و بعد ازتمرينات برای بررسی تأثير احتمالی اين تمرينات بر امتداد ناحيه لومبوساکرال اندازه‌گيری شد. در گروه آزمون، افراد در ده جلسه، هرروز ورزش‌های ثبات‌دهنده کمر را انجام دادند. گروه کنترل در طی اين ده روز هيچ ورزشی انجام ندادند. در هر دو گروه قبل و بعد از ده جلسه خطای حس عمقی با آزمون‌های غيرپارامتری مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته‌ها: در گروه آزمون، خطای مطلق حس عمقی از مقدار 2/1±4/1 در جلسه اول، به 1/0±006/0 درجلسه دهم کاهش معنی‌دار پيدا کرد (0001/0p<)؛ در حالی که در گروه کنترل، پس از ده جلسه خطای مطلق حس عمقی تغيير معنی‌داری پيدا نکرد (3/0=p). مقدار خطای مطلق جلسه دهم بين دو گروه تفاوت معنی‌دار داشت (0001/0p<). همچنين بين ميزان اوليه خطای عمقی با ميزان تغيير آن ارتباط آماری معنی‌دار وجود داشت (99/0=p). در هر دو گروه، پس از ده جلسه مقدار لوردوز و تيلت استراحت تغيير آماری معنی‌داری پيدا نکرد. نتيجه‌گيری: ده جلسه تمرين ثبات‌ دهنده کمر می‌تواند کاهش معنی‌دار خطای حس عمقی ناحيه لومبو‌ساکرال را در افراد سالم و جوان ايجاد کند. ميزان اين تغيير با مقادير اوليه خطای حس عمقی ارتباط دارد؛ يعنی افرادی که خطای اوليه بيشتری دارند، در اثر تمرين بهبودی بيشتری پيدا می‌کنند. Background and Aim: Despite the fact that joint injury influences different aspects of the propriocepion such as posture and balance, and despite the role of rehabilitation programs in increasing the function and activity, the importance of these programs on proprioception has been remained under question. The aim of this study was evaluating the effect of lumbar stabilization exercises on the lumbosacral proprioception in healthy young women. Methodes and Materials: In this clinical trial study, 30 healthy young women were randomly assigned in two exprimental (n=20) and control groups (n=10). Since the change in pelvic position affects on the lumbar spine position, evaluation of the pelvic proprioception was considered as an scale to evaluate the lumbosacral proprioception. Target angle reproducing error for evaluation of the pelvic proprioception was measured by pelvic inclinometer. The lumbar lordosis and pelvic tilt in rest position were measured to examine the probable effects of the exercises on the alignment of the pelvis and lumbar spine. Subjects in the exprimental group attended in ten exercise sessions and subjects in control group did not do any exercises. Proprioception error was measured before and after ten sessions in both groups and analysed by nonparametric tests. Results: In the exprimental group, the absolute proprioception error was reduced statisticaly (P<0.0001) from the 1.4±1.2 in first session to 0.006±0.1 in last session but in the control group the absolute proprioception error did not change significantly. The absolute error was different significantly (P<0.0001) between the two groups after ten sessions. Also there was excelent relationship between the proprioception error at the first session and its changes (R=0.99). The amount of lumbar lordosis and pelvic tilt angle did not change in none of the groups after the sessions. Conclusion: Ten sessions of lumbar stabilization exercises reduces the lumbosacral proprioception error in young healthy women. The amount of this reduction had significant relationship with proprioception error at the first session that is the subjects who had more innitial error gained more improvement through exercises. حس عمقی، ستون فقرات لومبو‌ساکرال، لگن، تمرينات ثبات‌دهنده کمر Proprioception, Pelvis, Lumbar Stabilization Exercises, Lumbosacral 21 26 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-560&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Khalkhali Zavieh M دکتر مينو خلخالی زاويه minoo_kh@yahoo.com 190031947532846003002 Yes Department of Physiotherapy, Faculty of Rehabilitation Sciences, Shahid Beheshti Medical University, Damavand St, Imam Hossein SQ, Tehran, Iran ؛ تهران، ميدان امام حسين، ابتدای خيابان دماوند، روبروی بيمارستان بوعلی، دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، گروه فيزيوتراپی Ghasemi M مهری قاسمی 190031947532846003003 No Mirzaei F ، فاطمه ميرزايی 190031947532846003004 No Parandeh H هدی پرنده 190031947532846003005 No

fa بررسی فراوانی باکتريمی در نوزادان بستری‌شده با علامت زردی در بيمارستان شهدای تجريش پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: زردی يکی از شايعترين مشکلات نوزادی است که در صورت عدم توجه کافی، عوارض جبران‌ناپذيری به همراه خواهد داشت. 60% نوزادان ترم و 80% نوزادان نارس در هفته اول عمر دچار زردی می‌شوند که اغلب موارد، ناشی از هيپربيليروبينمی غير کونژوگه و فيزيولوژيک می‌باشد؛ اما می‌تواند ناشی از حالات پاتولوژيکی همچون سپسيس نيز باشد. با توجه به فراوانی زياد نوزادان با علامت زردی و شک به وجود باکتريمی و سپسيس در آنان و به منظور تعيين فراوانی باکتريمی و نوع ميکروارگانيزم مسئول آن، اين تحقيق در مراجعين به بيمارستان شهدای تجريش انجام شد. مواد و روش‌ها: اين پژوهش، از طريق مطالعه داده‌های موجود انجام شد. پرونده کليه نوزادانی که با علامت زردی در بيمارستان بستری شده‌اند، مورد بررسی قرار گرفت. نوزادان با سن کمتر از 28 روز و وزن هنگام تولد 2500 گرم يا بيشتر، که تنها علامت زردی داشته‌ا‌ند، وارد مطالعه شده و نوزادان با علايم سپسيس و زردی نوع مستقيم از مطالعه حذف شدند. کشت خون مثبت به عنوان سپسيس تلقی شده است. يافته‌ها: در فاصله زمانی سال‌های 1381 الی 1382، پرونده 394 نوزاد با علامت زردی، در بيمارستان ثبت شده بود که تعداد 201 نفر از نوزادان، دارای شرايط ورود به مطالعه بودند. برای 153 نوزاد، کشت خون انجام شده که در 21 مورد (%7/13)، وجود باکتريمی تأييد شده بود. در نمونه‌گيری مجدد از کشت خون، 5 مورد کشت مثبت وجود داشته که 2 مورد آنها در هر دو کشت يک باکتری کشت شده و در 3 مورد بعدی، باکتری‌ها متفاوت بوده است. در بررسی از لحاظ سپسيس، در 8/2% موارد، ESR بالاتر از 15، در 6/0% موارد، CRP معادل 3+، در 2/1% موارد، CRP معادل 2+، و در 6/3% موارد، CRP معادل 1+ يافت شد و در 6/94% موارد، نتيجه تست CRP منفی بوده است. ميزان بيليروبين در بدو پذيرش در بيمارستان، در 9/14% کمتر از mg/dL 15 و در 7/54% بين 15 و 20 و در 4/30% بيش از 20 ميلی‌گرم بر دسی‌ليتر بوده و در هنگام ترخيص، همگی بيليروبين کمتر از mg/dL 10 داشته‌اند. 4/97% نوزادان، زردی در هفته اول عمر داشته‌اند. علت زردی در 9/18% موارد، ناسازگاری ABO و در 4/8% موارد ناسازگاری Rh و در 4% کمبود G6PD و در 7/68% علت زردی نامشخص بوده است. کشت ادرار با کيسه ادرار در 17% مثبت بوده، ولی در نمونه گيری سوپراپوبيک نمونه مثبت وجود نداشته است. نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد باکتريمی و سپسيس بدون هيچگونه علايم بالينی (غير از زردی غير مستقيم) در نوزادان بعيد است که رخ بدهد و بررسی از لحاظ سپسيس، غير از خونگيری بی‌مورد، تحميل هزينه‌های اضافی و گاه اشتباهات تشخيصی، فوايد قابل توجهی به دنبال نخواهد داشت. با اين حال و با توجه به اهميت موضوع، انجام بررسی‌های بيشتر در قالب مطالعات تکميلی جهت رسيدن به نتايج قطعی‌تر پيشنهاد می‌شود. Background and Aim: Jaundice is one of the common problems in neonates and may lead to some irreversible complications. 60% of term and 80% of preterm neonates during first week of their life are icteric which mostly are due to indirect and physiologic hyperbilirubinemia. This problem could have some important pathologic causes, such as sepsis. Because of the high referral rate of neonates with jaundice and suspicion of bacteremia and sepsis, this research conducted to determine the rate of bacteremia and causative microorganisms in Shohadaye Tajrish hospital. Materials and Methods: This study was based on patient’s records. All patients were fullterm (≥37 weeks) newborn with age of <28 days and birth weight of ≥2500 g with chief complaint of indirect hyperbilirubinemia without any symptoms of sepsis that were admitted in Shohadaye Tajrish hospital during years 2002-2003. Neonates with symptoms of sepsis and direct hyperbilirubinemia were excluded. Positive blood cultures confirmed sepsis. Results: During the period of this study, 394 neonates were admitted due to hyperbilirubinemia and 201 cases had the criteria of research. 153 cases had positive blood culture and 21 (13.7%) had bacteremia but in second blood culture of these neonates, 5 cases had positive blood culture and only in 2 cases the same bacteria were grown and in 3 other cases different bacteria were detected in sepsis work up, 2.8% had erythrocyte sedimentation rate more than 15, C-Reactive Protein (CRP) was 1+ in 3.6% of patients, 2+ in 1.2% of patients, 3+ in 0.6% of patients. In 94.5%, CRP was negative, the serumic levels of bilirubin in 14.9% were less than 15, 54.7% between 15 and 20, and in 30/4% were more than 20. 97.4% had jaundice on the first week of life, 4% were Glucose-6-phosphate dehydrogenase deficient, 18.9% had ABO incompatibility, and 8.4% had Rh blood group incompatibility. Cause of jaundice in 67.8% was unknown. There was no positive urine culture in suprapubic specimen, but in 17% of patients’ urine culture were positive in urine bag specimen. Conclusion: It seems that bacteremia and sepsis without any clinical symptom (other than direct hyperbilirubinemia) is unlikely to happen and sepsis work up can cause excessive sampling, and sometimes lead to misdiagnosis. نوزاد، زردی، سپسيس، هايپربيليروبينمی Infant, Newborn; Jaundice, Neonatal; Sepsis; hyperbilirubinemia. 27 30 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-561&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Fallahi M دکتر مينو فلاحی minou_fallahi@sbmu.ac.ir 190031947532846003034 Yes Department of Neonatal, Shohadaye Tajrish تهران،‌ ميدان تجريش، خيابان شهرداری، بخش نوزادان، بيمارستان شهدای تجريش Basir MF دکتر مهتا فاطمه بصير 190031947532846003035 No Ahmadpour Ghadi Kolaee M مهدی احمدپور قادی‌کلايی 190031947532846003036 No

fa بررسی الگوی تجويز تجربی آنتی‌بيوتيک در اورژانس يک بيمارستان آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی در سال 1385 پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: ايجاد مقاومت در ميکروارگانيزم‌ها نسبت به آنتی‌بيوتيک‌ها، يکی از مشکلات جدی در زمينه طب عفونی می‌باشد که علت عمده آن تجويز نامناسب آنتی‌بيوتيک توسط پزشکان است. از آنجايی که درباره الگوی تجويز تجربی (Empiric) آنتی‌بيوتيک در کشور اطلاعات چندانی وجود نداشت، اين مطالعه با هدف بررسی الگوی تجويز تجربی آنتی‌بيوتيک در يکی از بيمارستان‌های تابعه دانشگاه شهيد بهشتی، انجام شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه توصيفی- مقطعی، در سال 1385 در اورژانس بيمارستان مورد مطالعه، با بررسی پرونده 200 نفر از بيمارانی که حداقل يک آنتی‌بيوتيک در اورژانس دريافت کرده بودند، انجام شد. پزشکان مجری طرح پس از گرفتن شرح‌حال و معاينه بيماران فوق، فرم اطلاعاتی مطالعه را با توجه به مستندات پرونده بيماران در اورژانس، تکميل کردند. در مورد ارزيابی مناسب بودن آنتی‌بيوتيک تجربی تجويزشده، مرجع، آخرين چاپ کتاب بيماری‌های عفونی مندل (سال 2005) و پروتکل مصوب کميته کنترل عفونت بيمارستان محل مطالعه بود. يافته‌ها: از بين 200 پرونده بررسی‌‌شده که در آنها حداقل يک آنتی‌بيوتيک برای بيمار تجويز شده بود، در 108 بيمار (54%)، آنتی‌بيوتيک تجويزشده انديکاسيون نداشت و از 92 موردی که تجويزآنتی‌بيوتيک انديکاسيون داشت، در 55 مورد (8/59%)، آنتی‌بيوتيک به صورت صحيح (از نظر مقدار، نوع و فاصله) تجويز شده بود. نتيجه‌گيری: ميزان تجويز آنتی‌بيوتيک بدون وجود انديکاسيون و انتخاب نابجای آنتی‌بيوتيک در اورژانس بيمارستان محل مطالعه زياد بود. بنابراين، اقداماتی از قبيل آموزش دوره‌ای پزشکان و نظارت بر تجويز آنتی‌بيوتيک‌ها لازم است. Background and Aim: Resistance in microorganisms is a serious problem in infectious medicine which the most reason is inappropriate antibiotic prescription by physicians. As there was not any information about the pattern of empiric antibiotic prescription in Iran, this study designed for recognition of antibiotic prescription pattern in one of emergency departments in a hospital affiliated to Shahid Beheshti medical university. Materials and Methods: This cross sectional study was performed during the years 2006-7 in the emergency department of the above mentioned hospital on 200 patients whom at least received one antibiotic. Physicians, after taking history and physical examination, completed the information form according to the patients chart in emergency department. Our references on appropriateness of empiric prescribed antibiotics were a) textbook of "Mandell's Principles and Practice of Infectious diseases, 6th Edition 2005", and b) protocols from the "Infection Control Committee" of the same hospital. Results: Among 200 patients to whom at least one antibiotic was prescribed, for 108 cases (54%), prescribed antibiotic was without indication and among 92 cases which antibiotic was indicated, in 55 cases (59.8%) the prescribed antibiotic was appropriate, i.e., the prescribed antibiotic was appropriate by type, dose and interval. Discussion: according to the results, it is prudent that the prescription of antibiotics without clear indication and wrong selection of empiric antibiotics in this hospital's emergency department were disproportionately high. Thus it seems that using solutions like periodic education programs for physicians and supervision for prescribed antibiotics are mandatory. آنتی‌بيوتيک، تجويز تجربی، اورژانس Therapy Empiric; Emergency Treatment; Emergency Service, Hospital; Antibiotics 31 36 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-562&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Alavi Moghaddam M دکتر مصطفی علوی‌مقدم mosalavi@yahoo.com 190031947532846003009 Yes Department of Emergency Medicine, Shahid Beheshti Medical University, Tehran, Iran. تهران، گروه طب اورژانس، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Yadegarinia D دکتر داوود يادگاری‌نيا 190031947532846003010 No Zamiri SA دکتر سيد امين ضميری 190031947532846003011 No

fa مقايسه اثر درمانی کلاريترومايسين XL و کوآموکسی‌کلاو در درمان سينوزيت مزمن پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: سينوزيت مزمن يکی از بيماری‌های شايع بوده و سالانه حدود 30 ميليون نفر در امريکا به اين بيماری مبتلا می‌شوند؛ به نحوی که هزينه درمان آن به حدود 60 ميليون دلار در سال می‌رسد. هدف از اين مطالعه، مقايسه اثر کلاريترومايسين XL و کوآموکسی‌کلاو بر درمان سينوزيت مزمن باکتريال است. مواد و روش‌ها: در اين کارآزمايی بالينی، 59 بيمار با متوسط سن 28 سال که مبتلا به سينوزيت مزمن ثابت شده (از نظر بالينی و تصوير‌برداری) بودند، در دو گروه تحت درمان با کلاريترومايسين XL و کوآموکسی‌کلاو قرار گرفتند و نتايج درمانی و عوارض داروها، مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفتند. يافته‌ها: از 59 بيمار، 7/62% مرد و 3/37% زن بودند. در پايان درمان، درصد موفقيت بالينی برای کوآموکسی‌کلاو و کلاريترومايسين XL تقريباً يکسان بود؛ ولی در مورد بهبود علايم سی‌تی‌اسکن، کلاريترومايسين XL مؤثرتر از کوآموکسی‌کلاو بود (53% در مقابل 29%). عوارض دارويی در هر دو گروه، عمدتاً گوارشی بوده و تفاوت معنی‌داری با يکديگر نداشتند. نتيجه‌گيری: کلاريترومايسين XL و کوآموکسی‌کلاو، هر دو در بهبود کلينيکی سينوزيت مزمن، مؤثر بوده و از نظر ميزان تأثير با يکديگر مشابه بودند؛ ولی در بهبود علايم سی‌تی‌اسکن، کلاريترومايسين XL مؤثرتر از کوآموکسی‌کلاو بود Background and Aim: chronic sinusitis is one of the most common medical problems and affected annually 30 million people in USA. This study the efficacy and safety of clarithromycin XL and Co-amoxiclove on clinical and CT scan finding in patients suffering from chronic sinusitis were compared. Material and methods: In this clinical trial a total of 59 subjects (62.7% male, 37.3% female, mean age 28 years) with clinical symptoms and CT scan findings of chronic sinusitis were divided into two groups and treated with clarithromycin XL or Co-amoxiclav. Results: clinical success rates at the end of therapy similar in two groups, but in subjects treated with clarithromycin XL, CT scan findings had a better results than Co-amoxiclav group (53% versus 29%). Gastrointestinal discomfort was the most frequent treatment–related adverse effects, but no significant difference in two groups. Conclusion: Results demonstrated that clinical success rate of clarithromycin XL and Co-amoxiclav, was similar for treatment of chronic sinusitis, but clarithromycin XL was more effective in improvement of CT scan findings. سينوزيت مزمن، رينوسينوزيت مزمن، کلاريترومايسين XL، کوآموکسی‌کلاو Chronic Sinusitis, Chronic Rhinosinusitis, Clarithromycin, Co-amoxiclav 37 42 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-563&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Amini M دکتر مريم امينی mamini55602@yahoo.com 190031947532846003012 Yes Shahid Mostafa Khomeini Hospital, Shahed University, Italia St, Tehran, Iran. تهران، ميدان فلسطين، خيابان ايتاليا، بيمارستان شهيد مصطفی خمينی، دفتر معاونت آموزشی دانشگاه شاهد Yarmohammadi ME دکتر محمد‌ابراهيم يار‌محمدی 190031947532846003013 No

fa علل مرگ و مير نوزادان بستری‌شده در بيمارستان شهدای تجريش در سال‌های 1383 الی 1386 پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: مرگ و مير نوزادان يکی از شاخص‌های اصلی در سيستم‌های مراقبت بهداشتی است. 60% از مرگ و مير اين گروه سنی مربوط به نوزادان نارس می‌باشد. با اينکه مرگ و مير نوزادان نارس در سال‌های اخير کاهش يافته است، ولی همچنان به عنوان يک معضل بهداشتی در جوامع و همچنين در مديريت سلامت مطرح است. در اين مطالعه، علل مرگ نوزادان در مقطع زمانی سه ساله در بيمارستان شهدای تجريش بررسی شده است. مواد و روش‌ها: اين مطالعه در قالب Routine Database Study و با استفاده از داده‌های ثبت‌شده در پرونده‌های بالينی نوزادان با سن کمتر از 30 روز که از سال 1383 الی 1386 در بيمارستان شهدای تجريش بستری و فوت شده بودند، انجام گرفته است. به منظور انجام مطالعه، پرونده بالينی تمام نوزادان نارس فوت شده در دوره زمانی ياد شده استخراج گرديد. برای نشان دادن اطلاعات از نسبت (Proportion) و ميرايی تناسبی (Proportionate Mortality) استفاده شد. يافته‌ها: از کل نوزادان بستری در اين مرکز، 60 نوزاد در مقطع زمانی يادشده فوت نموده‌اند که 44% آنها مؤنث، 55% مذکر و وضيعت جنسی 1% نامشخص بود. 59% نوزادان، حاصل سزارين و 41% حاصل زايمان طبيعی بوده‌اند. 63% نوزادان آپگار کمتر از 7 داشتند. 27% از نوزادان، وزن کمتر از 1000 گرم،50% وزن 1499-1000 گرم، 8% وزن 1999-1500 گرم، 8% وزن 2499–2000 گرم و 5% بيش از 2500 گرم وزن داشتند. سن حاملگی بيشتر موارد فوت‌شده، مربوط به نوزادان 28 الی 31 هفته بود. 24% آنها در همين مرکز متولد شده و 76% از ساير مراکز اعزام شده بودند. بيشترين علت مرگ نوزادان مربوط به سندرم ديسترس تنفسی و پس از آن به ترتيب سپسيس، ناهنجاری‌های مادرزادی، آسفيکسی، اختلالات متابوليک، خونريزی ريوی و انتروکوليت نکروزان بوده است. در82% موارد مرگ بين ساعات 12 نيمه شب تا 6 صبح رخ داده است. نتيجه‌گيری: با توجه به بيشتربودن موارد مرگ نوزادان در ساعات نيمه شب و همچنين در موارد با زايمان‌های سزارين، به منظور بررسی ارتباط احتمالی بين موارد فوق‌الذکر و مرگ نوزادان، مطالعات تکميلی و با استفاده از نمونه‌های بيشتر پيشنهاد می‌شود. با توجه به ميزان وقوع بيشتر مرگ نوزادان در ساعات نيمه شب، مراقبت‌های بيشتر پرستاری (افزايش نيروهای پرستاری شب‌کار) ضروری می‌نمايد. با توجه به کاهش ميزان مرگ در زايمان‌های واژينال و تأثير آن بر بقای نوزادان، پرهيز از زايمان‌های سزارين بی‌مورد را می‌توان مورد تأکيد قرار داد Background and Aim: Neonatal mortality rate is one of the main indicators in health care systems. 60% of deaths in this age group belong to premature neonates. In spite of reduction in premature neonatal mortality rate in recent years, it is still a health problem in social health management. In this study, causes of neonatal deaths are assessed in Shohadaye Tajrish hospital during 3 years November 2004 to June 2007. Materials and Methods: This study is a descriptive study based on the neonatal files data, which performed to determine proportional mortality in dead neonates. Results: According to the results of this study, 60 neonates died in the mentioned period in Shohadaye Tajrish hospital, among them, 44% were female and 55% were male and 1% with undetermined sex. 59% of infants were born by caesarean section and 41% were born by normal vaginal delivery. The Apgar score in 63% of neonates was less than 7. The birth weight in 27% of infants was less than 1000 g, 50% between 1000 to 1499 g, 8% between 1500 to 1999 g, 8% between 2000 to 2499 g, and 5% were over 2500 g. Gestational age in most of these infants was between 28 to 31 weeks. Most frequent mortality cause was respiratory distress syndrome (RDS) and then sepsis, congenital anomalies, asphyxia, metabolic disorders, pulmonary hemorrhage and necrotizing enterocolitis. Conclusion: Concisely, the most frequent causes of death in neonates were RDS and Sepsis, so prophylaxis and appropriate treatment of these diseases are very important for decreasing of neonatal mortality. As caesarean section was the main way of delivery of died neonates, avoiding unnecessary caesarean section may be effective for decreasing neonatal mortality. Because most of died neonates referred from another hospitals providing neonatal intensive care unit (NICU) facilities in delivery centers can be very effective on survival of neonates مرگ ومير، نوزاد، سندرم ديسترس تنفسی، سپسيس Neonates, Mortality, respiratory distress syndrome (RDS), Sepsis 43 46 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-564&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Fallahi M دکتر مينو فلاحی minou_fallahi@sbmu.ac.ir 190031947532846003031 Yes Department of Neonatal, Shohadaye Tajrish Hospital, Shahid Beheshti Medical University, Tajrish, Shahrdari St, Tehran, Iran. تهران، تجريش، خيابان شهرداری، بيمارستان شهدای تجريش، بخش نوزادان، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی. Joudaki N نسيم جودکی 190031947532846003032 No Mohseni Bandpey H دکتر حکيمه محسنی بندپی 190031947532846003033 No

fa بررسی رابطه نوع دستگاه راديوتراپی با دوز دريافتی بيضه و شاخص‌های هورمونی در درمان بيماران مبتلا به کانسر رکتوم پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به شيوع رو به افزايش کانسر رکتوم و عوارض شناخته‌شده راديوتراپی لگن در اين بيماران و کمتربودن نيم‌سايه در دستگاه شتاب‌دهنده خطی در مقايسه با دستگاه کبالت 60، در اين مطالعه، درمان با اين دو دستگاه از نظر تأثير بر دوز رسيده به بيضه‌ها و تغييرات هورمون‌های جنسی در طی سال‌های 1384 و 1385 مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه هم‌گروهی، بيماران مبتلا به کانسر رکتوم در دو گروه، تحت راديوتراپی لگن با دستگاه کبالت 60 يا شتاب‌دهنده خطی قرار گرفتند. هورمون‌های جنسی بيماران، يک بار قبل از درمان و يک بار 3 تا 6 هفته پس از خاتمه راديوتراپی اندازه‌گيری شدند. همچنين به طور تصادفی، 5 بيمار از هر گروه مورد دوزيمتری بيضه‌ها قرار گرفتند و با تست‌های T و Mann-Whitney مورد قضاوت آماری قرار گرفتند. يافته‌ها: 28 بيمار وارد مطالعه شدند. در گروه کبالت 60، يک بيمار به علت فوت زودرس و در گروه شتاب‌دهنده خطی، يک بيمار به علت فوت زودرس و يک بيمار به علت اشکالات تکنيکی از مطالعه خارج شدند. بيماران از نظر خصوصيات فردی و بيماری مشابه بودند. در بيماران درمان‌شده با شتاب‌دهنده خطی، دوز رسيـــده به بيضه‌ها (mGy 7/24±55) به طور معنی‌داری کمتر از کبـــالت 60 (mGy 23±120) بود (001/0p<). ميزان افزايش سطوح سرمی FSH و LH پس از درمان، در هر دو گروه از نظر آماری قابل ملاحظه بود، ولی ميزان افزايش، ارتباطی با نوع دستگاه نداشت (به ترتيب 6/0p< و 2/0p<). ميزان کاهش سطح تستوسترون در کبالت 60 از نظر آماری، قابل ملاحظه (05/0p<) بود؛ ولی در دستگاه شتاب‌دهنده خطی، معنی‌دار نبود (3/0=p). نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد استفاده از شتاب‌دهنده خطی، با کاهش دوز رسيده به بيضه‌ها همراه است؛ وليکن نمی‌تواند از تغييرات هورمونی ناشی از راديوتراپی به ويژه در رابطه با اسپرماتوژنز پيشگيری کند. لذا يافتن راه‌هايی مناسب‌تر از جمله شيلدينگ مناسب بيضه علاوه بر استفاده از شتاب‌دهنده خطی توصيه می‌شود. Background and Aim: Complications of pelvic irradiation have gained more attention because of increased survival of patients. CO-60 Teletherapy has wide penumbra in comparison with linear accelerator that can cause testes irradiation during radiotherapy in vicinity of lower border of pelvic portal when treated for rectal cancer. In this study we compared testicular doses of testes when pelvis is irradiated for rectal cancer and its effect on sex hormone levels. Materials and Methods: In a cohort study, rectal cancer patients treated by pelvic irradiation concomitant with chemotherapy in two group. A group treated by Co-60 Teletherapy and another group by Linear Accelerator (LINAC). Sex hormones serumic levels were measured immediately before and 3 to 6 weeks after finishing irradiation. Testicular doses were measured by TLD (LiF), 3 times during whole course of irradiation in 5 patients of each group. T test and Mann-Whitney were used to compare data. Results: 28 patients entered in study but 2 patients died early in course of radiotherapy (1 in each group), and one patient excluded because testes was inside of treatment portals. Patients and disease characteristics were similar between groups. Testes doses in patients treated by LINAC (55±24.7 mGy) was significantly lower than Co-60 (120±23 mGy) (p<0.001). FSH and LH serumic level increased after irradiation in both groups and there is not a relation between FSH and LH levels with treatment machine (p<0.2 for LINAC and p<0.6 for Co-60. Decrease in serumic levels of testosterone was significant in patients treated by CO-60 (p<0.05), but was not significant in LINAC group (p<0.3). Conclusion: It seems using LINAC in treating patient with rectal cancer can decrease testes doses but can not prevent hormonal changes. We suggest extra shield to decrease testes doses below the toxic dose. : هورمون‌های جنسی، دوز دريافتی بيضه، کانسر رکتوم، دستگاه راديوتراپی Sex Hormone, Testes Doses, Rectal Cancer, Radiotherapy Machine 47 52 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-1-565&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Ameri A دکتر احمد عامری a_ameri@sbmu.ac.ir 190031947532846003017 Yes Department of Radiotherapy and Oncology, Imam Hossein Hospital, Shahid Madani St, Shahid Beheshti Medical University, Tehran, Iran. ؛ تهران، گروه راديوتراپی و انکولوژی، بيمارستان امام حسين، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Alidoosti A دکتر اسدالله عليدوستی 190031947532846003018 No Mojirsheibani Kh دکتر خسرو مجيرشيبانی 190031947532846003019 No Sobhani M دکتر مهدی سبحانی 190031947532846003020 No Sharafi AA دکتر علی‌اکبر شرفی 190031947532846003021 No Vallaei N مهندس ناصر ولايی 190031947532846003022 No