نشريه پژوهنده Pajoohandeh Journal http://www.pajoohande.com 19 journal19 fa jalali 1386 3 1 gregorian 2007 6 1 12 2 online 1 fulltext

fa بررسی فراوانی هليکوباکترپيلوری در کودکان مبتلا به ايميون (ايديوپاتيک) ترومبوسيتوپنيک پورپورای مزمن و اثر درمان ضد هليکوباکتر پيلوری بر آن پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: اخيراً مطالعات متعددی شيوع بالای آلودگی با هليکوباکترپيلوری در بيماران بزرگسال دچار ايميون ترومبوسيتوپنيک پورپورای مزمن را گزارش کرده اند. علاوه بر اين، در اين مطالعات افزايش شمارش پلاکتی در برخی بيماران متعاقب درمان ريشه کن سازی هليکوباکتورپيلوری گزارش شده است که اين مسأله نقش احتمالی هليکوباکترپيلوری در بروز ايميون ترومبوسيتوپنيک پورپورای بزرگسالان را مطرح می کند. اما مطالعات صورت گرفته در اين زمينه در گروه سنی کودکان بسيار محدود بوده است. هدف از اين تحقيق تعيين شيوع آلودگی با هليکوباکترپيلوری در کودکان ايرانی مبتلا به ايميون ترومبوسيتوپنيک پورپورای مزمن و اثر درمان ريشه کن سازی هليکوباکترپيلوری بر شمارش پلاکتی اين بيماران می باشد. مواد و روش ها: اين تحقيق به روش توصيفی-کارآزمايی بالينی بر روی 31 کودک زير 14 سال مبتلا به ايميون ترومبوسيتوپنيک پورپورای مزمن مراجعه کننده به بخش خون بيمارستان کودکان مفيد انجام گرفت. بعد از ثبت شمارش پلاکتی بيماران جهت بررسی آلودگی با هليکوباکترپيلوری به بخش گوارش بيمارستان به منظور انجام آزمون تنفسی اوره (UBT) ارجاع داده شدند. سپس بيمارانی که با اين روش آلوده به هليکوباکترپيلوری گزارش شدند تحت درمان ريشه کن سازی اين ميکروب با رژيم سه دارويی (امپرازول، آموکسی سيلين، کلاريترومايسين) به مدت 2 هفته قرار گرفته و شمارش پلاکتی آنها در دوره های پيگيری ثبت شد. يافته ها با استفاده از آزمون Mann-Whitney Uو با قبول مرز معنی دار P < 0.05 تجزيه و تحليل شد. يافته ها: سن متوسط بيماران مورد بررسی 2/3±9/8 سال بود. از ميان بيماران 17 نفر (9/54%) دختر و 14 نفر (1/45%) پسر بودند. متوسط شمارش پلاکتی بيماران L / 109*3/34±4/51 (در محدوده L /109*5 تا L /109*125) بود. متوسط مدت زمان ابتلا به بيماری افراد مورد مطالعه 2/20±7/27 ماه (در محدوده 7 تا 96 ماه) بود. از بيماران مورد بررسی تنها 4 کودک (9/21%) به ميکروب هليکوباکترپيلوری آلوده بودند و درمان ريشه کن سازی هليکوباکترپيلوری در هيچ کدام از آنها باعث افزايش شمارش پلاکتی در حد بهبود کامل يا نسبی نشد. بين بيماران آلوده و غير آلوده به هليکوباکترپيلوری از نظر سن، شمارش پلاکتی و مدت زمان ابتلا به بيماری تفاوت آماری معنی دار وجود نداشت. نتيجه گيری: اين تحقيق نشان داد که شيوع آلودگی با هليکوباکترپيلوری در کودکان مبتلا به ايميون ترومبوسيتوپنيک پورپورای مزمن نسبت به بزرگسالان مبتلا به اين بيماری کمتر است. همچنين مشخص شد که شمارش پلاکتی آن دسته از کودکانی که به اين ميکروب آلوده بودند بعد از درمان ريشه کن سازی هليکوباکترپيلوری افزايش پيدا نکرده است. Background: Recently, the high prevalence of Helicobacter pylori infection has been reported in adult patients with chronic immune (idiopathic) thrombocytopenic purpura. Furthermore, after Helicobacter pylori eradication therapy in such patients, their platelet counts have been observed to increase, suggesting that Helicobacter pylori may be a causative agent of adults’ chronic idiopathic thrombocytopenic purpura. However, there have been only a few reports of this subject in children with chronic thrombocytopenic purpura. The purpose of this study is to determine prevalence of Helicobacter pylori infection in Iranian children with chronic thrombocytopenic purpura and role of Helicobacter pylori eradication in rising platelet count of these patients. Materials and Methods: This descriptive-clinical trial study was performed in 31 children under 14 years old with chronic thrombocytopenic purpura who attended hematology ward of Mofid paediatric hospital. After determining platelet count, and filling the results patients referred to gastrointestinal ward of the hospital to perform urea breath test for evaluation of Helicobacter pylori infection, then Helicobacter pylori-infected patients who were diagnosed by this test, received eradication therapy using triple therapy regimen (containing Omeperasole, Amoxicillin & Clarithromycin) for 2 weeks and their platelet counts were recorded during the follow up period. Results: Mean age of the patients was 8.93.2 years old ranging from 3.5 to 14 years old. They were 17 (54.9%) girls and 14 (45.1%) boys. Mean platelet count of the patients was 51.4 34.3  109/ L ranging form 125109/ L to 8109/ L . Mean duration of disease in the patients was 27.720.2 months ranging from 7 to 96 months. Helicobacter pylori infection was found in only 4 children (12.9%) and Helicobacter pylori eradication therapy was not effective Pejuhandeh Vol.12, No 56, 2007 2 in rising platelet count to achieve complete or partial remission. Comparing Helicobacter pylori-positive and negative patients, there were no significant differences regarding their age, platelet count and duration of disease. Conclusion: This study shows that prevalence of Helicobacter pylori infection in children with chronic immune thrombocytopenic purpura is less than that is in adults. Furthermore, we have found that platelet count in Helicobacter pylori-positive children have not been risen after eradication therapy. We suggest that more studies in different gender groups and different zones in the world with more number of samples should be performed, especially in children in order to determine both the exact role of Helicobacter pylori‘s pathogenesis in developing the chronic idiopathic thrombocytopenic purpura and the effectiveness of eradication therapy in rising platelet count in these patients. ايميون ترومبوسيتوپنيک پورپورای مزمن ، هليکوباکترپيلوری، آزمون تنفسی اوره (UBT) Chronic immune thrombocytopenic purpura , Helicobacter pylori , 69 78 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-48&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Arzanian MT دکتر محمد تقی ارزانيان 190031947532846002354 No Prof., Dept.of Paediatric Haematology &amp; Oncology, Mofid Pediatric Hospital, Shaheed Beheshti Medical University استاديار، گروه هماتولوژی انکولوژی کودکان, بيمارستان کودکان مفيد، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Hamidieh AA امير علی حميديه aahamidieh@yahoo.com 190031947532846002355 Yes Fellowship in Paediatric Haematology &amp; Oncology, Mofid Pediatric Hospital, Shaheed Beheshti Medical University تهران، خيابان دکتر شريعتی, بيمارستان کودکان مفيد Gachkar L دکتر لطيف گچکار 190031947532846002356 No Prof., Dept. of Infectious Diseases &amp; Tropical Medicine, Shaheed Beheshti Medical University استاد، گروه عفونی و بيماريهای گرمسيری، مرکز تحقيقات بيماريهای عفونی و گرمسيری دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Imanzadeh F دکتر فريد ايمان زاده 190031947532846002357 No Assistant Prof., Dept. of Paediatric Gastroenterology, Mofid Pediatric Hospital, Shaheed Beheshti Medical University استاديار،گروه گوارش کودکان, بيمارستان کودکان مفيد، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Shamsian BSh دکتر بی بی شهين شمسيان 190031947532846002358 No Assistant Prof., Dept. of Paediatric Gastroenterology, Mofid Pediatric Hospital, Shaheed Beheshti Medical University استاديار، گروه هماتولوژی انکولوژی کودکان, بيمارستان کودکان مفيد، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa مقايسه متيل فنيديت و رباکستين در درمان کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال بيش فعالی/ کم توجهی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه وهدف: اختلال بيش فعالی/کم توجهی (ADHD) يک بيماری شايع در کودکان و نوجوانان سنين مدرسه می باشد که درمان انتخابی آن محرک ها هستند. با اين وجود، عده ای از بيماران به درمان با محرکها پاسخ نداده يا دچار عوارض جانبی غيرقابل تحمل می شوند. با توجه به اين مشکلات يافتن درمان های مؤثر جايگزين مورد نياز می باشد. هدف از اين مطالعه مقايسه تأثير و ميزان تحمل رباکستين و متيل فنيديت، در کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال بيش فعالی/کم توجهی می باشد. مواد و روش ها: 33 کودک و نوجوانان مبتلا به اختلال بيش فعالی/کم توجهی غير بستری با حدود سنی 16-7 سال (41/2±93/8) تحت درمان با رباکستين با دوز mg/d 6-4 و متيل فنيديت mg/d 50-25 قرار گرفتند. مقياس درجه بندی ADHD فرم والد و معلم برای ارزيابی نتايج مورد استفاده قرار گرفت. بيماران قبل از شروع درمان و در هفته هاي2، 4 و6 درمان توسط روانپزشک اطفال مورد ارزيابی قرار گرفتند. يافته ها: در هر دو گروه مورد مطالعه کاهش معناداری در علايم اختلال بيش فعالی/کم توجهی پس از 6 هفته رخ داد. تفاوت معناداری بين دو گروه از نظر کاهش علايم اختلال بيش فعالی/کم توجهی در مقياس درجه بندی ADHD فرم والد و معلم و از نظر افرادی که درمان را قطع کردند، وجود نداشت. شايع ترين عوارض جانبی در گروه رباکستين شامل خواب آلودگی/ تسکين و کاهش اشتها بود که از نظر شدت خفيف تا شديد بود. نتيجه گيری: نتايج اين مطالعه اگرچه بايد مقدماتی در نظر گرفته شود، اما يافته های ما نشانگر آن است که رباکستين در درمان کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال بيش فعالی/کم توجهی مفيد است. مطالعات بعدی با حجم نمونه بالاتر برای مشخص نمودن فوايد برای اختلالات همراه ADHD چون افسردگی و اضطراب و همچنين عوارض جانبی لازم است Background: Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) is a prevalent disorder among children and stimulant remedies are the drugs of choice for its treatment. A substantial minority of stimulant-treated patient do not respond adequately or cannot tolerate the associate adverse effects and these difficulties highlight the need for alternative effective medications. This study was conducted to evaluate the efficacy and tolerability of reboxetine compared to that of methylphenidate in treatment of children and adolescents with ADHD. Materials and Methods: Thirty three children (7-16 years of age) diagnosed with ADHD, participated in a 6-week double-blind clinical trial with reboxetine (4-6mg/d) and methylphenidate (25-50mg/d). The principal measure of the outcome was the Teacher and Parent ADHD Rating Scale. Patients were assessed by a child psychiatrist at baseline of treatment and 2 , 4 and 6 weeks of medication, respectively. Results: No significant differences were observed between two protocols of the parent and teacher ADHD rating scale scores and in terms of the dropouts and both groups showed a significant improvement in ADHD symptoms over the 6 weeks of treatment. The most common adverse effects seen with reboxetine were sedation/drowsiness and mild to sever decrease in appetite. Conclusion: Our finding must be considered preliminary, however, they do suggest that reboxetine may be beneficial in the treatment of ADHD. Further research is needed to clarify the potential benefit for comorbid depression and anxiety with ADHD and profile of side effects. متيل فنيديت ، رباکستين ، اختلال بيش فعالی/کم توجهی Methylphenidate , Reboxetine , Attention Deficit Hyperactivity Disorder 79 86 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-49&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Arabgol F دکتر فريبا عربگل E-mail: farabgol @ sbmu.ac.ir 190031947532846002370 Yes Assistant Prof., Dept. of Psychiatric, Shaheed Beheshti Medical University تهران، خيابان نظام آباد، بيمارستان امام حسين(ع)، بخش روانپزشکی اطفال ، کد پستی : 16179. تلفن و فکس : 77551023. Jobrani P دکتر پريا جبرانی 190031947532846002371 No Assistant Prof., Dept. of Psychiatric, Mashhad University of Medical Sciences استاديار، گروه روانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد Davari Ashtiani R دکتر رزيتا داوری آشتيانی 190031947532846002372 No Assistant Prof., Dept. of Psychiatric, Shaheed Beheshti Medical University استاديار، گروه روانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Panaghi L دکتر ليلی پناغی 190031947532846002373 No Assistant Prof., Dept. of Community Medicine, Iran University of Medical Sciences, Psychology Research Center استاديار، گروه پزشکی اجتماعی ، دانشگاه علوم پزشکی ايران ، مرکز تحقيقات بهداشت روان Shams J دکتر جمال شمس 190031947532846002374 No Psychiatrist, Neuroscience Research Center, Shaheed Beheshti Medical University روانپزشک ، مرکز تحقيقات علوم اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی تأثير امپرازول بر تعداد و اندازه اولسرهای بعد از انجام ليگاسيون اندوسکوپيک واريس مری با باند پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: ايجاد اولسر به دنبال تمامی موارد ليگاسيون واريس مری با باند (EVL) مشاهده می شود. با وجودی که ميزان عوارض موضعی ناشی از اولسر در EVL کم است، تعدادی از درمانگران تجويز داروهای کاهنده اسيد را پس از EVL توصيه می‌کنند. بر اين اساس امپرازول به عنوان يکی از پرمصرف‌ترين ممانعت کننده‌های پمپ پروتون (PPI) به بيماران پس از EVL تجويز شد تا تأثير آن بر تعداد و اندازه اولسرها بررسی شود. مواد و روش ها: در اين مطالعه کارآزمايی بالينی شاهددار تصادفی شده 50 بيمار 22 تا 67 ساله مبتلا به سيروز کبدی و واريس گريد 2 و بالاتر که در طی سال 1384 به بيمارستان طالقانی تهران مراجعه کرده و کانديد درمان واريس مری به روش EVL بودند، بررسی شده و به طور مساوی بين دو گروه مورد و شاهد تقسيم شدند. پس از ثبت اطلاعات اندوسکوپيک، EVL در همان جلسه انجام گرديد. کپسول امپرازول به ميزان mg 20 دو بار در روز به بيماران گروه مورد تجويز شد و به بيماران گروه ديگر پلاسبو داده شد. در روزهای 13-15 بعد از انجام EVL، بيماران مجدداً آندوسکوپی شده و تعداد و اندازه اولسر بررسی شد. يافته ها: 42 نفر مطالعه را به پايان رساندند که 22 نفر از گروه امپرازول و 20 نفر از گروه پلاسبو بودند. دو گروه از نظر سنی، جنسی، گريد واريس، تعداد باند های مورد استفاده، سابقه مصرف پروپرانولول، وجود گاستروپاتی و واريس فوندوس اختلاف معنی داری با هم نداشتند. ميانگين و انحراف معيار تعداد اولسرها در گروه امپرازول 96/0± 59/2 و در گروه پلاسبو 67/0± 15/3 بود که از نظر آماری معنی دار و ميانگين اندازه اولسر در گروه امپرازول تقريباً نصف گروه پلاسبو بود. (7/14±08/37 در گروه امپرازول در مقابل 36/14± 74/73 در گروه پلاسبو (0001/0 < P) ). نتيجه گيری: امپرازول به ميزان mg 20 دو بار در روز باعث کاهش بارز اندازه و تعداد اولسرها بعد از EVL می‌شود و تأکيدی بر اين فرضيه است که اسيد- پپسين در کاهش سرعت بهبودی اولسرهای بعد EVL نقش دارد. Background: Endoscopic variceal ligation (EVL) is an effective option in treatment of esophageal varices bleeding or elective ablation. Although the after-EVL ulceration is well recognised, the effect of acid suppression on ulcer healing is not determined, definitely. In this study, we tried to evaluate the efficacy of Omeprazole as the most available protone pomp inhibitor (PPI) on the numbers and size of after-EVL esophageal ulcers in patients electively underwent this procedure. Materials and Methods: We performed a randomised placebo-controled trial of Omeprazol after elective EVL. Fifty consecutive cirrhotic patients who were cadidated for EVL randomly enrolleded in and were divided equally into case (25) and control(25) groups. After endoscopy and EVL, case subjects received Omeprazole (20 mg twice a day) for 2 weeks and control subjects received placebo for the same period as well. All the patients underwent a follow up endoscopy 13-15 days after EVL. Results: Forty two patients (20 cases and 22 controls) completed the study. Numbers and size of ulcers were evaluated throughin the follow up endoscopy. Numbers of ulcers were significantly higher in control group (3.15 vs. 2.59, p=0.03 ). The ulcers in Omeprazole group were on average half as large as in the placebo group (37.08 mm2 vs.73.74 mm2 , p<0.0001). Conclusion: After elective EVL, Omeprazol-treated Patients experienced a significant reduction in number and size of their post-banding ulcers. It seems that Omeprazole reduces the numbers and size of after-EVL ulcers. ليگاسيون واريس مری با باند (EVL)، واريس مری ، امپرازول Endoscopic variceal ligation(EVL) , Omeprazole , Esophageal varices 87 93 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-50&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Sadeghi Khasraghi A دکتر علی صادقی خسرقی mail: article@rcgld.org E- 190031947532846002375 Yes Assistant Prof., Fellowship in Gastroeneterology, Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University تهران، اوين، خيابان تابناک، بيمارستان آيت ا… طالقانی، طبقه هفتم، مرکز تحقيقات بيماری های گوارش و کبد دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی، صندوق پ Aghazadeh R دکتر رحيم آقازاده 190031947532846002376 No Prof., Dept. of Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University استاد، مرکز تحقيقات بيماری های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Mohammad Alizadeh AH دکتر امير هوشنگ محمد عليزاده 190031947532846002377 No Associate Prof., Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University دانشيار، مرکز تحقيقات بيماری های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Mohaghegh Shalmani H دکتر حميد محقق شلمانی 190031947532846002378 No Reseach Master, Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University پزشک پژوهشگر، مرکز تحقيقات بيماری های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Ayoubi N نوشين ايوبی 190031947532846002379 No BS. in Nursing, Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University کارشناس پرستاری، مرکز تحقيقات بيماری های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Zali MR دکتر محمد رضا زالی 190031947532846002380 No Prof., Dept. of Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical استاد، مرکز تحقيقات بيماری های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی

fa ديسککتومی قدامی گردن با فيوژن؛ مقايسه cage بين مهره ای و گرافت استخوان ايلياک پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به اختلاف نظری که در مورد نوع فيوژن قابل انجام در ديسککتومی قدامی گردن وجود دارد و به منظور مقايسه دو روش انجام فيوژن (فيوژن بوسيله cage بين مهره ای و استخوان ايلياک)، اين تحقيق در بيماران مراجعه کننده به بيمارستان امام حسين (ع) در سالهای 84-1383انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقيق به صورت کارآزمايی بالينی تصادفی روی 40 بيمار انجام گرفت. تشخيص بيماری براساس علائم بالينی و يافته های MRI بود. در همه بيماران جراحی ديسککتومی قدامی گردن به روش استاندارد انجام گرفته و بيماران به صورت تصادفی در دو گروه با فيوژن بوسيله cage بين مهره ای و استخوان ايلياک قرار گرفتند. کارآمد بودن فيوژن توسط درد گردن و دفورميتی ستون فقرات بعد از عمل در روزهای اول، هشتم، پايان ماه اول، سوم، ششم و دوازدهم بررسی و تغييرات آن در داخل گروه با آماره Sign testو بين دو گروه با Mann-Whitney U test مورد قضاوت آماری قرارگرفت. علاوه بر اين، ميزان عوارض عمل، عارضه محل برداشتن فيوژن و زمان بازگشت به فعاليت بيماران مورد ارزيابی آماری قرار گرفت. يافته ها: تحقيق روي40 بيمار در دو گروه 20 نفری انجام شد که از نظر سن، جنس، انواع تظاهرات بالينی و سطوح مختلف درگير توزيع تقريباً مشابهی داشتند. ميزان درد گردن بعد از عمل در گروه با فيوژن بوسيله cage در روز اول 90%، روز هشتم 60%، پايان ماه سوم 25% و پايان پيگيری يکساله 5% بود. اين ميزان در گروه با فيوژن بوسيله استخوان ايلياک در روز اول 95% ، روزهشتم 55% ، پس از 3 ماه 35% و پس از يک سال10% بود. يک بيمار با فيوژن به وسيله cage و دو بيمار در گروه با فيوژن به وسيله استخوان ايلياک دچار دفورميتی گردن بصورت کيفوز سگمنتال شدند که در هيچ يک پيشرفتی که نياز به مداخله درمانی داشته باشد مشاهده نگرديد. وضعيت بازگشت به فعاليت نيز در دو گروه مشابه بود. زمان انجام جراحی در گروه فيوژن به وسيله cage به مدت 18 دقيقه کوتاه تر بود. نتيجه گيری: با توجه به ايجاد فيوژن کافی توسط cage بين مهره ای و عدم وجود درد در محل برداشتن فيوژن در اين روش، استفاده از cage بين مهره ای می تواند جايگزين مناسبی به جای استخوان ايلياک، در ديسککتومی قدامی گردن باشد. Background: Considering some contraversies in performing anterior cervical discectomy with fusion and particularley several methods of fusion (interbody cage and autograft iliac crest bone fusion), we performed this study between 1383-1384 in order to compare these two type of fusion. Materials and methods: In this randomized clinical trial study we divided forty sequentially enrolled patients into two distinct groups. Diagnosis Was made based on clinical examination and MRI findings. All patients underwent anterior cervical discectomy and fusion, using cervical interbody cage or outograft iliac crest bone. Efficacy of fusion, complications relate with bone graft harvested site and also the time between operation and returning to daily activity was evaluated. Results: two groups were fairly similar in variables such as age, sex, clinical presentation and involved disc level distribution. In the first post-opertive day, 90% of patients in the cage group complained of Neck pain which was reduced to 60%, 25% And 5% at the end of the first week, first month and first post-operative year, respectively. These result were 95%, 55%, 35% and 10% in iliac group patients, respectively. Although segmental kyphosis was observed in one patient in cage group and two patients in iliac bone group, there was no evidence of progression requiring further surgical intervention. Time of operation was shorter in cage group. Conclusion: Regarding the soild fusion achieved in cage group and lack of any significant pain corresponding bone graft harvested site complications in this group, cervical interbody cage can be a reasonable alternative method for iliac crest bone graft in anterior cervical discectomy and fusion. ديسک گردن ، ديسککتومی قدامی ، cage گردنی ، فيوژن استخوانی Cervical disc , Anterior discectomy, Cervical cage , Bone fusion 95 100 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-51&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Shabehpoor M دکتر مسعود شابه پور Email: neurosurgery ihh @ gmail .com 190031947532846002381 Yes Assistant Prof., Dept. of Neurosurgery, Shaheed Beheshti Medical University تهران، خيابان نظام آباد، بيمارستان امام حسين (ع)، بخش جراحی مغز و اعصاب، تلفن 77558081 Safdari H دکتر حسين صفدری قندهاری 190031947532846002382 No Associate Prof., Dept. of Dept. of Neurosurgery, Shaheed Beheshti Medical University دانشيار، گروه جراحی مغز و اعصاب، بيمارستان امام حسين (ع)، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Azhari SH دکتر شيرزاد ازهری 190031947532846002383 No Associate Prof., Dept. of Dept. of Neurosurgery, Shaheed Beheshti Medical University دانشيار، گروه جراحی مغز و اعصاب، بيمارستان امام حسين (ع)، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Nayebaghaee H دکتر حسين نايب آقايی 190031947532846002384 No Assistant Prof., Dept. of Neurosurgery, Shaheed Beheshti Medical University استاديار، گروه جراحی مغز و اعصاب ، بيمارستان امام حسين (ع)، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Mohammadi H.R دکتر حسن رضا محمدی 190031947532846002385 No Assistant Prof., Dept. of Neurosurgery, Shaheed Beheshti Medical University استاديار، گروه جراحی مغز و اعصاب ، بيمارستان امام حسين (ع)، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Bayati F دکتر فرشيد بياتی 190031947532846002386 No Chief Resident in Neurosurgery , Imam Hossein Hospital , Shaheed Beheshti Medical University دستيار ارشد، بخش جراحی مغز و اعصاب، بيمارستان امام حسين(ع)، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی اثر پردنيزولون کمکی بر صرع مقاوم به درمان کودکان پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: هرچند تجويز استروييد، درمانی مؤثر برای سندرم صرعی اسپاسم شيرخواران می باشد، ولی گزارشات محدودی راجع به تأثير پردنيزولون در ساير سندرم های صرعی کودکان و بخصوص سندرم های صرعی مقاوم به درمان وجود دارد. جهت بررسی اثر پردنيزولون درکنترل تشنجات مقاوم دوران کودکی اين کارآزمايی بالينی روی 35کودک با تشنج مقاوم به درمان انجام گرديد. مواد و روش ها: اين کارآزمايی بالينی از نوع قبل و بعد، روی 35کودک با تشنج مقاوم به درمان مراجعه کننده به بيمارستان کودکان مفيد تهران درفواصل زمانی مهر 1383 لغايت مهر1384 انجام گرديد. 12بيمار دختر و 23 بيمار پسر با ميانگين سنی 7/4 سال (محدوده سنی 1 تا 12سال) وارد مطالعه شدند. تشنجات اين بيماران با وجود کاربرد حداقل 4 داروی ضد تشنج به طور رضايت بخش کنترل نشده بود. پردنيزولون با دوز 1 تا 2 ميلی گرم به ازای هر کيلوگرم وزن روزانه به مدت 12 هفته (6 هفته روزانه و سپس به همان مقدار به صورت يک روز در ميان به مدت 6 هفته ديگر) همراه با داروی ضد صرعی قبلی بيماران تجويز گرديد. به والدين آموزش داده شد تا تعداد تشنجات کودک را در دفترچه يادداشت نمايند. يافته ها: در پايان دوره درمانی در 28% عدم پاسخ و 71% پاسخ به درمان (49% کنترل کامل و23% کاهش بيشتر از50% درفرکانس تشنج) مشاهده شد. بهترين پاسخ درمانی در صرع ايديوپاتيک (95%) و ابسنس آتيپيک (86%) و کمترين تأثير درصرع علامت دار ميوکلونيک (54%) بود. عوارض ناخواسته از قبيل بدخلقی و اختلال رفتاری، افزايش وزن و خونريزی دستگاه گوارشی در 8 مورد و صورت کوشينگوييد در14 مورد ملاحظه گرديد که همه عوارض با قطع دارو از بين رفتند. نتيجه گيری: درمان با پردنيزولون، روش مؤثر و مطمئنی جهت کنترل تشنجات مقاوم کودکان می باشد و بايستی بصورت جايگزين در درمان کودکان بزرگتر با صرع مقاوم مد نظر قرار گيرد. Background: Steroids are effective medicaions for controlling the infantile spasms, but there have been few reports of steroid effect in other childhood epileptic syndromes, especially refractory syndromes. The objective of this study was to determine the efficacy of prednisolone in 35 children with intractable epilepsy. Materials and Methods: This prospective, uncontrolled study was undertaken at the Mofid paediatric Hospital from September 2004 to September 2005. Thirty five children (12 girls & 23 boys), aged bteween 1 to 12 years old with intractable epilepsy were enrolled. Prednisolone (1 mg/kg/day) was prescribed for 12 weeks (Once a day for 6 weeks follwed by every other day for another 6 weeks) in addition to their regular antiepileptic medications. The parents kept seizure diaries. Results: after 1 year of follow up, 17 patients (49%) became seizure-free on prednisolone, whereas another 8 (23%) experienced a significant decreases more than 50% in seizure frequency. In contrast, ten patients (28%) had no changes in seizure frequency. The best response were seen in idiopathic epilepsy (95%) and atypical absence ones (86%). The least therapeutic effect was seen in symptomatic myoclonic epilepsy (54%). Side effects such as behavioral disturbances, weight gain and gastrointestinal bleeding were developed in 8 patients and also 14 patients were found to have cushingoid face. All the side effects were regressed after drug discontinuation. Conclusion: Prednisolone therapy is a safe and effective adjunctive treatment for children with intractable epilepsy and it should be considered as an alternative treatment for older children with refractory epilepsy پردنيزولون ، صرع مقاوم ، درمان کمکی prednisone, refractory epilepsy, add on therapy 101 105 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-52&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mahvelati Shamsabadi F دکتر فرهاد محولاتی شمس آبادی E -mail:fmshamsa@yahoo.com 190031947532846002387 Yes Assistant Prof., Dept. of Paediatric Neurology, Mofid Pediatric Hospital, Shaheed Beheshti Medical University تهران، خيابان شريعتی، بيمارستان کودکان مفيد، بخش اعصاب اطفال تلفن:09121099758 Aminzadeh V دکتر وحيد امين زاده 190031947532846002388 No Assistant Prof., Dept.of Paediatrics, Gorgan University of Medical Sciences استاديار، گروه اطفال، دانشگاه علوم پزشکی گرگان Ghofrani M دکتر محمد غفرانی 190031947532846002389 No Prof., Dept.of Paediatric Neurology, Mofid Pediatric Hospital, Shaheed Beheshti Medical University استاد، گروه اطفال، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa جدا سازی اشرشياکلی مولد شيگا توکسين (STEC) در نمونه های گوشت جمع آوری شده از تهران با روش PCR و بررسی ا لگوی مقاومت آنتی بيوتيکی سويه های جدا شده پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: باکتری اشرشياکلی مولد توکسين شيگا ( STEC)، به عنوان يک پاتوژن ناشی از غذا از نظر سلامت عمومی در دنيا مهم بوده و در بسياری از همه گيری ها و موارد تک گير، گزارش شده است. مطالعات در کشورهای مختلف بيانگر آن است که احتمال آلودگی مواد غذای با اين پاتوژن وجود دارد. مطالعه حاضر، با هدف بررسی فراوانی آلودگی نمونه های گوشت در تهران با STEC، تعيين ژنوتيب باکتری های جدا شده وارزيابی الگوی مقاومت آنتی بيوتيکی آن ها، انجام شد. مواد و روش ها: در اين مطالعه توصيفی دويست و پنجاه نمونه گوشت خام از قصابی های مناطق مختلف تهران در طی مدت يک سال از تاريخ 1/3/1383 تا 1/3/1384 جمع آوری و برای جدا سازی STEC از نمونه های گوشت، از روش های معمولی کشت و تشخيص ملکولی PCR استفاده شد. سپس الگوی مقاومت آنتی بيوتيکی سويه ها با روش استاندارد انتشار ديسک تعيين گرديد. يافته ها: از بين 250 نمونه، 47(8/18%) نمونه PCR مثبت بودند ولی فقط30 (12%) سويه با موفقيت جدا شد، که از بين آنها، 24(80%) سويه دارای ژن stx2 ، دو سويه (7/6%) هم ژن stx2 وهمstx1 را داشته و 4 (3/13%) سويه دارای stx2 و eae مثبت بودند. در تست مقاومت آنتی بيوتيکی همه سويه ها به جنتامايسين، نوروفلوکساسين، انروفلوکساسين، ايمی پنم، ناليديکسيک اسيد، سيپروفلوکسازين و سفتازيديم حساس بودند. درصد مقاومت به آنتی بيوتيک ها عبارت بود از: اولندومايسين 100%، اريترومايسين100%، سفالوتين67%، آموکسی سيلين-کلاولانيک اسيد 6/46%، کلروتتراسايکلين3/13%، تتراسايکلين10%، استرپتومايسين6/6%. نتيجه گيری: يافته های اين مطالعه نشان می دهد که امکان آلوده بودن گوشت خام با STEC و مقاوم بودن اين باکتری با عوامل آنتی بيوتيکی وجود دارد و اقدامات پيشگيرانه به منظور جلوگيری از آلودگی گوشت با اين باکتری لازم می باشد. Background: Shigatoxin-producing Escherichia coli (STEC) is an emerging foodborne pathogen of worldwide public health importance. This bacterium has been reported as an etiological agent of many outbreaks and sporadic cases. Studies in different countries have shown that food items maybe contaminated by this pathogen. The present study was carried out to determine the frequency of STEC contamination of meat samples, collected in Tehran, as well as defining genotype and antibiotic susceptibility patterns of isolated bacteria. Materials and Methods: In a period of one year (from 1 July 2004 to 30 June 200, 250 beef samples were collected from different markets of Tehran city. For detection and isolation of STEC from beef samples, conventional culture and PCR were applied. Then, Antibacterial resistance patterns of isolated strains were determined by standard disk diffusing method. Results: Among 250 beef samples, 47(18.8%) were positive for stx genes by PCR. However, only 30(12%) successful isolations of bacteria were made. Of the 30 STEC isolates, 24 (80%) carried the stx2 gene only, while 2 (6.7%) isolates gave positive results for both stx1and stx2. Four isolates (13.3%) possessed stx2 and eae genes. According to the antibiotic resistance tests, all isolates were susceptible to Gentamicin, Imipenem, Norfluxacin , Enrofloxacin, Nalidixic acid, Ciprofluxacin and Ceftazidime. The percentages of isolates that were resistance to the other antibacterial agents were as following: Olendeomycin:100, Erythromycin:100, Cephalothin:67, Amoxycillin-Clavulanic acid: 46.6, Chlortetracycline: 13.3, Tetracycline: 10 and Streptomycin: 6.6. Conclusion: Results of this study indicate that retail raw meats may often be contaminated with antimicrobial-resistant STEC and cautionary efforts are necessary in order to prevent them from contaminating with this bacterium. STEC ، گوشت ، PCR، مقاومت آنتی بيوتيکی Shiga-toxin E.coli (STEC) , Meat , PCR , Antibiotic resistance 107 114 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-53&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Baghbani Arani F فهيمه باغبانی آرانی fbarani58@yahoo.com 190031947532846002390 Yes MSc in Genetics, Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University تهران، ولنجک، بيمارستان طالقانی، مرکزتحقيقات گوارش و کبد،بخش Food born Salmanzadeh Ahrabi S دکتر سياوش سلمانزاده اهرابی 190031947532846002391 No Assistant Prof., Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University استاديار، مرکز تحقيقات گوارش و کبد،دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Jafari F فرشته جعفری 190031947532846002392 No BS in Microbiology, Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University کارشناس ميکرو بيولوژی، محقق مرکز تحقيقات گوارش و کبد،دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Habibi E عفت حبيبی 190031947532846002393 No MSc in Microbiology, Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University کارشناس ارشد ميکرو بيولوژی، محقق مرکز تحقيقات گوارش و کبد،دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Zali MR دکتر محمد رضا زالی 190031947532846002394 No Prof., Dept. of Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical استاد،رئيس مرکز تحقيقات گوارش و کبد،دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی وضعيت و شدت بروز سيتوکراتين 10 و 19 به روش رنگ آميزی ايمونوهيستوشيمی در ادنتوژنيک کراتوسيست (OKC) و مقايسه آن با کيست دنتی ژروس و فوليکول دندانی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: ‌ادنتوژنيک کراتوسيت(OKC) و کيست دنتی، دو کيست تکاملی ادنتوژنيک هستند که فک ها را درگير می کنند. OKC پتانسيل رشدی بالائی داشته و دارای ميزان عود زيادی است درحاليکه علائم بالينی کمتری از خود نشان می دهد. هدف از اين مطالعه تشخيص OKC و کيست دنتی ژورس و افتراق آنها بر مبنای الگوی ايمونوهيستوشيمی با استفاده از سيتوکراتين های 10 و 19 با روش بيوتين - استرپتوويدين می باشد. مواد و روش ها: ‌در اين مطالعه 60 نمونه بلوک پارافينه شامل 20 مورد OKC ، 20 مورد کيست دنتی ژروس و 20 مورد فوليکول دندان انتخاب شده و پس از برش زدن، رنگ آميزی ايمونوهيستوشيمی با استفاده از سيتوکراتين های 10 و 19 انجام گرديد. سپس اسلايدهای تهيه شده فوق بصورت کيفی و کمی در زير ميکروسکوپ مورد مطالعه قرار گرفت. در اين مرحله اسلايدهای رنگ آميزی شده فوق بر اساس شدت و وضعيت رنگ آميزی در لايه های مختلف پوشش در OKC، کيست دنتی ژروس و فوليکول دندانی (با بزرگ نمائی 10) ارزيابی شد. يافته ها: بروز سيتوکراتين های 10 و 19 در OKC و کيست دنتی ژروس ديده شد. سيتوکراتين 10 بيشتر در OKC و سيتوکراتين 19 بيشتر در کيست دنتی ژروس مشاهده گرديد. هر دوی اين سيتوکراتين ها معمولا در نيمه فوقانی پوشش کيست های فوق ديده شدند و تنها در يک مورد بروز سيتوکراتين 19 در فوليکول دندانی ديده شد، ولی بروز سيتوکراتين 10 در اين بافت ديده نشد. شدت بروز سيتوکراتين های فوق نيز تقريباً در تمامی مواردی که رنگ آميزی مثبت بود يکسان بود. نتيجه گيری: سيتوکراتين 10 برای OKC و 19 برای کيست دنتی ژروس اختصاصی تر است و اين سيتوکراتين ها غالباً در نيمه فوقانی پوشش کيست های فوق ديده می شوند. بروز سيتو کراتين 10 در يک مورد فوليکول دندانی که می تواند دال بر ترانسفورماسيون اين بافت به سمت کيستی شدن باشد. Background: Odontogenic keratocyst (OKC) and dentigerous cyst are two most common developmental odontogenic cysts involving jaws. OKC has a high growth potential in contrast to its minor clinical manifestation. It has also a high degree of recurrence rate. The purpose of this study was to diagnose the OKC and dentigerous cysts and also differentiate them based on their immunohistochemical criteria. Materials and Methods: To provide the materials for this research, we preliminarely reviewed the records of the patients referred to pathology lab of shahid Beheshti Dental College between March 1999 and March 2003 and 60 paraffin-embedded biopsies (20 OKC, 20 dentigerous cysts and 20 dental follicles) were selected. Then immunhistochemical staining was applied to identify cytokeratin-10 (CK-10) and cytokeratin-19 (CK-19) and their conditions, as well. Results: The expression of CK-10, CK-19 are seen in OKC and dentigerous cyst. CK-10 was found more in OKC, along with CK-19 in dentigerous cyst. The expression of these cytokeratins was more in upper half of the epithelial lining of these cysts. One of the dental follicles expressed CK-19, but not CK-10. Conclusion: CK-10 is more specific for OKC as well as CK-19 for dentigerous cyst. These cytokeratins are usually seen in the upper layers of the cyst lining. If an expression of cytokeratin-19 is found in a dental follicle, it may correspond the cystic transformation of the latter one. ايمونوهيستوشيمی (IHC)‏ ، سيتوکراتين ، ادنتوژنيک کراتوسيست ، کيست دنتی ژروس ، فوليکول دندانی Immunohistochemistry , Cytokeratin , Odontogenic keratocyst (OKC), Dentigerous cyst, Dental follicle 115 121 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-54&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Moshref M دکتر محمد مشرف 190031947532846002395 Yes Associate Prof., Dept. of Oral and maxillofacial pathology, Shaheed Beheshti Medical University تهران، ولنجک، بلوار دانشجو، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Sargolzaei .S دکتر سودابه سرگلزائی 190031947532846002396 No Assistant Prof., Dept. of Oral and maxillofacial pathology, Shaheed Beheshti Medical University استاديار گروه پاتولوژی، دهان و فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Mashhadi abas F دکتر فاطمه مشهدی عباس 190031947532846002397 No Assistant Prof., Dept. of Oral and maxillofacial pathology, Shaheed Beheshti Medical University استاديار گروه پاتولوژی، دهان و فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Mojtahedi AA دکتر عبدالعظيم مجتهدی 190031947532846002398 No Resident in Oral and maxillofacial pathology, Shaheed Beheshti Medical University دستيار گروه پاتولوژی، دهان و فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی قدرت تست D-Dimer در تشخيص ترومبوس دهليزی درمبتلايان به فيبريلاسيون دهليزی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به نگرانی از بروز ترومبوس دهليزی در بيماران فيبريلاسيون دهليزی و اهميت تشخيص سريع آن و گزارش مواردی از موفقيت تست D-Dimer در تشخيص ترومبوس و عدم وجود مطالعه ای در کشور به منظور تعيين قدرت تست D-Dimer نسبت به استاندارد طلايی اکوی ترانس ازوفاژيال اين تحقيق روی مراجعين به بيمارستان مدرس انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقيق با طراحی کار آزمايی بالينی از نوع تشخيصی بر روی بيماران مبتلا به فيبريلاسيون دهليزی بود که تشخيص AF به روش استاندارد آن بوده و تشخيص قطعی تر ترومبوس دهليزی، با اکوی ترانس ازوفاژيال انجام گرفته بود. برای تشخيص ترومبوس با تست D-Dimer بر روی 5 ميلی ليتر خون بيمار در آزمايشگاه نگين به روش لاتکس آگلوتينيشن انجام گرفت و در صورتی که ميزان آن کمتر از ng/ml 500 بود به عنوان مقادير طبيعی و بيشتر از آن به عنوان غير طبيعی يا وجود ترومبوس در نظر گرفته شد که شاخص های تشخيص به ويژه ارزش پيش بينی مثبت و منفی آن تعيين و مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته ها: اين مطالعه بر روی 73 بيمار مبتلا به فيبريلاسيون دهليزی که 67% آنان زن و 33% مرد بوده و دارای ميانگين سنی 12± 7/44 سال بودند و4/53% آنان دارای سابقه مصرف وارفارين بودند، انجام گرفت. در تست استاندارد 33% مبتلا به ترومبوس و 67% بدون ترومبوس بودند. ارزش پيش بينی مثبت اين تست 6/48% و ارزش پيش بينی منفی آن 6/81% به دست آمد. نتيجه گيری: به نظر می رسد که با توجه به شرايط فعليِ بيماران مبتلا بهAF و مصرف بالای وارفارين در آنها و کاستی های احتمالی در آزمايش D-Dimer، حداقل در اين مقطع زمانی، اين تست قادر به تشخيص ترومبوس نمی باشد. Background: Considering the and importance of formation of atrial Thrombus (AT) in patients who had developed atrial fibrilation (AF) and its early diagnosis, and with some regards to several reports on benefits of applying the D-Dimer test in such conditions, this study was carried out to detemine the accuracy and value of this test compared to the gold standard method of Trans-Esophageal Echocardiography (TEE) in patients referring to Modarres hospital. Materials and Methods: This clinical trial was performed on 73 patients whom were diagnosed as having AF. A more accurate method of TEE was applied to confirm if they had atrial thrombi. For determination of value of D-Dimer test in diagnosis of AT, 5 cc of blood was taken from any subjects. The results were regarded normal if the D-Dimer level was less than 500 ng/ml. Then positive and negative predictive values (PPV & NPV) were calculated as diagnostic measurments. Results: Of the 73 subjects of this study (67% women versus 33% men) with mean age of 44.7±12 years old, there was 53.4% who had the history of Warfarin usage. According to the results of D-Dimer test, 33% had reached to positive levels, whereas 67% revealed to have no thrombus. The PPV of this test was calculated 48.6% and the NPV was 81.6%. Conclusion: Regarding the present condition of our patients and the excessive use of Warfarin among them and also probable failures of D-Dimer test, this test does not have the acceptible capability (particularly duringin these situations) in diagnosing AT. ترومبوس ، فيبريلاسيون دهليزی ، اکوی ترانس ازوفاژيال ، وارفارين Thrombus , Atrial fibrilation (AF) , Trans-Esophageal echocardiography (TEE) , Warfarin 123 127 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-55&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Namazi MH دکتر محمد حسن نمازی 190031947532846002399 Yes Assistant Prof., Dept. of Cardiology, Shaheed Beheshti Medical University تهران، سعادت آباد، انتهای بلوار سعادت آباد، بيمارستان شهيد مدرس. بخش قلب. تلفن: 22074088 Taherkhani M دکتر مريم طاهر خانی 190031947532846002400 No Resident in Cardiology, Shaheed Modarres Hospital, Shaheed Beheshti Medical University دستيار قلب و عروق ، بيمارستان شهيد مدرس، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Motamedi MR دکتر محمد رضا معتمدی 190031947532846002401 No Prof., Dept. of Cardiology, Shaheed Beheshti Medical University استاد، گروه قلب و عروق ،دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Safi M دکتر مرتضی صافی 190031947532846002402 No Assistant Prof., Dept. of Cardiology, Shaheed Beheshti Medical University استاديار، گروه قلب و عروق ،دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Valaei N مهندس ناصر ولايی 190031947532846002403 No Shaheed Beheshti Medical University عضو هيأت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی ميزان ازدواج های خويشاوندی و شيوع ناهنجاری های مادرزادی در آن ها در مقايسه با ازدواج های غير خويشاوندی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه وهدف : بررسی مطالعات مختلف نشان داده اند که ميزان بروز ناهنجاری های مادرزادی در ازدواج های خويشاوندی بيشتر از ازدواج های غيرخويشاوندی است. از آنجائيکه آمار ازدواج های فاميلی در کشور ما بالا است، هدف از انجام اين تحقيق تعيين ميزان ازدواج های خويشاوندی و شيوع آنومالی های مادرزادی در مقايسه با موارد ازدواج های غير خويشاوندی می باشد. مواد و روش ها : مطالعه حاضر يک پژوهش توصيفی است. جمعيت مورد مطالعه، 928 زوج بودند. از اين تعداد زوج 358 مورد ازدواج خويشاوندی و 570 مورد ازدواج غير خويشاوندی داشتند. مطالعه بر مبنای متغيرهايی چون سن والدين، ميزان ازدواج های خويشاوندی و غير خويشاوندی و نوع آنومالی در فرزندان (در صورت وجود) بود. برای جمع آوری اطلاعات از روش پرسشنامه و ملاقات رو در رو و برای تجزيه و تحليل داده ها از آزمون مربع کای (با سطح معنی داری 05/0 < P ) استفاده شد. يافته ها : ميانگين سن والدين در دو گروه ازدواج های خويشاوند و غيرخويشاوند يکسان بود. ميزان ازدواج های خويشاوندی در مطالعه حاضر 57/38% بدست آمد. از مجموع 37 نفر فرزندان با ناهنجاری های آشکار، 26 مورد ( 26/7%) نتيجه ازدواج های خويشاوندی و 11 مورد ( 92/1%) حاصل ازدواج های غيرخويشاوندی بودند و ميزان آنومالی ها در ازدواج های فاميلی 78/3 برابر ازدواج های غير فاميلی بود. نتيجه گيری: از يافته های اين مطالعه چنين نتيجه گيری می شود که فراوانی نسبی ناهنجاری های مادرزادی در ازدواج های خويشاوندی بيشتر از ازدواج های غيرخويشاوندی بود. با توجه به نقش مؤثر ازدواج های خويشاوندی در ايجاد ناهنجاری های مادرزادی، انجام برنامه های آموزش، آگاهی دهی و مشاوره ژنتيک زوجين در پيشگيری از بروز ناهنجاری های مادرزادی ضرورت دارد. Background: Several studies have indicated that compared to non-familial marriage, familial marriage would increase the incidence of congenital abnormalities. Since the rate of consanguinity marriage is high in our country, this study was performed to determine the prevalence of congenital anomalies between familial and non-familial marriage. Materials and Methods: For this analytic descriptive study, 928 couples were participated as the population of this investigation. Of them, 358 were familial-marriage couples and 570 were non-familial-marriage couples. We evaluted the variables such as parents age, familial and non-familial marriage rate and rates of congenital abnormalities between both groups. Both the questionnaire and face to face interview technique were applied in this study. Results: Congenital anomalies were identified in 26 (7.26%) children of familial marriage group and 11(1.92%) ones in non-familial marriage group. The average rate of consanguineous marriage in this study was found to be 38.57%. Conclusion: Considering that the rate of congenital anomalies in familial marriage was more than that of non-familial marriage, it seems that it is essential to consult and teach families and young couples about the risks of familial marriage. ازدواج فاميلی ، ازدواج غير فاميلی ، ضريب خويشاوندی ، ناهنجاری های مادرزادی آشکار Familial marriag , Non-familial marriage,Consanguinity percentage, 129 134 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-56&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Movaffagh A دکتر ابوالفضل موفق Email : movafagh _ a@yahoo.com 190031947532846002404 Yes Associate Prof., Dept. Genetics, Shaheed Beheshti Medical University : تهران ، بزرگراه چمران ، اوين ، جنب يمارستان طالقانی ، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی . تلفن، 23872572 . فاکس : 22400681 Haji Seyed Javadi M دکتر مريم حاجی سيد جوادی 190031947532846002405 No GP, Research Master, Social Security Organization پزشک عمومی ، پزشک پژوهشگر ، سازمان تامين اجتماعی Hashemi SZ سيد زينب هاشمی 190031947532846002406 No GP, Instructor of Qazvin Medical University پزشک عمومی ، مربی دانشگاه علوم پزشکی قزوين Azargashb E دکتر اذن ا... آذر گشب 190031947532846002407 No Research Methodology Consultant, Shaheed Beheshti Medical University گروه بهداشت و پزشکی اجتماعی, دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Ghasemi Barghi R دکتر رضا قاسمی برقی 190031947532846002408 No Assistant Prof., Dept. of Infectious Diseases, Qazvin Medical University استاديار، گروه عفونی، دانشگاه علوم پزشکی قزوين

fa بررسی رابطه تنگی فک بالا با ميزان شنوايی انتقالی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه وهدف: با توجه به شيوع و اهميت ناشنوايی انتقالی و اهميت علت آن و وجود گزارشات متناقص در رابطه با نقش تنگی فک بالا بر ميزان شنوايی و به منظور بررسی رابطه تنگی فک بالا با شنوايی انتقالی اين تحقيق بر روی مراجعين به بيمارستان خاتم الانبياء تهران در سال 1384 انجام گرفت. مواد و روش ها: اين تحقيق به روش case-control انجام گرفت. در اين تحقيق 120 بيمار 7 تا 40 ساله بررسی گرديدند. 60 بيماردارای شنوايی نرمال (آستانه شنوايی زير15 دسی بل ) به عنوان گروه شاهد و60 بيمار دارای کاهش شنوايی ( آستانه شنوايی بالاتراز 15 دسی بل) که با دستگاه اديومتر ديجيتال بررسی شدند به عنوان گروه مورد، در نظر گرفته شدند تنگی فک بالا از طريق معاينه کلينيکی و با توجه به وجود کام گنبدی و کراس بايت خلفی اسکلتال مورد بررسی قرار گرفته و وجود تنگی بالا در2 گروه شاهد و مورد با کمک آزمون آماری Chi-square مقايسه و Odd’s Ratio محاسبه گرديد . يافته ها : سن وجنس افراد مورد مطالعه در دو گروه مورد و شاهد مشابه بودند. درگروه شاهد 7 نفر(7/11 %) و درگروه مورد 19 نفر (7/31 %) در مواجهه با تنگی فک بالا بودند (05/0P <). افراد دارای کاهش شنوايی 5/3 برابر بيشتر درمعرض مواجهه با تنگی فک بالا قرار داشتند (5/3OR = ) . نتيجه گيری: بين تنگی فک بالا با کاهش شنوايی انتقالی ارتباط وجود دارد. لذا درمان تنگی فک بالا در پيشگيری از مشکلات شنوايی توصيه می گردد. Background: Maxillary constriction and high palatal vault can change the location of soft palate and may cause Eustachian tube dysfunction and even stenosis. The purpose of this study was to evaluate the relationship between maxillary constriction and conductive hearing loss. Materials and Methods: This case-control study included one hundred twenty patients whom were divided into two equal groups. The patients’ ages ranged from 7 to 40 years. Hearing level was measured in all patients with a digital audiometer. The control group consisted of sixty participants with normal hearing level (under 15 db), wherease patients who had the hearing level of more than 15 db were the cases with conductive hearing loss. Then maxillary constriction was examined in both groups according to skeletal posterior cross bite and high palatal vault. These two groups were compared applying of chi-square test. Results: This study showed that maxillary constriction was seen in 7 patients (11.7%) in control group and 19 patients (31.7%) in case group (P < 0/05). People suffering from hearing loss were faced with maxillary constriction 3.5 times more than others. Conclusion: There is a significant relationship between maxillary constriction and conductive hearing loss. Thus, it is recommended that to prevent from hearing loss, maxillary constriction should be treated appropriately. تنگی فک بالا ، کاهش شنوايی انتقالی ، کراس بايت خلفی اسکلتال ، کام گنبدی Maxillary constriction, Hearing loss, Skeletal posterior cross bite, 135 140 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-57&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Jamilian AR دکتر عبدالرضا جميليان Email : info @ jamilian . net 190031947532846002409 Yes Assistant Prof., Dept. of Orthodontics, Faculty of Dentistry, Islamic Azad University تهران، خيابان وليعصر، بالاتر از جام جم، نبش کوچه روانپور، برج جم، پلاک 1479 طبقه 2. تلفن : 22052228 – 22011892 Peyvandi AA دکتر علی اصغر پيوندی 190031947532846002410 No Associate Prof., Dept. of ENT and Head &amp; neck surgery, Shaheed Beheshti Medical University دانشيار، گروه گوش و حلق و بينی و جراحی سرو گردن، بيمارستان لقمان حکيم، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Moradi E دکتر الهام مرادی 190031947532846002411 No Dentist دندانپزشک Javaheri M دکتر مهسا جواهری 190031947532846002412 No Dentist دندانپزشک Toliat M دکتر ميترا توليت 190031947532846002413 No Dentist دندانپزشک

fa بررسی فراوانی عوارض و مرگ و مير نوزادان دچار سندرم ديسترس تنفسی تحت درمان با سورفاکتانت و تهويه مصنوعی در مرکز مهديه بين سالهای 1381 تا 1383 پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: .هر چند تا به امروز سورفاکتانت سبب کاهش مرگ و مير و عوارضی مانند پنوموتوراکس در طی مطالعات متعدد شده، وليکن شيوع ديسپلازی برونکوپولموناری را کم نکرده است. اين مطالعه با هدف تعيين ميزان مرگ و مير و عوارض در نوزادان دچار سندرم ديسترس تنفسی تحت درمان با سورفاکتانت و تهويه مصنوعی در مرکز مهديه در بين سالهای 1381 تا 1383 انجام شده است. مواد و روش ها: اين مطالعه بر روی 124 نوزاد مبتلا به سندرم ديسترس تنفسی تحت درمان با سورفاکتانت و تهويه مصنوعی در مرکز مهديه صورت پذيرفت. اين نوزادان بر مبنای دريافت اکسيژن با غلظت بيش از 60 درصد از طريق هود يا PH کمتر از 25/7 در نمونه گازهای شريانی، با استفاده از ونتيلاتور مدل Infant star 500 تحت تهويه مصنوعی قرار گرفته و به علت فشار متوسط راه هوايی مساوی يا بيشتر از 7 با دريافت F102 مساوی يا بيشتر از 40% از طريق دستگاه، سوروانتا با دوز 4 سی سی به ازای هر کيلوگرم وزن بدن حداکثر تا 2 دوز دريافت نمودند. يافته ها: از 124 نوزاد مورد بررسي64% پسر (36% دختر)، و 75% پره ترم (25% ترم) بودند . 74% تحت سزارين و 26% با زايمان طبيعی متولد شده بودند. ميزان مرگ و مير در 28 روز اول زندگی 27% (34 نفر)، شيوع پنوموتوراکس23% (29 نفر) و ميزان ديسپلازی برونکوپولموناری 13% (16 نفر) بود. نتيجه گيری: در اين مطالعه ميزان مرگ و مير نسبت به مطالعات مشابه اخير تفاوت چندانی نداشته، ميزان ديسپلازی برونکوپولموناری کمتر و ميزان پنوموتوراکس بيشتر بود. بالاتربودن ميزان پنوموتوراکس در مطالعه ما ممکن است به دليل دريافت با تأخير و يا تعداد دوز کمتر سورفاکتانت در اين مطالعه يا کيفيت پايين تر مراقبت های پزشکی- پرستاری باشد و مؤيد اين نکته است که درمان با سورفاکتانت در نوزادان مبتلا به سندرم ديسترس تنفسی تحت درمان با تهويه مصنوعی بايد هر چه سريعتر و با دوز مناسب شروع شده و بعد از تزريق سورفاکتانت مراقبت های شديد پزشکی- پرستاری در NICU لازم است. Since the first successful report of endotracheal surfactant administration in 10 neonates with RDS in 1980 by Fujiwara, several studies have shown that surfactant administration would decrease neonatal mortality and morbidity such as Pulmonary Air leak (PAL) or Brochopulmonary dysplasia (BPD). This study was conducted in NICU of Mahdieh hospital between March 2002 and March 2005 to evaluate the mortalitiy rate and complications of neonates with RDS who have recieved mechanical ventilation and surfactant. Materials and Methods: Between March 2002 and March 2005, 124 neonates (36% females & 64% Males) with RDS, admitted in NICU were enrolled in this study. 25% of the patients were fullterm and 75% were preterm. All of them underwent mechanical ventilation due to either O2 requirement of more than 60% (through Hood) or arterial PH of less than 7.25. Surfactant was administered as 4 cc/kg per dose (Maximum 2 doses) if mean Air way pressure (MAP) was equal or more than 7 cmH2o or fiO2 equal or more than 40%. Results: Neonatal Mortality Rate (NMR) in these 124 patients was 27%. PAL was noted in 23.3% and BPD in 12.9% of cases. Conclusion: This study showed that with administration of surfactant the incidence of NMR was the same as several previous studies, albeit BPD incidence was lower and the incidence of PAL was higher than that of recent studies. Higher incidence of PAL may be due to late low dose surfactant administration or the quality of medical and nursing care, which must be impressed. The lower incidence of BPD in our study may be resulted from preliminary administration of prenatal dexamethasone سورفاکتانت ،تهويه مصنوعی ، نوزاد ، سندرم ديسترس تنفسی Surfactant , Mechanical ventilation , Neonate , Respiratory distress syndrome 141 145 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-58&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Afjeh SA دکتر سيدابوالفضل افجه 190031947532846002414 No Assistant Prof., Dept.of Paediatrics, Shaheed Beheshti Medical University استاديار، گروه اطفال، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Khoshnood Shariati M دکتر مريم خوشنود شريعتی 190031947532846002415 Yes Assistant Prof., Dept.of Paediatrics, Shaheed Beheshti Medical University تهران، بالاتر از ميدان بهارستان بيمارستان مهديه، بخش نوزادان

fa بررسی وضعيت فاکتورهای انعقادی II ، VII ، XIII در بيماران آترواسکلروزی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: آترواسکلروز يک بيماری مهم و شايع قلبی عروقی و نخستين عامل مرگ و مير به ويژه در جوامع صنعتی است. بررسی نقش عواملی مانند آنزيم ها، ليپيدها و ليپوپروتئين ها، آزاد ريشگان، پراکسيداسيون ليپيدها و فاکتور های انعقادی در رخداد آترواسکلروز دارای اهميت زيادی است. اين پژوهش با هدف تعيين مقادير فاکتورهای انعقادی در مبتلايان به آترواسکلروزيس انجام گرفت. مواد و روش ها: اين پژوهش در بخش قلب و عروق بيمارستان طالقانی بر روی 200 نفر مرد و زن در سنين 35 تا 70 ساله بدون پيشينه بيماری های ترومبوآمبوليک، مصرف داروی ضدبارداری (برای زنان)، سرطان، ديابت، اختلال انعقادی، انجام گرفت. از هر نفر به ميزان 6 ميلی ليتر خون سياهرگی گرفته شد و در لوله های دارای ضدانعقاد قرار داده شد. پس از سانتريفوژ، پلاسمای نمونه ها جدا گرديد. سرانجام مقادير فاکتورهای انعقادی II ، VII و XIII با روش راديوايمونواسی در نمونه ها اندازه گيری شد. يافته ها: يافته های اين پژوهش نشان داد که افراد مورد مطالعه شامل 106 زن با ميانگين سنی 7/56 سال و ميانگين وزن 9/68 کيلوگرم، دارای ميانگين مقدار پلاسمايی فاکتورهای انعقادی II، VII و XIII به ترتيب 2/99، 9/136 و 7/109 واحد بين المللی در دسی ليتر و 94 مرد با ميانگين سنی 2/55 سال و ميانگين وزن 9/72 کيلوگرم، دارای ميانگين ميزان پلاسمايی فاکتورهای انعقادی II ، VII و XIII ، به ترتيب 8/101، 3/140 و 6/110 واحد بين المللی در دسی ليتر بودند. نتيجه گيری: با توجه به يافته های اين بررسی، می توان گفت فاکتورهای انعقادی II، VII و XIII ارتباط ويژه ای با آترواسکلروز ندارند و ميزان آنها در بيماران آترواسکلروزی دگرگون نمی شود. در پژوهش های پيشين نظرات متناقضی در اين باره (کاهش، افزايش يا عدم تغيير) ارائه شده است. در برخی پژوهش ها تغيير اين فاکتورها به پلی مرفيسم هم ارتباط داده شده است که شايد در افراد ايرانی اين موضوع مؤثر باشد. Background: Atherosclerosis is a common cardiovasclur disease and particularly in industrial societies, is the first cause of mortality. Since many factors and some molecular changes (like enzymes, lipids, lipoproteins, free radicals, peroxidation, of lipids and coagulation factors) have have a great influence on development of atherosclerosis, considering these factors is important in management of the mentioned disease. Since changes in coagulation factors are effective as well, this investigation was done to obtain more information about this concept, which may help us in identification, treatment and prevention. Materials and Methods: This investigation was carreid out in cardiovascular ward of Taleghani hospital on 200 cases (94 males & 106 females) age between 35 and 70 years old, without the history of tromboembolic disease, OCP consumption, cancer and diabetus mellitus. We obtained 6cc of venous blood from each participant and in heparinized it in a test tube. After serum removal, the value of coagulation factors (II, VII & XIII) was measured by radioimmunoassay method. Results: According to our results, among females with mean age of 56.76 years old and mean weight of 68.91 Kg, the mean values of plasma coagulation factors (II, VII & XII) were 99.2, 136.9 and 109.7 Iu/dl, respectively. In male group who had the mean age of 55.2 years old and mean weight of 72.9 Kg, the mentioned values were as 101.8, 1040.3 and 110.6 Iu/dl, respectively. Conclusion: Based on above results, we may say that coagulation factors II, VII and XII, have no specific relationship with atherosclerosis and the levels of these factors do not change in atherosclerotic patients. In several previous reports, there have been a debateful controversy about the increase or decrease of the levels of these factore. However, some have reported no considerable changes. Nevertheless, in some cases, variation in the levels of these factors has been related to the polymorphism, the phenomenon which may affect irranian people, as well. آترواسکلروز، فاکتور انعقادی II ، فاکتور انعقادی VII ، فاکتور انعقادی XIII Atherosclerosis , Coagulation factor II , Coagulation factor VII , 147 151 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-59&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Pardal AH دکتر اميرحمزه پردال 190031947532846002416 No Assistant Prof., Dept.of Cardiology, Shaheed Beheshti Medical University استاديار، گروه قلب و عروق، بيمارستان آيت ا.. طالقانی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Poor Piranfar MA دکتر محمد اسد پور پيرانفر E –mail: drpiranfar@yahoo.com 190031947532846002417 Yes Assistant Prof., Dept.of Cardiology, Shaheed Beheshti Medical University تهران، ولنجک، بيمارستان آيت ا... طالقانی، بخش قلب. تلفن: 09121021728 Abdollahi M دکتر مرتضی عبداللهی 190031947532846002418 No Assistant Prof., Dept.of Cardiology, Shaheed Beheshti Medical University استاديار، گروه قلب و عروق، بيمارستان آيت ا.. طالقانی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی