نشريه پژوهنده Pajoohandeh Journal http://www.pajoohande.com 19 journal19 fa jalali 1387 3 1 gregorian 2008 6 1 13 2 online 1 fulltext

fa بررسی تأثير هيدروکسی اوره بر توده های خون ساز خارج از مغز استخوان بيماران مبتلا به تالاسمی اينترمديا پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: از ميان انواع بيماری تالاسمی نوع بتا در ايران شايع تر است. بر خلاف بيماران هموزيگوت يا ماژور در نوعی که به بتا تالاسمی اينترمديت معروف است، گرچه بيمار از نظر ژنتيک دارای دو ژن غير طبيعی است اما به دلايلی قادر به خون سازی نسبتاً خوبی است. اين گروه اخير به دليل عدم نياز به ترانسفيوژن، به مراکز تالاسمی مراجعه نمی کنند. گزارش هايی مبنی بر تأثير هيدروکسی اوره برای کوچک کردن اين توده ها وجود داشت که اغلب 1 يا 2 بيمار را معرفی می کرد. در اين مطالعه مراجعين به مرکز آموزشی درمانی بوعلی سينا ساری که فقط با اين دارو و بدون ترانسفيوژن خون درمان شده اند معرفی می شوند. مواد و روش ها: مطالعه به صورت کارآزمايی بالينی از نوع قبل و بعد انجام شد. زمان مطالعه از بهار سال 1381 تا پاييز 1385 بود. بيماران دارای تشخيص قطعی بتا تالاسمی اينترمديت بودند و با علايم عصبی پارستزی، درد، ضعف عضلانی و يا فلج اندام پائينی مراجعه نموده و با MRI(Signa GE) ستون فقرات و مشاوره نورولوژيست تشخيص اثر فشاری توده های خون ساز خارج از مغز استخوان تأييد شد. هيدروکسی اوره (Syrea ، Medac ، آلمان) با دوز ابتدايی يک کپسول 500 ميلی گرم در روز شروع شد. تأثير بر اساس سؤال از بيمار و با شاخص کيفی ارزيابی شد. برای پيگيری تأثير و عوارض جانبی دارو هر ماه برای بيماران CBC و اندازه گيری اوره و کراتينين سرم انجام شد. برای تمام بيماران MRI دوم انجام گرديد. از آمار توصيفی و برای مقايسه شاخص های گلبولهای سرخ از آماره تی مزدوج و ويلکاسون رنک تست استفاده و 05/0P< معنی دار تلقی شد. يافته ها: 8 بيمار (7 مرد و 1 زن) در مدت مطالعه با علائم عصبی مراجعه نمودند. علايم عصبی بيماران از چند ماه تا يک هفته قبل از مراجعه شروع شده بود. توده ها با MRI تأييد شدند که در ناحيه ستون فقرات توراسيک بودند. دوز هيدروکسی اوره از 10ميلی گرم تا 20 ميلی گرم به ازای کيلوگرم وزن در روز تجويز شد. عارضه گوارشی، خونی يا کليوی در مدت پيگيری مشاهده نشد. مدت پيگيری 7/4-7/0 سال بود. فاصله درمان تا شروع بهبود يک تا دو هفته و تمام بيماران از رفع پارستزی، برگشت قدرت عضلانی و کم تر شدن و يا بهتر شدن درد گزارش دادند و از درمان راضی بودند. تغييرات شاخص های C‏BC معنی دار نبودند به جز MCV که به طور معنی داری افزايش داشت که نشان دهنده تمکين درمانی است(05/0P<). نتيجه گيری: هيدروکسی اوره بر علايم عصبی ناشی از فشار توده های خون ساز خارج از مغز استخوان مؤثر است. Background: Since the need for transfusions in thalassemia intermediate (TI) patients is limited into some rare occasions they are almost always referred complaining of problems due to chronic anemia, bone marrow hyper-functioning (such as gall stones, osteoporosis) and also extramedullary hematopoiesis masses (EMH). Different treatment modalities have been reported for managing the latter complication. We carried out this study to evaluating the effects of Hydroxyurea in reducing the size of such masses. Materials and Methods: The study was clinical trial comparing before and after characteristics of the patients referred to the Talassemia Research center from 2003 to 2006. Presentation of all was pain, weakness, paresthesia of legs and paraparesia/paraplegia. Diagnosis of EHM was confirmed by Spinal MRI (a 1.5 Tesla, Toshiba machine). Hydroxiurea (Syrea, Medac, Germany) was administered 10-20 mg/kg/day. CBC, Urea, Creatinin were checked monthly. A Neurologist was observing the progression of patients. The second MRI was performed 3-6 months later. Another radiologist unaware of the sequence of imaging reported the changes of EHM during the period. Paired-t test and McNemar test were applied to compare the results. P< 0.05 was considered as statistically significant. Results: Eight patients (7 males and 1 female) were enrolled in our study. Their age ranged from 26-44 years old. None had undergone transfusion, nor had they used pain killers. Neurologic symptoms were initiated from one week to a couple of months prior to their admission. They had administered Hydroxyurea in recommended dosage. The follow up takes 0.7 - 4.7 years. All subjects improved within 2 weeks, whereas none of them needed surgical procedures and radiotherapy. Both the MCV and NRBC changes were significant (P<0.02). No considerable side-effects were noticed within the follow up period. Conclusion: HU is proved to be both effective and safe in treatment of EHM amongst patients with thalassemia intermediate who develop neurological symptoms. We suggest hydroxyurea as a "prophylactic agent" for several complications of TI. بتا تالاسمی اينترمديت ، هيدروکسی اوره ، توده خون ساز خارج از مغز استخوان ، همو گلوبين جنينی Hudroxyurea , Extramedullary hematopoiesis , beta-thalassemia intermediate , MRI 81 88 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-81&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mojtahedzadeh F دکتر فريدون مجتهد زاده dr_mojtahedzade@yahoo.com 190031947532846002519 Yes Associate Prof., Thalassemia Research Center, Mazandaran University of Medical Sciences ساری ، دانشگاه علوم پزشکی مازندران ، مرکز تحقيقات تالاسمی . تلفن : 2239672- 0151 Kosaryan M دکتر مهرنوش کوثريان 190031947532846002520 No Prof., Dept. of Pediatrics, Mazandaran University of Medical Science استاد ، گروه اطفال ، دانشگاه علوم پزشکی مازندران Kowsarian SAH دکتر سيد احمد شهاب کوثريان 190031947532846002521 No Radiologist متخصص راديولوژی Karami H دکتر حسين کرمی 190031947532846002522 No Assistant Prof., Dept. of Pediatrics, Mazandaran University of Medical Science استاديار ، گروه اطفال ، دانشگاه علوم پزشکی مازندران

fa مقايسه مرحله بندی فيبروز کبدی با نشانگرهای بيوشيميايی در مراجعين به بيمارستان لقمان حکيم و آيت ا.. طالقانی تهران، 84-80 پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: فيبروز کبدی نتيجه محتوم بيماری های مزمن کبدی می باشدکه سر انجام به سمت سيروز پيشرفت می کنند. ارزيابی حضور و شدت فيبروز کبدی در بيماران با بيماری مزمن کبدی اهميت زيادی در تعيين استراتژی درمان، پاسخ به درمان، پروگنوز و ريسک فاکتورهای بالقوه جهت بروز عوارض بيماری دارد. تاکنون بيوپسی کبد بهترين روش ارزيابی فيبروز کبد شناخته شده است ولی از آن جايی که روشی تهاجمی همراه با عوارض زيادی برای بيمار است، محققان به دنبال جايگزينی مناسب برای آن هسـتند و يکی از جايگزين های پيشنهادی استفاده از مارکرهای بيوشيمايی و نيـز تعداد پلاکت ها است. هدف از انجام اين تحقيـق، بررسی تـعدادی از عـوامل بالا است. مواد و روش ها: 130 بيمار شامل 94مرد (3/72%) و 36 زن (7/27%) که بيوپسی کبد شده بودند در يک مطالعه گذشته نگر مورد بررسی قرار گرفتند. داده های بيـماران با مراجعـه بـه پرونده پزشکی و باز بينی لام های پاتولوژی و گزارش آن ها جمع آوری شدند و به کمک نرم افزار آماری SPSS 11.5 مورد تجزيه و تحليل و مقايسه قرار گرفتند. يافته ها: بررسی ارتباط سن با شدت فيبروز نشان داد که با افزايش سن به ميزان شدت فيبروز اضافه می شود. در بررسی شيوع فيبروز در زنان و مردان تفاوت معنی داری بين دو جنس وجود نداشت. در مقايسه بين بيمارانی که فيبروز نداشتند و آن هايی که فيبروز داشتند مشخص گرديد که نسبت AST به پلاکت به دليل داشتن Cut off Point مشخص، مارکر مناسبی برای افتراق عدم حضور فيبروز از فيبروز متوسط و فيبروز شديد می باشد (39/0=Cut off Point با 7/0=PPV و 54/0= NPV برای افتراق عدم حضور فيبروز از فيبروز متوسط و 25/0= Cut off Point با 76/0=PPV و 7/0=NPV برای افتراق عدم حضور فيبروز از فيبروزهای شديد). در مقايسه بين سه گروه بيماران با فيبروز خفيف، متوسط و شديد به اين نتيجه رسيديم که پلاکت برای افتراق فيبروز خفيف از موارد متوسط فيبروز به دليل داشتـن 158500=Cut Off Point ، گزينـه مناسـبی است در حالی که برای افتراق فيبروز خفيف و شديد پلاکت و آلبومين، هر دو گزينـه های مناسبی هستنـد. در ايـن مطالعـه 6/3 = Cut off Pointبرای آلبوميـن و 15100= Cut off Point برای پلاکت به دست آمد. برای تفکيک فيبروز متوسط و شديد، نتوانستيم مارکر مناسبی بيابيم. نتيجه گيری: يافته ها در اين مطالعه بيان گر آن بود که افزايش سن، ريسک فاکتوری برای شدت يافتن فيبروز می باشد. به منظور افتراق عـدم وجـود فيبروز از فيبروز متـوسط و افتـراق عـدم وجود فيبروز از فيبروز شديد نسبت AST به پلاکت دارای Cut off Point مناسبی است. پلاکت برای افتراق فيبروزهای خفيف از فيبروزهای متوسط و فيبروزهای خفيف از موارد شديد فيبروز مرز مشخصی دارد. علاوه بر آن آلبومين نيز برای افتراق فيبروز خفيف از شديد Cut off Point مناسبی دارد. از آن جا که هيچ کدام از اين مارکرها توانايی افتراق همه مراحل فيبروز را از يکديگر ندارند، نمی توان آن ها را به عنوان يک تست استاندارد معرفی نمود. يافتن تستی مناسب و استاندارد جهت جايگزين شدن بيوپسی نياز به تلاش و بررسی های بيش تری دارد که اميدواريم در تحقيقات بعدی محقق شود. Background: Liver fibrosis is an inevitable result of chronic liver diseases which may ultimately lead into liver cirrhosis. Diagnosis and grading of liver fibrosis is of considerable importance in both treatment strategy, treatment response, prognosis and potential risk factors for the disease complications. Although liver biopsy is the best known technique for evaluation of liver fibrosis, researchers have been searching for a more appropriate alternative to be used instead due to its harsh nature along with several side effects. One of the suggested ones is the use of biochemical markers. Our aim in this study, therefore, was the assessment of some of these biochemical markers. Materials and Methods: In a retrospective trial, 130 patients (94 men (72.3%) and 36 women (27.7%)) of whom had undergone liver biopsy, were studied. Former biopsy samples were reviewed. Gathered data from their medical file and pathology reports were analyzed by SPSS 11.5. Results: It was revealed that there was a positive correlation between age and severity fibrosis. There was no significant relationship between liver fibrosis and gender. Comparing the patients with liver fibrosis and non-fibrotic ones, we found that the AST/platelet index is an appropriate marker for distinction of these patients. To distinguish the patients without liver fibrosis from ones with moderate liver fibrosis, a cut off point=0.39, PPV=0.7 & NPV=0.54 was obtained, whereas for differentiating them from sever liver fibrosis patients, the cut off point of 0.25, PPV=0.76 &NPV=0.7 was achieved. Distincting the mild and moderate fibrosis, platelet was found to be an appropriate variable, having a cut off point of 158500. Moreover, to set mild and sever fibrosis apart, platelet and albumin were more valuable. In this study cut off point of 151000 for platelet and 3.6 for albumin was obtained, respectively. Similar to other relevant studies we also could not find any appropriate marker for making the distinction between moderate and severe fibrosis. Conclusion: Our study outlines that AST/platelet index has an appropriate cut off point for distinction between non-fibrotic and moderate and sever liver fibrosis. Distinguishing the mild cases from both moderate and sever fibrosis, platelet is a good marker. Furthermore, albumin is another marker for distinction between mild and sever fibrosis. The studied markers are not able to distinct all stages of fibrosis. Due to their limitations, they can not be applied in various clinical situations. 3 In this regard, no definite substitute for liver biopsy has been found yet. Acquiring a test or technique that contains all necessary standards for evaluation of liver fibrosis requires further studies and researches فيبروز ، مارکرهای بيوشيمايی ، سيروز ، پلاکت ، AST ، آلبومين Fibrosis , Biochemical markers , Cirrhosis , Platelet , AST , Albumin 89 97 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-82&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Shokouhi Sh دکتر شروين شکوهی 190031947532846002524 Yes Assistant Prof., Dept. of Infectious Diseases, Shaheed Beheshti Medical University تهران، خيابان کمالی، بيمارستان لقمان حکيم، بخش عفونی. تلفن : 55419005. Rakhshan M دکتر محمد رخشان 190031947532846002525 No Prof., Dept. of Pathology, Shaheed Beheshti Medical University استاد ، گروه پاتولوژی ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Gachkar L دکتر لطيف گچکار 190031947532846002526 No Prof., Infectious Disease and Tropical Medicine Research Center, Shaheed Beheshti Medical University استاد ، مرکز تحقيقات بيماری‌های عفونی وگرمسيری ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Khalaj E الهام خلج 190031947532846002527 No Medical Student, Shaheed Beheshti Medical University دانشجوی پزشکی ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی عملکرد دياستوليک بطن راست در افراد مبتلا به فشار خون با استفاده از روش pulse tissue Doppler پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: به طور سنتی عملـکرد قلب برروی عملکرد سيستوليک متمرکز بود در حالی که فانکشن دياستوليک در درجه دوم اهميت قرار داشت. در سال های اخير مشخص شده که عملکرد دياستوليک نقش مهمی در مورتاليتی و موربيديتی قلبی دارد. فشار خون سبب اختلال عملکرد سيستوليک و دياستوليک بطن می شود که به علت افزايش پس بار می باشد. در اين مطالعه عملکرد دياستوليک بطن راست در افراد فشار خونی با استفاده از روش (PTD) pulse tissue Doppler بررسی می شود. مواد و روش ها: 30 فرد فشار خونی بدون مصرف دارو و 30 فرد نرمال انتخاب شدند. همه افراد گروه فشار خون دارای ريتم قلبی سينوسی بودند و علايم به نفع نارسايی قلبی و ايسکمی و بيماری دريچه قلب و بيماری ريوی نداشتند. در هر دو گروه اکوی استاندارد 2D و M Mode و Doppler انجام شد. اکوی PTD در لترال آنولوس دريچه تريکوسپيد و لترال آنولوس دريچه ميترال انجام شد. با استفاده از PTD يافته های سيستوليک و دياستوليک اندازه گيری شد. يافته ها: افراد مبتلا به فشار خون دارای اختلال در يافته های دياستوليک بطن بدون اختلال در عملکرد سيستوليک بودند. PTD نشان داد که نسبتE/A (Early peak velocity/ Late peak velocity ) بطن راست در افراد فشار خونی کاهش داشت (01/0P<). (relaxation time ) RT بطن راست (001/0P<) و (Deceleration time ) DT بطن راست (04/0P<) و (Am ) late peak velocityبطن راست (03/0P<) افزايش داشت. نسبت E/A بطن راست همبستگی مثبت و معنی داری با نسبت E/A بطن چپ داشت (5/0 =r و 005/0P<) . نتيجه گيری: فشار خون در ارتباط با اختلال عملکرد دياستوليک Longitudinal بطن راست می باشد. اين اختلال با طولانی شدن زمان RT و کاهش نسبت E/A مشخص می شود که به علت تداخل عملکرد دو بطن و اثر افزايش فشار بطن چپ می باشد و PTD می تواند جهت بررسی عملکرد دياستوليک بطن راست در افراد دارای فشار خونی استفاده شود. Background: Classically, one’s heart function is mostly based upon its systolic functiom, whereas the diastolic function steps on second order. In recent years it has been revealed that diastolic function plays an important role in both cardiac mortality and cardiac morbidity. On the other hand is hypertension which due to increasing the afterload, interferes with these functions of heart. In this study we assessed the diastolic function of hypertensive patients using pulse tissue Doppler. Materials and Methods: 30 patients with high blood pressure that had not consumed anti-hypertensive agents and along with 30 healthy control ones enrolled in our survey, all of whom had normal sinus rhythm without detectable symptoms corresponding to congestive heart failure, ischemia, valvular diseases and pulmonary problems. 2D echocardiography was performed in both groups as well as M Mode and Doppler ech. The PTD echo was performed by the lateral annulus of both tricuspid and mitral valves. Systolic and diastolic findings were measured by PTD. Results: Hypertensive patients had negative diastolic findings but no negative systolic ones. PTS illustrated that E/A ratio (early peak velocity / late peak velocity) in right ventricle had significantly decreases (P<0.01) among these patients. In right ventricle, both RT (relaxation time)(P<0.01), DT (decelation time)(P<0.04) and Am (Late Peak Velocity) (P<0.03) were converesly increased. Right ventricular E/A ratio had a significant correlation with that of left ventricl (P<0.005, r =0.5). Conclusion: It seems that hypertension is longitudinally related with diastolic disfunction of right ventricle. This disturbance would be represented by the lengthened RT and decreasing of E/A ratio which are both resulted from interfering of two ventricle’s function and increased pressure of left ventricle. Therefore, PTD can be applied to evaluate the right ventricular diastolic function among patients with high blood pressure. pulse tissue Doppler ، فشارخون سيستميک ، بطن راست ، دياستول ، سيستول Diet soft drinks, Storage temperature, Aspartame, DKP, Formaldehyde 99 105 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-83&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Namazi MH دکتر محمد حسن نمازی hasannamazi @ yahoo.com 190031947532846002528 Yes Associate Prof., Cardiovascular Research Center, Shaheed Beheshti Medical University تهران، سعادت آباد ، بيمارستان شهيد مدرس ، مرکز تحقيـقات قلب و عروق . تلفن و دورنما : 22083106 Emrani A الهام عمرانی 190031947532846002529 No Resident in Cardiology, Modarres Hospital, Shaheed Beheshti Medical University دستيار قلب و عروق ، بيمارستان شهيد مدرس ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Gachkar L دکتر لطيف گچکار 190031947532846002530 No Prof., Infectious Disease and Tropical Medicine Research Center, Shaheed Beheshti Medical University استاد ، مرکز تحقيقات بيماری‌های عفونی وگرمسيری ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Jahandei P پری جهاندلی 190031947532846002531 No Associate of Art, Dept. of Radilogy, Shaheed Beheshti Medical University کاردان ، گروه راديولوژی ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی اثر دانه کتان (بزرک) بر سطح چربی های خون پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: بزرک (دانه کتان) دارای مقادير زيادی از اسيدهای چرب امگا 3 می باشد و گمان می رود نقش مهمی در کاهش چربی های سرم داشته باشند. اين مطالعه به منظور تعيين اثر آن بر روی چربی های سرم اجرا شد. مواد و روش ها: چربی خون در 56 بيمار هايپرليپيدميک قبل و بعد از مصرف خوراکی بزرک (با مقدار 6 گرم در روز به صورت بيسکويت همراه با يک رژيم غذايی ساده در طی 3 ماه) اندازه گيری گرديد. نتايج با استفاده از نرم افزارSPSS و آزمون test Paired-t مورد تحليل قرار گرفتند. يافته ها: 56 بيمار (19 مرد و 37 زن) با ميانگين سنی 9/6±2/56 مطالعه شدند. کاهش 2/10% کلسترول، 35% تری گليسيريد، 8/18% LDL به لحاظ آماری معنی دار بود (در همه موارد 001/0< P). کاهـش 45/1 درصدی سطح HDL معنی دار نبـود. کاهش نسبتChol/HDL و هم چنين LDL/HDLنيز به لحاظ آماری معنی دار بود (به ترتيب 01/0< P و 001/0< P). نتيجه گيری: پودر بزرک همراه با رژيم ساده غذايی، سطح چربی های خون را به صورت واضحی کاهش می دهد بنابراين توصيه می شود که روزانه 6 گرم از دانه کتان (بزرک) به عنوان مکمل رژيم ساده غذايی، جهت کاهش چربی های خون استفاده شود. Background: Linseed (seed of flax) contains high amounts of ω-3 Fatty acids, which is said to have antihyperlipidemic effects. Materials and Methods: In this study, blood lipid levels (Triglycerids, Cholesterol, LDL, HDL) of 56 hyperlipidemic patients were measured before and after Linseed administration (6 gr linseed powder daily as a biscuit formulation for 3 months as a supplementation to their simple diet). The results were analysed by t-test using SPSS software. Results: There were some decreases in the mean level of serum total cholesterol (about 10% decrease, P=0.001), mean serum triglyceride (about 12% decrease, P=0.001), and mean serum LDL (about 10% decrease, P=0.001) before and after Linseed administration. The total-Cholesterol/HDL and LDL/HDL ratios decreased concordantly as well. However, there was no significant alteration in serum HDL level after linseed administration. Conclusion: Linseed administration combined with a simple diet, clinically decreases blood lipid levels. Hence, supplementation of simple diet with 6 gr Linseed powder daily, seems to be helpful in reducing patients blood lipid levels. چربی خون بالا ، دانه بزرک ، کلسترول ، تری گلسيريد ، LDL ، HDL Hyperlipidemia, Linseed, Cholesterol, Triglycerids, LDL, HDL, Diet 107 113 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-84&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Jalali F دکتر فرزاد جلالی 190031947532846002532 No Associate Prof., Dept. of Cardiology, Babol University of Medical Sciences دانشيار ، گروه قلب وعروق ، دانشگاه علوم پزشکی بابل Hajian K دکتر کريم الله حاجيان 190031947532846002533 No Assistant Prof., Dept. of Community Medicine, Babol University of Medical Sciences استاديار ، گروه پزشکی اجتماعی ، دانشگاه علوم پزشکی بابل Baradaran M دکتر محمود برادران mahmoud_baradaran2@ yahoo.com 190031947532846002534 Yes Assistant Prof., Dept. of Pharmacology, Babol University of Medical Sciences : بابل ، خيابان گنج افروز ، دانشگاه علوم پزشکی بابل ، گروه فارماکولوژی . تلفن : 2252071-0111 Moghaddamnia AA دکتر علی اکبر مقدم نيا 190031947532846002535 No Prof., Dept. of Pharmacology, Babol University of Medical Sciences : استاد ، گروه فارماکولوژی ، دانشگاه علوم پزشکی بابل

fa بررسی نقش نوع سينووکتومی(آرتروسکوپيک و باز) با نتايج درمان پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به اين که سينووکتومی در درمان بيماری های مختلف زانو کاربرد دارد و گزارشات متفاوت از نتايج سينووکتومی با روش آرتروسکوپيک در مقايسه با روش باز و عدم اطلاع از نتايج اين روش ها در outcome، اين تحقيق در بيمارستان اختر طی سال های 83-1376 انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقيق با طراحی Historical cohort study انجام گرفت، کليه بيمارانی که تحت سينووکتومی زانو قرار گرفته بودند و نوع عمل آن ها (باز يا آرتروسکوپيک) مشخص بوده و حداقل 2 سال پيگيری داشته اند، بررسی شدند. گروه مورد کسانی بودند که تحت سينووکتومی آرتروسکوپيک بوده و گروه شاهد آن ها کسانی بودند که اولاً سينووکتومی باز داشته اند و ثانياً match شدند.Outcome درمان با شاخص حس بهبود بيمار، دامنه حرکتی و عود بيماری، درد پس از جراحی و مصرف مسکن مخدر و روزهای بستری نيز مورد بررسی و قضاوت آماری قرار گرفتند. در بررسی انجام شده 37 زانو تحت عمل سينووکتومی قرار گرفت که 6 نفر از آن ها به روش آرتروسکوپيک درمان شده بودند. يافته ها: اين تحقيق در 11 بيمار تحت روش سينوکتومی باز و 6 بيمار تحت سينوکتومی آرتروسکوپيک انجام گرفت. ميزان عدم عود، در گروه باز 10 نفـر و در آرتروسکوپيک 3 بيـمار بوده است (008/0P <). کاهش دامنه حرکتی مفصل زانو در گروه باز3/11±°55 و در روش آرتروسکوپيک4/1± °10 بوده است (001/0P <). حس بهبود دو گروه مشابه بودند (05/0P <). مدت بستری در سينوکتومی باز 8/1± 8/9 و در آرتروسکوپيک 1/1 ± 6 روز بوده است (002/0P <). مسکن مخدر جهت تسکين درد در گروه باز در 9 بيمار و در گروه آرتروسکوپيک در 2 بيمار مصرف شده است (007/0P <). نتيجه گيری: بيمارانی که تحت سينوکتومی باز قرار گرفته اند، محدوديت دامنه حرکتی، مدت بستری و مصرف مسکن مخدر بيش تری نسبت به گروه آرتروسکوپيک دارند و بر عکس بيمارانی که با سينوکتومی آرتروسکوپيک درمان شده اند ميزان عود بيش تری داشته اند و از لحاظ حس بهبود دو گروه تقريباً مشابه خواهند بود. بررسی يک تحقيق کارآزمايی بالينی را توصيه می نماييم. Background: Deeming the very fact that synovectomy is still being performed due to various diseases of the knee joint and having no published document comparing the outcome of arthroscopic synovectomy with open synovectomy, this study was conducted at Akhtar hospital. Materials and Methods: The design was historical cohort study. All patients who underwent synovectomy of the knee joint during 1997 to 2004 and were followed up for at least two years were enrolled. Arthroscopic synovectomy were the case group and the open synovectomy were the control one. The groups were matched through their age, sex, duration of disease and follow up. Mismatched cases were excluded. The outcome of treatment was evaluated by subjective feelings, range of motion, recurrence, postoperative pain and the days of admission. Results: Recurrence rate were more common in arthroscopic group (P<0.008). Limitation in range of motion of the knee joint were 5 times more in open group (P<0.000). Fisher’s test showed that subjective feelings were equal in both groups (P<0.5). Duration of in-hospital course were 9.8 days in open group and 6 days in arthroscopic group. Opioid analgesics were utilized less in the arthroscopic group (P<0.007). Conclusion: This study showed that limitation of range of motion, duration of hospitalization and the use of opioid analgesics were more in open group, compared to arthroscopic group. In contrast, the arthroscopic group had more recurrence. Subjective feelings were same in both groups. سينووکتومی آرتروسکوپيک ، سينووکتومی باز ، مفصل زانو ، دامنه حرکتی Open synovectomy , Arthroscopic synovectomy , Knee joint , Range of motion 115 120 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-85&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Esmaeili Jah AA دکتر علی اکبر اسماعيلی جاه aesmailiejah @ yahoo.com 190031947532846002536 Yes Associate Prof., Dept. of Orthopedics, Shaheed Beheshti Medical University تهران، الهيه، بيمارستان اختر Adib F دکتر فرشاد اديب 190031947532846002537 No Resident in Orthopedics, Akhtar Hospital, Shaheed Beheshti Medical University دستيار ارتوپدی ، بيمارستان اختر ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa مقايسه اثر ميدازولام وريدی و نازال بر ميزان ترس، درد و اضطراب کودکان 15-4 ساله تحت اقدامات تشخيصی دردناک پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به دردناک بودن اقدامات تشخيصی‌- درمانی دردناک درکودکان و با وجود گزارشات متفاوت از نحوه تجويز و تأثيـر ميدازولام و به منظور مقايسه اثر ميدازولام وريدی با انترانازال بر ميزان درد، ترس و اضطراب کودکان اين مطالعه روی کودکان تحت اقدامات تشخيصی دردناک در بيمارستان لقمان حکيم در سال 85-1384 انجام گرفت. مواد و روش ها: در کارآزمايی بالينی تصادفی روی 60 مورد کودک نيازمند اقدامات دردناک آسپيراسيون مغز استخوان يا پونکسيون مايع نخاعی در دو گروه 30 نفره، يک گروه پيش از اقدامات دردناک ميدازولام وريدی و ديگری ميدازولام نازال دريافت کرد‌ند. درد بر اساس مقياس Bieri facial pain score ، اضطراب بر اساس مقياس Yale –Pas با طيف مربوطه و ترس در دو گروه اندازه‌گيری و ثبت شد. ميزان بروز در دو گروه با آماره مجذور کای و دقيق فيشر مورد آماری قرار گرفت. عوارض ميدازولام وريدی و نازال نيز در صورت بروز ثبت می‌شد. يافته ها: در بررسی اضطراب در گروه وريدی 50% و در گروه اينترانازال 3/53% نمره بالای 37 داشتند که تفاوت از لحاظ آماری معنی‌دار نبود (9/0P<). در بررسی درد، در گروه اينترانازال90%درد خفيف و10% درد متوسط داشتند. در گروه وريدی 74% درد خفيف و 9/25% دچار درد متوسط بودند.10% در گروه وريدی اصلاً درد نداشتند. تفاوت معنی‌داری بين شدت درد در دو گروه ديده نشد (9/0P<). ترس بيماران در حين و بعد از اقدامات در هر دو گروه، نسبت به قبل آن کاهش داشت که در گروه نازال به طور معنی داری کاهش بيش تر بود.90% بيماران در گروه نازال از سوزش بينی شکايت داشتند. نتيجه گيری: با توجه به اين که اثر آرام بخشی ميدازولام وريدی و اينترانازال در اين گروه کودکان تقريباً برابر است، با توجه به سهولت روش تجويز اينترانازال، می‌توان برای ايجاد آرام بخشی قبل از اقدامات دردناک از اين روش استفاده کرد. Background: Among children, there are several painful diagnostic or therapeutic procedures especially in malignant disease which may evoke fear and anxiety that may interfere with the treatment. Due to various reports on the efficacy of midazolam, we compared the effects of intranasal versus intravenous midazolam in reducing the pain, fear, and anxiety in children undergoing painful procedures at Loghman hospital between 2005-2006. Materials and Methods: This randomized clinical trial was conducted on two 30-participant groups of patients aged 4 15 years who were to underwent painful procedures (including bone marrow aspirations and lumbar punctures). One group received intravenous Midazolam and the other one did intranasal Midazolam before the procedures. Pain was measured based on Bieri facial pain scale, whereas anxiety was determined based on Yale-Pas scale. Fear was measured and analyzed between the two groups by Chi-square and fisher’s exact tests. Side affects were documented in both groups as well. Results: 50% of patients in the IV group, and 53.3% in the intranasal group had the Yale-PAS anxiety score of above 37, which was yielding a significant difference (P<0.9). 90% of the subjects in the intranasal group had mild pain while 10% had moderate one. In the IV group 74% experienced a mild pain and 25.9% suffered from moderate pain, whereas 10% experienced none at all. No significant difference was observed between the levels of pain amongst two groups (P<0.9). In both groups fear bacame less during and after the procedure and it was significantly decreased in intranasal group. Conclusion: Since the effect of intranasal and IV Midazolam on reducing the pain, anxiety, and fear is not significantly different, regarding the simplicity of intranasal administration, this approach may be of further compliance and more practicality for analgesia of painful procedures.. ميدازولام ، درد ، اضطراب ، آسپيراسيون مغز استخوان ، پونکسيون مايع نخاعی Midazolam , Pain , Anxiety , Spinal puncture , Bone marrow examination 121 127 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-86&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mehdizadeh M دکتر مهشيد مهدی زاده :mehdizadeh @ sbmu.ac.ir 190031947532846002538 Yes Assistant Prof., Dept. of Pediatrics, Shaheed Beheshti Medical University تهران، اوين، خيابان تابناک، بيمارستان آيت ا… طالقـانی ،طبـقه چهارم ، بخش پيوند مغز استخوان ، دانشگاه علـوم پزشکی شهيـد بهشتی . دورنما : 2243257 Nakhaei Moghaddam M دکتر مريم نخعی مقدم 190031947532846002539 No Pediatrician متخصص اطفال Kolahi AA دکتر علی اصغر کلاهی 190031947532846002540 No Associate Prof., Dept. of Public Health and Community Medicine, Shaheed Beheshti Medical University دانشيار ، گروه بهداشت و پزشـکی اجتماعـی ، دانشـگاه علوم پزشکی شهيد بهشـتی Zamani Gh دکتر غلامرضا زمانی 190031947532846002541 No Assistant Prof., Dept. of Pediatrics, Tehran University of Medical Sciences استاديار ، گروه اطفال ، دانشگاه علـوم پزشکی تهـران

fa بررسی تأثير انتقال تاندون در مبتلايان به فلج زايمانی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به موارد مراجعه کننده فلج زايمانی و موفقيت درمان اين بيماران با روش انتقال تاندون در خارج از کشور و عدم اطلاع از وضعيت نتيجه درمان آن در کشور ايران و به منظور تأثير انتقال تاندون جهت بهبود Abduction در بيماران مبتلا به فلج زايمان، اين تحقيق صورت پذيرفت. مواد و روش ها: تحقيق به روش کار آزمايی باليـنی از نوع مقايسه قبل و بعد روی کليه مراجعـين پس از تحقـيق قطعی فلج زايمانی که موافقت کتبی خود را اعلام داشته و حداقل در يک پيگيری شش ماهه مراجعه داشته اند انجام گرفته است. تغييرات Stage قبل و بعد از درمان با آماره های Sign test و زاويه Abduction شانه با آمارهای Paired-t test مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته ها: از 33 بيمار مبتلا، تعداد 22 بيمار واجد شرايط وجود داشت که سن آن ها 2/3± 4/5 سال و 6/63 درصد دختر و 4/36 درصد پسر بوده اند. 36 درصد بيماران قبل از عمل در 2 Stage، 64 درصد در 3Stage بودند. بعد از درمان 73 درصد در 3 Stage و 23 درصد در 4Stage بودند. 05/0 P و زاويه ابداکسيون از 9/9 ± 5/63 به 7/22± 2/109 درجه افزايش يافت (001/0P). نتيجه گيری: انتقال تاندون در بيماران مبتلا به فلج زايمانی با موفقيت همراه بوده و عارضه ای نداشته . لذا به کارگيری از اين روش توصيه می شود. Background: Results of tendon transfer in birth palsy have been evaluated in the USA and Europe, but there is no report on this type of treatment in Iran. The present study discusses the transferring of latissimus dorsi muscle for improvement of shoulder abduction. Materials and Methods: The results of tendon transfer were reviewed in patients with problems of shoulder abduction. They have been evaluated and followed up for about 6 months. Variation of their stage was calculated by sign test and the abduction range of shoulder were evaluated by paired-t test. Results: 22 patients out of 33 cases were evaluated. The mean age was 5.4 ± 3.2 years and 63.6% were females. Before operation 36% of patients were in stage 2 while 64% were in satge 3. After tendon transfer 73% patients were in stage 3 and 23% were in stage 4 (P<0/05). The abduction angle of shoulder increased from 63.5±9.9 (before tendon transfer) upto 109.2±22.7 (after tendon transfer)(P<0/001). Conclusion: As a surgical treatment for birth palsy, latissimus dorsi muscle transfer improved the abduction angle of shoulder with no considerable complications. فلج زايمانی ، انتقال تاندون عضله Latissimus Dorsi ، Stage بيماری ، زاويه ابداکسيون شانه Birth palsy , Latissimius dorsi muscle transfer , Abduction angle of shoulder , Stage 129 134 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-87&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Hoseinian MA دکتر محمد علی حسينيان hosseinianma @ yahoo.com 190031947532846002542 Yes Astociate Prof., Dept. of Reconstructive Surgery, Shaheed Beheshti Medical University تهران ، خيابان نظام آباد ، بيمارستان امام حسين (ع) گروه جراحی ترميمی . تلفن : 09121114098

fa پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: در بخش های مختلف کليه هر سه ايزوفرم نيتريک اکسايد سنتاز (NOS) موجود می باشد. شواهدی دال بر اثرات سودمند فعاليت NOS اندوتليالی (eNOS ) پس ازبرخی انواع آسيب های بافتی وجود دارد و به همين دليل مهار کامل NOS در اين شرايط موجب بدتر شدن عملکرد اعضا می شود. از سوی ديگر پيشنهاد شده که فعال شدن NOS القايی (iNOS) آسيب را تشديد و در نتيجه مهار آن ايجاد بهبودی می کند. در مطالعه حاضر احتمال سودمندی مهار iNOS در مقايسه با مهار عمومی NOS درنارسايی کليوی ناشی از جنتامايسين بررسی شده است. مواد و روش ها: موش های صحرايی نر در چهار گروه مورد بررسی قرار گرفتند: در گروه شاهد نرمال سالين تزريق شد. در گروه 2 جنتامايسين (iv ، 4ميـلی گرم بر کيـلوگـرم وزن بدن) تزريـق شـد. در گروه 3 جنتـامايسيـن و سه نوبت L-N6-(1-Imino ethyl) lysine) L-NIL ،iv ،3 ميلی گرم بر کيلوگرم وزن( تزريق شد. در گروه 4 جنتامايسين وسه نوبت L-NAME N-nitro-L- Arginine Methyl Ester)، , iv10 ميلی گرم بر کيلوگرم وزن بدن) تزريق شد. در تمامی گروه ها آنزيم ان استيل بتا دی گلوکز آمينيداز (NAG) وکراتينين ادرار، هم چنين کراتينين خون سنجش شد. ميزان کليرانس کراتينين (فيلتراسيون گلومرولی ،GFR) با فرمول استاندارد محاسبه گرديد. مقاطع بافتی از کليه های حيوانات تهيه و با ميکروسکوپ نوری بررسی شد. يافته ها: L-NIL از کاهش GFR ناشی از جنتامايسين پيشگيری کرد. فعاليت NAG در ادرار و ميزان کراتينين سرم در گروهی که L-NIL دريافت کردند از گروه جنتامايسين پايين تر بود ولی به حد کنترل نرسيد. L-NAME کاهش GFR ، افزايش فعاليت NAG در ادرار و افزايش ميزان کراتينين سرم ناشی از جنتامايسين را تشديد کرد. نتيجه گيری: مهار اختصاصی iNOS به وسيله L-NIL می تواند باعث پيشگيری و مهار عمومی NOS به وسيله L-NAME می تواند موجب تشديد نارسايی کليوی ناشی از جنتامايسين شود Background: All the three nitric oxide synthase (NOS) isoforms are presented in the kidney. Some data provided evidences that eNOS activity leads to restoration of renal function after injury, but activation of iNOS aggravates renal failure. In the present study, we investigated that whether in gentamicin-induced renal failure selective iNOS blockade is beneficial. Materials and Methods: Four groups of rats were studied: Control with saline injections gentamicin (GM) with GM injections only (iv, 4 mg/kg) GM + L-NAME : N-omega -L-arginine methyl ester (L-NAME) administrated simultaneously with (iv, 30 mg/kg) or two and four hours after GM (ip,30 mg/kg) GM + L-NIL: N-imino-ethyil lysine (L-NIL) administrated simultaneously with (iv, 3 mg/kg) or two and four hours after GM(ip,3 mg/kg). In all groups, serum and urine creatinine were measured. Creatinine clearance were calculated and considered as GFR. Urine N-acethyle-b-D –glocose aminidase (NAG) was assayed. After surgery, kidney sections were histologically studied. Results: GFR was significantly lower in GM group compared to control and L-NIL groups (P<0.01). It was also lower in L-NAME group compared to GM group (P<0.05). Creatinine levels were significantly higher in GM group compared to that of control ones (P<0.01). L-NIL group had lower creatinine levels when compared to GM group. NAG had higher activities in the urine of GM group when compared to the controls (P<0.01). Enzyme activities in L-NIL group were numerically between the control and GM groups. L-NAME increased GM-induced enzyme release (P<0.05). Histological studies showed that GM-treated kidneys had clear evidences of tubular damages and these damages were decreased by simultaneous administration of L-NIL and GM, although not significant. Conclusion: Selective inhibition of iNOS by L-NIL may prevent whereas, non-selective inhibition of NOS by L-NAME aggravates GM-induced renal failure جنتامايسين ، نارسايی کليوی ، L-NIL ، GFR ، NAG Gentamicin , Nephrotoxicity , L-NIL , NAG , GFR 135 141 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-88&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Ghaznavi R رعنا غزنوی rghaznav @ sina.tums.ac.ir 190031947532846002543 Yes MSc., Dept. of Physiology, Tehran University of Medical Sciences تهران ، خيابان 16 آذر ، دانشگاه علـوم پزشکی تهران دانشکده پزشکی ، گروه فيزيولوژی . تلفن و دورنما : 66419484 . Kadkhodaei M دکتر مهری کدخدايی 190031947532846002544 No Prof., Dept. of Physiology, Tehran University of Medical Sciences استاد ، گروه فيزيولوژی ، دانشگاه علوم پزشکی تهران

fa مقايسه ی روش های پتانسيومتری و اسپکتروفتومتری در اندازه گيری فلوئورايد آب پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: نظر به اهميت فلوئورايد آب روی وضعيت DMFT و گزارش 2 مورد از اين که احتمالاً‌ روش متعارف اندازه‌گيری فلوئورايد آب با اسپکتروفتومتری نمی تواند ميزان واقعی فلوئورايد آب را تعيين کند،‌ احتمالاً روش پتانسيومتری بهتر از روش اسپکتروفتومتری می‌باشد. لذا به منظور مقايسه روش‌های اسپکتروفتومتری و پتانسيومتری برای تعيين ميزان فلوئورايد آب اين تحقيق در آزمايشگاه شيمی آلی دانشگاه تهران در سال 1385 انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقيق با طراحی توصيفی انجام گرفت آب مقطر تهيه شد واز اين آب مقطر در هفت گروه با فلوئورايد صفر، 35/0, 61‌/0، 7/0، 1 , 2/1 و 5/1 ppm در 14 ظرف پلی اتيلنی که از هر تعداد فلوئورايد 2 نمونه تهيه شده بود آماده شدند بدين ترتيب که نصف آن ها با روش استاندارد اسپکتروفتومتری با استفاده از دستگاه visible و نصف ديگر نمونه‌ها با روش پتانسيومتری با استفاده از محلول های استاندارد يون فلوئورايد از غلظت M 1-10 تا (M) 5-10تعيين گرديد و در نهايت مقدار به دست آمده به ppm تبديل گرديد . بنابراين بدين ترتيب ميزان فلوئورايد آب مشخص و تفاوت ميزان فلوئورايد هر روش نسبت به ميزان واقعی فلوئورايد در نمونه‌ها تعيين و تفاوت بدست آمده در هر روش با آماره Paired-t test و بين دو گروه با آماره من ويتنی مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته ها: تحقيق روی 14 نمونه آب با فلوئورايد واقعی 51/0± 77/0 انجام گرفت ميزان فلوئورايد در روش اسپکتروفتومتری 58/0± 99/0 و با تفاوت از مقدار واقعی ppm23/0± 22/0و يا افزايش 28 درصد به دست آمد (001/0P<). در روش پتانسيومتری برابر 52/0± 77/0 با تفاوت از مقدار واقعی ppm 01/0± 02/0 و يا 6/2 درصد وجود داشت (9/0P<) و ميزان تفاوت در دو گروه نيز به لحاظ آماری معنی دار بود ( 05/0P<). نتيجه گيری: به نظر می رسد روش پتانسيومتری بهتر از اسپکتروفتومتری می‌تواند ميزان فلوئورايد آب را تعيين نمايد و لذا به کارگيری اين روش توصيه می شود Background: According to the importance of fluoride in water based on “DMFT” and 2 other reports which indicates that Spectrophotometeric method for measurement the fluoride water can not show the real amount of flouride, Potentiometer seems to be better than Spectrophotometer. To compare these two methods for measuring the amount of flouride, this research carried out in organic chemistry laboratory of Tehran University between 2006 and 2007. Materials and Methods: In this descriptive study, after obtaining the distilled water, they were prepared in 7 groups with 0 ,0.35, 0.67, 0.7, 1, 1.2, 1.5 ppm of fluoride in 14 polyethylene containers and 2 samples were prepared from each type. In following, half of them were measuerd by standard spectrophotometer method (with the use of visible instrument in the same wave length ,amount of light coefficient with standard solutions). Using standard solutions of 10ˉ¹ M up to 10ˉ 5 M fluoride in the other half of samples, the calibration curve according to the findings was drawn. By studying the potentiometer amounts of samples and compare them with calibration curve, sample density were found. At the end, findings were changed to ppm. Therefore, the amount of fluoride in water were determined and the difference to the real fluoride in samples in each method were indicated. This difference in each method was calculated by paired-t test, whereas Mann-Whitney U test evaluated two groups with each other. Results: The research studied 14 water samples with real fluoride of 0.77±0/58. In spectrophotometer method the fluoride amount was 0.99±0/58 with the difference of 0/82± 0.23 from real amount (P<0.5). In potentiometer this amount was 0.77±0/52 with the difference of 0.02±0. 01. (P<0.4). Amount of fluoride in spectrophotometer is 19.5% higher than potentiometer. Conclusion: Potentiometer method is better than spectrophotometer for indicating the fluoride in water and this method is, therefore, recommended فلوئورايد آب ، اسپکتروفتومتری ، پتانسيومتری Water fluoride , Spectrophotometer , Potentiometer 143 147 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-89&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Ramezani Gh دکتر غلامحسين رمضانی dr_ramezani2002 @ yahoo.co 190031947532846002546 Yes Associate Prof., Dept. of Dentistry, Islamic Azad University ( Tehran Branch ) تهران ، پاسداران ، نيستان دهم ، واحد دندان تلفن : 22543095 Valaei N مهندس ناصر ولايی 190031947532846002547 No Research Consultant, Shaheed Beheshti Medical University عضو هيأت علمی ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Safaei S دکتر سالينا صفايی 190031947532846002548 No Dentist دندانپزشک Mehrshadian M دکتر محسن مهرشاديان 190031947532846002549 No Research Consultant, Islamic Azad University ( Tehran Branch ) عضو هيأت علمی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران Rezaei M دکتر مسعود رضايی 190031947532846002550 No Associate Prof., Dept. of Dentistry, Islamic Azad University ( Tehran Branch ) دانشيار ، واحد دندانپزشکی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران Khajavi Khan A آزاده خواجوی خان 190031947532846002551 No BS., Dept. of Dentistry, Islamic Azad University ( Tehran Branch ) کارشناس ، واحد دندانپزشکی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران

fa بررسی مارکرهای k‏i – 67 ، PCNA درفوليکول دندانی و کيست دنتی ژروس پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: کيست دنتی ژروس شايع ترين کيست تکاملی ادنتوژنيک است که از R.E.E منشأ می گيرد و قابليت تبديل نئوپلاستيک به ضايعاتی نظير Ameloblastoma ، Mucoepidermoid carcinoma وSquamous cell carcinoma را دارد. ki- 67، PCNAدو مارکر پروليفراسيون سلولی می باشند که در کيست ها و تومورهايی با منشأ اپی تليالی قابل رديابی هستند. با توجه به شيوع اين کيست و فوليکول دندان و عوارض شناخته شده آن ها و اهميت اطلاع از مارکرهای دخيل در بروز آن ها و هم چنين وجود گزارشاتی مبنی بر مشارکت مارکرهای Ki-67، PCNAدرايجاد آن ها اين تحقيق برروی نمونه های موجود در بخش پاتولوژی دانشکده دندانپزشکی شهيد بهشتی صورت گرفت. مواد و روش ها: اين تحقيق با طراحی توصيفی انجام گرفت. تعداد20نمونه فوليکول دندانی و20 نمونه کيست دنتی ژروس که تشخـيص قطعی داشتند از فايـل دانشـکده خـارج و مـارکرهای P‏CNA ki-67 بـا روشIHC و به کارگيـری تکنيک streptavidin- avidin biotin در زيرميکروسکوپ نوری بررسی شدند. نتايج با روش های آمارتوصيفی و تحليلی مورد قضاوت آماری قرارگرفتند. يافته ها: از20 نمونه فوليکول دندانی 25% برای مارکرKi-67 مثبت بودند .اين مقدار برای کيست دنتی ژروس 70%بود. مارکر PCNA در 35% فوليکول های دندانی و80% کيست دنتی ژروس مثبت بود. نتيجه گيری: به نظرمی رسدکه افزايش بروز مارکرهای P‏CNA , ki-67 درپاتوژنزکيست دنتی ژروس دخيل باشد. بررسی نقش آن ها را با تحقيقات تحليلی پيشنهاد می کنيم Background: Dentigerous cyst is the most common type of developmental odontogenic cyst which originates from REE. It has the capacity for transformation to ameloblastoma, mucoepidermoid carcinoma and squamous cell carcinoma. ki-67 and PCNA are two cell proliferation markers which can be both detected in cysts and tumors of epithelial origin. In this study we detected these two markers to evaluate the role of cell proliferation in the pathogenesis of dentigerous cysts. Materials and Methods: This study was a descriptive one. Twenty cases of dentigerous cysts and twenty cases of dental follicles were selected from paraffin-embedded blocks stored in pathology department of Shaheed Beheshti Dental School. The slides were stained with IHC method and streptavidin-avidin biotin technique. Statisticals were applied to evaluate the results. Results: 25% dental follicles stained with ki-67 and this was 70% in dentigerous cyst. 35% of dental follicles were positive for PCNA and this amount was 80% in dentigerous cyst. Conclusion: It seems that higher expression of these two markers in dentigerous cyst has an indisputable role in pathogenesis of such cysts. Further studies in this field is recommended مارکر ki – 67 ، مارکر PCNA ، فوليکول دندانی ، کيست دنتی ژروس Ki-67 , PCNA , Denigerous cyst , Dental follicle 149 154 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-90&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mashhadi Abbas F دکتر فاطمه مشهدی عباس 190031947532846002552 No Assistant Prof., Dept. of Pathology, Shaheed Beheshti Medical University استاديار ، گروه پاتولوژی ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Eghbali AA دکتر امير علا اغبالی 190031947532846002553 No Assistant Prof., Dept. of Pathology, Tabriz University of Medical Sciences استاديار ، گروه پاتولوژی ، دانشگاه علوم پزشکی تبريز Nafarzadeh Sh دکتر شيما نفر زاده shima_nafar2004 @ yahoo.com 190031947532846002554 Yes Resident in Pathology, Faculty of Dentistry, Tabriz University of Medical Sciences تهران ، اوين ، بلوار دانشجو ، دانشکده دندانپزشکی ، بخش پاتولوژی

fa تأثير فيلترهای کاهش دهنده لکوسيت بر آلوايمونيزاسيون ناشی از ترانسفوزيون پلاکت در بيماران لوسمی حاد پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: لوسمی به عنوان يکی از شايع ترين بدخيمی های بزرگسالان و اطفال، عوارض متعددی ايجاد می کند. يکی از عوارض عمده خون ريزی ناشی از ترومبوسينوپنی است و ترانسفوزيون پلاکت می تواند نجات بخش زندگی در هنگام خونريزی باشد. آلوايمونيزاسيون زمانی مطرح می شود که ترانسفوزيون پلاکت منجر به افزايش رضايت بخش در شماره پلاکت ها نمی شود. روش های درمانی متعددی در آلوايمونيزاسيون مطرح می شود که يکی از آن ها استفاده از فرآورده های عاری از لکوسيت ها می باشد. با توجه به اهميت موضوع، اين تحقيق در دو مرکز درمانی شهدا و طالقانی در شهر تهران انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقيق حاضر به صورت کارآزمـايی باليـنی شاهـد دار يک سـوکور بر روی 44 بيـمار لوسمی حـاد پس از همـانند سازی در گروه شاهد (20 نفر) از ست های معمولی برای ترانسفوزيون استفاده شده و در گروه آزمايش ست های فيلتردار (24 نفر) بيوفيلتر مورد بهره برداری قرار گرفت و در هر دو گروه پس از ترانسفوزيون پلاکت يک ساعت و 24 ساعت بعد شمارش پلاکت ها کنترل و در فرمول CCI قرار گرفته شد و چنان چه پس از شمارش فوق در دو تزريق پلاکتی ميزان افزايش پلاکتی کم تر از 2 L/m 10×10 و در 24 - 18 ساعت 2 L/m 5-7×10 بود افراد آلو ايميون محسوب می شدند. يافته ها: ساعت اول در گروه کنترل 21 مورد از 24 نفر و در گروه آزمايش 13 مورد از 20 نفر آلوايمون و در 24 ساعت بعد 5 مورد از 24 نفر در گروه کنترل و درگروه آزمايش 6 مورد از 20 نفر آلوايمون محسوب شدند و با وجود کاهش عامل خطر ايجاد آلوايميون در گروه آزمايش اختلاف آماری معنی دار مشاهده نشد. نتيجه گيری: در مطالعه حاضر تأثير فيلترهای کاهش دهنده لکوسيت بر پيشگيری از آلوايمونيزاسيون ناشی از ترانسفوزيون در بيماران لوسمی حاد ثابت نشده است و شايد نياز به بررسی های بيش تر با طرح های پژوهشی مختلف وجود داشته باشد Background: Leukemia is the most common malignancy among adults and children which may develop several side affects such as anemia, infection and thrombocytopnia-related hemorrage. Many modalities have been suggested for prevention of Alloimunization and one of them is using of leukocytes free products. In fact, platelets could not solely stimulate immune reaction. This study is conducted at two hospials of “Shohada” and “ Taleghani” to demonstrate the usefulness of such products. Materials and Methods: This research is a single- blinded clinical trial. All the patients had acute leukemia. In control group (24 subjects) we used a routin infusion set for transfusion and in experimental group (20 subjects) a biofilter was applied during the transfusion. platelet were counted one hour and 24 hr after transfusion. CCI formulate was used to represent a signs for Alluimunization. If CCI was less than 10×10 L/M2 after transfusion or it became below 5-7×10 L/M2 after 18-24 hr, the subject was considered alluimmune. Results: After one hour, 21 cases out of 24 were alluimmuned in control group whereas in experimental group 13 cases from 20 patients became alluimmune. After 24 hours, 5 cases in control group and 5 ones in experiments were found to be Alluimmune. Conclusion: we did not prove any preventive properties from leukocyte-depletion filters in reducing the risk factors of Alluimunization amongs patients with acute leukemia. لوسمی ، آلوايمونيزاسيون ، فيلترهای کاهش دهنده لکوسيت Leukemia , Alluimunization , Leukocyte depletion filters 155 158 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-91&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Hajifathali A دکتر عباس حاجی فتحعلی 190031947532846002555 No Assistant Prof., Dept of Hematology &amp; Oncology, Shaheed Beheshti Medical University استاديار ، گروه خون و انکولوژی ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Ilkhani M مهناز ايلخانی m-ilkhani @ yahoo.com 190031947532846002556 Yes Instructor, Faculty of Nursing and Midwifery, Shaheed Beheshti Medical University : تهران ، ميدان تجريش ، بيمارستان شهدای تجريش ، بخش انکولوژی . تلفن : 22725252 . Azargashb E اذن اله آذر گشب 190031947532846002557 No Research Consultant, Shaheed Beheshti Medical University عضو هيأت علمی ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Shams H دکتر حسين شمس 190031947532846002558 No Internist متخصص داخلی Razian A افسانه رضيان 190031947532846002559 No Head Nurse, Hematology &amp; Oncology Ward, Taleghani Hospital سرپرستار ، بخش هماتولوژی ، بيمارستان آيت ا… طالقـانی Esfahani F دگتر فاطمه اصفهانی 190031947532846002560 No Associate Prof., Dept of Hematology &amp; Oncology, Shaheed Beheshti Medical University دانشيار ، گروه خون و انکولوژی ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa فراوانی سپسيس نوزادی بر اساس سيستم امتياز بندی در پارگی زودرس پرده های جنينی (PROM-SCORING) در بيمارستان مهديه تهران پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: سابقه پارگی زودرس پرده های جنينی (Premature Rupture of Membranes) قبل از شروع خود به خودی انقباضات رحمی موجب افزايش ميزان عفونت در نوزاد می گردد. استفاده از يک راهنمای بالينی مانند PROM – Scoring جهت شروع بررسی های آزمايشگاهی و درمان در اين نوزادان بر اساس عوامل خطر عفونت نوزادی به خصوص در کشورهای درحال توسعه که امکانات آزمايشگاهی سريع و دقيق وجود ندارد می تواند باعث کاهش مصرف آنتی بيوتيک، مخارج بيمارستانی و موربيديتی در نوزادان شود. هدف از اين امتيازبندی يافتن نوزادان درمعرض خطر عفونت، درمان آن ها و نيز کاهش استفاده غير ضروری از آنتی بيوتيک است. مواد و روش ها: اين مطالعه به صورت مقطعی و در مدت يک سال در بيمارستان مهديه تهران وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی بر روی 270 نوزادی که به دنبال پارگی زودرس پرده جنينی در مادر به مدت 18 ساعت يا بيش تر متولد شده بودند، انجام گرفت. نوزادان بر اساس يک سيستم امتياز بندی مبتنی بر عوامل خطر عفونت نوزادی، امتياز بندی شده وکليه نوزادان علامت دار تحت ارزيابی کامل و درمان سپسيس قرار گرفتند و بقيه نوزادان بی علامت و با امتياز کم تر از 3 به مدت 3 روز در بيمارستان تحت نظر قرار گرفتند. يافته ها: از 270 نوزاد مورد بررسی 79 مورد علامت دار و 199مورد بی علامت بودند. با استفاده از سيستم امتياز بندی، همه نوزادانی که امتياز 3 و بالاتر داشتند علامت دار بودند و با توجه به PROM scoringاستفاده از امتياز سه و بيش تر در تشخيص نوزادان علامت دار100 درصد اختصاصی بوده است. 199 نوزاد بی علامت همگی امتياز کم تر از 3 داشتند که اين نوزادان به مدت 72 ساعت تحت نظر قرار گرفتند. طی اين مدت 5 نوزاد و اکثراً طی 12 ساعت از زمان تولد علامت دار شدند که با تشخيص احتمالی سپسيس مورد ارزيابی و درمان قرار گرفتند. بقيه نوزادان بی علامت بعد از ترخيص مراجعه مجدد نداشتند. 14 نوزاد (2/5 درصد) فوت کردندکه همه زير2500 گرم وزن داشته و علت مرگ آن ها سندرم زجر جنينی، آسفيکسی و ناهنجاری های مادرزادی بوده است. نتيجه گيری: بر اساس اين مطالعه پيشنهاد می شود نوزادان علامت دار و هم چنين نوزادان بی علامت که امتياز 3 و بيش تر از 3 دارند، تحت ارزيابی کامل سپسيس و درمان با آنتی بيوتيک قرار گيرند. اما برای نوزادان بدون علامت و با امتياز کم تر از 3، تحت نظر قرار دادن نوزاد برای 48- 24 ساعت کافی است. Background: Premature rupture of membranes (PROM) increases the rate of neonatal sepsis. Using a clinical guideline for initiating the laboratory evaluation and treatment of such neonates, for instance PROM-Scoring system, particularely in developing countries in which the availability of rapid and accurate clinical conveniences are limited, may surprisingly result in reducing the antibiotic consumption, hospital charges and neonatal morbidity. We performed this survey to outline these issues. Materials and Methods: In this cross-sectional study 270 newborns of whom were born 18 hours or more after PROM were enrolled and studied at Mahdieh hospital for a one year period. The neonates underwent a thorough evaluation and the symptomatic ones were treated for sepsis, whereas the asymptomatc newborns and the ones with a PROM score of less than 3 went under a in-hospital supervision for 3 days. Results: Among the studied newborn, 79 cases were symptomatic and 199 were symptom free. The threshold score of 3 was of an accurate specificity (100%) in diagnosing the affected infants. All the asymptomatic ones have a score below 3. Five cases developed several symptoms mostly during their first 12 hours of lives whom were considered as having sepsis and, therefore, were assessed and treated. None of asymptomatic cases were referred again after their discharge thus far. 14 neonates (5.2%) who all weighed less than 2500gr, died due to either RDS, Asphyxia or congenital anomalies. Conclusion: Based on the achieved results we suggest all the symptomatic newborns and the asymptomatic ones with PROM score of above 3 to be precisely evaluated and consequently treated for sepsis, whereas for asymptomatic infants with a score of less than 3 a 24-72 hours of in-hospital supervision is sufficient. پارگی زودرس پرده های جنينی ، امتياز بندی ، سپسيس نوزادی ، عفونت نوزادی PROM , Scoring , Neonatal sepsis , Neonatal infection 159 165 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-92&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Afjeiee SA دکتر سيد ابوالفضل افجه ای : ab_afjeh @ yahoo.com 190031947532846002561 Yes Assistant Prof., Dept of Pediatrics, Shaheed Beheshti Medical University تهران ، شوش شرقی ، شهرزاد ، بيمارستان مهدی بخش نوزادان . تلفن : 55066282 . دورنما : 55062627 Golnabi A دکتر اکرم گل نبی 190031947532846002562 No Research Master, Pediatric Infectious Research Center, Shaheed Beheshti Medical University پزشک پژوهشگر ، مرکز تحقيقات بيماری های عفونی اطفال ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Rafiee Tabatabaei S دکتر صديقه رفيعی طباطبائی 190031947532846002563 No Assistant Prof., Pediatric Infectious Research Center, Shaheed Beheshti Medical University استاديار ، مرکز تحقيقات بيماری های عفونی اطفال ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی