نشريه پژوهنده Pajoohandeh Journal http://www.pajoohande.com 19 journal19 fa jalali 1386 5 1 gregorian 2007 8 1 12 3 online 1 fulltext

fa بررسی رابطه آلوپسی آندروژنيک با بيماری عروق کرونر قلب در مردان پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: هرچند مطالعات متعددی در زمينه ارتباط بين آلوپسی آندروژنيک و بيماری کرونر قلب انجام گرفته است، ولی نتايج آن ها با هم هم خوانی نداشته است. علت اين تناقضات، استفاده از تعريف های مختلف بيماری عروق کرونر بوده است. هدف از اين مطالعه تعيين ارتباط طاسی مردانه با بيماری کرونر قلبی و گروه شاهد آن ها در بيمارسـتان قلب شهيـد رجـائی در سال 85-1384 بود. مواد و روش ها: اين تحقيق با طراحی مورد- شاهدی با مطالعه روي200 نفر از بيماران مردی که از نظر آنژيوگرافی عروق کرونر قلب مثبت بودند (يعنی 50% انسداد در حداقل يکی از شريان های بزرگ اپيکارديال داشتند) به عنوان گروه مورد و 200 نفر ديگر که از نظر آنژيوگرافی عروق کرونر قلب منفی بودند (يعنی انسداد در تمام شرائين کرونر آن ها کمتر از 50% بود) به عنوان گروه شاهد در نظر گرفته شده بودند، انجام گرفت. هر دو گروه مشابه هم انتخاب و تحت بررسی از نظر ريزش موی مردانه و طرح آن قرار گرفتند و با آماره کای دو مورد قضاوت آماری قرار گرفته و Odds Ratio آن ها محاسبه گرديد يافته ها: تعداد 400 نفرمرد که از گروه های مورد و شاهد با هم مشابه بودند در نظر گرفته شدند. 137 نفر (5/68%) از گروه مورد و 88 نفر(44%) از گروه شاهد مبتلا به آلوپسی آندروژنيک بودند (P<0/000). مبتلايان به بيماری عروق کرونری قلب 8/2 برابر بيش تر از گروه شاهد در مواجهه با آلوپسی آندروژنيک بودند. نتيجه گيری: به نظر می رسد که خطر درگيری عروق کرونر در مردان دارای آلوپسی آندروژنيک نوع ورتکس درجه III يا بالاتر نسبت به افراد بدون آلوپسی آندروژنيک، بيش تر می باشد . Background: Several stydies have indicated that compared to the men without baldness, bald ones have higher risk for development of coronary artery diseases (CAD), and androgen alopecia (AGA) is some how related to CAD. However, none of the previous reports has considered the coronary angiography as the gold standard for diagnosis of CAD. This study was performed to evaluate the validity of such conclusions from the dermatological and cardiological point of view. Materials and Methods: This Case-Control study was carried out on 400 men, who underwent angiography procedures for diagnosis of CAD. Sampled subjects were matched through their gender and age. Case group consisted of 200 male subjects who had positive results in their angiography and another 200 male subjects whom were found to have no pathological finding through their angiography were considered as control group. Subjects in both group were matched together as well as they were blindly assessed for scaling their baldness and in following, their data were analyzed by Chi-square test and their Odds ratio was calculated, as well. Results: Androgenetic alopecia was found in 137 (68.5 %) of patients in case group, whereas only 88 (44%) patients in control group had AGA. There was a statistically significant correlation between male’s AGA and CAD (P=0.001). (95% CI: 1.8-4.2). Furthermore, patients with CAD were 2.8 times more than subjects in control group at risk of development of AGA. Conclusion: According to our findings, it seems that patients who have stage III of Vertex type of AGA (or above), have greater risk for developing CAD than patinets without AGA. آلوپسی آندروژنيک ، آنژيوگرافی کرونر، بيماری عروق کرونر قلبی (CAD ) Androgenetic Alopecia, Coronary Angiography, Coronary Artery Disease 153 160 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-37&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Moravvej Farshchi H دکتر حميده مروج فـرشچی Hamideh_moravvej@yahoo.com 190031947532846002310 Yes Associate Prof., Skin Research Center,Shaheed Beheshti Medical University تهران، تجريش، بيمارستان شهدای تجريش، مرکز تحقيقات پوست دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی، تلفن: 4- 22744392 Meshkat Razavi G دکتر گيتا مشکوﻩ رضوی 190031947532846002311 No Reseach Master, Skin Research Center, Shaheed Beheshti Medical University پزشک پژوهشگر، مرکز تحقيقات پوست، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Ghalamkarpour F دکتر فريبا قلمکارپور 190031947532846002312 No Associate Prof., Skin Research Center, Shaheed Beheshti Medical University دانشيار، گروه پوست، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Shahidi Dadras M دکتر محمد شهيدی دادرس 190031947532846002313 No Associate Prof., Skin Research Center,Shaheed Beheshti Medical University دانشيار، گروه پوست، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Tehranchi Nia Z دکتر زهره تهرانچی نيا 190031947532846002314 No Assistant Prof., Skin Research Center,Shaheed Beheshti Medical University استاديار، گروه پوست، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Nouhi F دکتر فريدون نوحی 190031947532846002315 No Prof., Cardiology Research Center, Iran University of Medical Scinces استاد، مرکز تحقيقات قلب، بيمارستان شهيد رجايی، دانشگاه علوم پزشکی ايران

fa ديدگاه مديران وکارکنـان دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی نسبت به ميزان برخورداری کارکنان از مؤلفه های توانمندسازی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: به منظور فهم فرآيند توانمندسازی و بالا بردن ظرفيت سازمان جهت ايجاد جو تواناسازی مطالعه مؤلفه های توانمندسازی از ديدگاه مديران و کارکنان ضروری است. از طرفی ديدگاه ها و پنداشت های مديران در اتخاذ تصميمات و اداره ی پرسنل و سازمان بسيار تعيين کننده است. همچنين ديدگاه های کارکنان در مورد اقدامات توانمندسازی برای آن ها در همکاری، مشارکت و رضايت شغلی آن ها تأثيرگذار است. اين تحقيق به منظور بررسی ديدگاه مديران و کارکنان دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی نسبت به ميزان برخورداری کارکنان از مؤلفه های توانمندسازی در سال 85-1384 به عمل آمده است. مواد و روش ها: اين مطالعه به روش توصيفی پيمايشی بر روی 377 نفر از مديران و کارکنان دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی و دانشکده های تابعه آن که دارای وضعيت استخدامی رسمی يا پيمانی بودند صورت گرفت (92مدير و 285 کارمند) از روش نمونه گيری طبقه ای تصادفی استفاده شد و به نسبت مساوی از دانشکده ها و واحدهای تابعه نمونه ها انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه که دارای 35 سؤال بسته پاسخ به علاوه خصوصيات دموگرافيک می باشد. يافته ها: از ديدگاه مديران (0019/0>P) و کارکنان (0001/0>P) ميزان برخورداری کارکنان دانشگاه از مؤلفه های توانمندسازی به ميزان قابل قبول نبود و ديدگاه مديران با ديدگاه کارکنان نيز نسبت به اين مقوله متفاوت بود (001/0>P). بين ديدگاه های زنان با مردان تفاوت معنی داری وجود داشت (001/0>P) و بين سن مديران و کارکنان با ديدگاه آنان همبستگی معنی داری مشاهده شد (023/0>P). اما بين سابقه خدمت افراد با ديدگاه آنان به لحاظ آماری همبستگی معنی داری مشاهده نشد و در نهايت بين ديدگاه های مديران و کارکنان با درجات تحصيلی مختلف تفاوت معنی داری مشاهده شد (0001/0>P) و بين ديدگاه های مديران و کارکنان با رشته های تحصيلی متفاوت نيز تفاوت آماری معنی داری مشاهده شد (001/0>P). نتيجه گيری: ميزان برخورداری کارکنان دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی از مؤلفه های توانمندسازی از ديدگاه مديران و کارکنان در سطح قابل قبول نمی باشد. پيشنهاد می گردد مديران دانشگاه به توانمندی های کارکنان جهت سپردن مسؤوليت به آن ها بيش تر توجه نمايند و با برنامه ريزی های خود جهت ايجاد جوتوان افزا، سعی وافر به عمل آورند تا اين ميزان را به سطح قابل قبول برسانند. Background: To understand the empowerment process and to raise the organization capacity to make the empowerment atmosphere and to study the empowerment components, consequently, the managers and employees views in these fields are of considearable necessity. The visions and assumptions of managers are too determinant to make decisions and manage personnel and organization. Also, employees’ visions are effective in their empowerment acts in cooperation, participation and their job satisfaction. This study is performed to investigte the visions of managers and employees of Shaheed Beheshti Medical University, in the rate of the employees possessing of the components of the empowerment between the years 1384 and 1385. Materials and Methods: This study was carried out by a descriptive-survey method on 377 managers and employees of Shaheed Beheshti Medical University and its affiliated colleges, whom were in formal employment or contract situation (192 managers and 285 employees). Random sample method was used and was chosen equal numbers of samples related collages and units. Data compilation method consisted of a questionnaire including 35 close-ended-questions and demographic characteristics. Results: From the managers (P<0.0019) and employees (P<0.0001) point of view, the rate of the employees possession of the empowerments was not acceptable and managers’ views differed from those of employees in this category (P<0.0001). There was a significant difference between women and men visions (P<0.001) and also a significant correlation between the age of managers and employees (P<0.023). Although there was no significant statistical correlation between the background of managers and employees, the difference between the vision of managers and employees of different educational grades was significant (P<0.0001) as well as their difference between view points of managers and employees with different academic field of study (P<0.001). Conclusion: The rate of possession of the empowerments amongst managers and employees of Shaheed Beheshti University, was not in an appropriate level. It suggests that the managers of university pay more attention to the employees’ potentials for deputing responsibilities to them and attempt many to make an empowerment atmosphere with their schematization to achieve the appropriate level. مؤلفه های توانمندسازی ، ديدگاه ، مديران ، کارکنان components of empowerment , vision , managers , employees 161 167 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-38&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Khateri N نسرين خاطری N_ KHATERY@ yahoo.com 190031947532846002316 Yes MSc in Educational Management, Shaheed Beheshti Medical University تهران، اوين، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، معاونت پژوهشی دانشکده پزشکی. تلفن : 22413042 Sabbaghiyan Z دکتر زهرا صباغيان 190031947532846002317 No Prof., Faculty of Psychology &amp; Behavioural Sciences, Shaheed Beheshti University استاد، دانشکده علوم تربيتی و روانشناسی، دانشگاه شهيد بهشتی Arefi M دکتر محبوبه عارفی 190031947532846002318 No Assistant Prof., Faculty of Psychology &amp; Behavioural Sciences, Shaheed Beheshti University استاديار، دانشکده علوم تربيتی و روانشناسی، دانشگاه شهيد بهشتی Azarghashb E اذن اله آذرگشب 190031947532846002319 No Research Methodology Consultant, Shaheed Beheshti Medical University مربی، عضو هيات علمی دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Izadi A امير ايزدی 190031947532846002320 No BA, Research Administration, Faculty of Medicine, Shaheed Beheshti Medical University کارشناس، معاونت پژوهشی دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی يک ساله مسموميت های نوجوانان و بالغين بستری در بيمارستان لقمان حکيم تهران در سال 1384 پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: در ايران، مرکزی که اطلاعات مسمومين سراسر کشور را جمع آوری نمايد وجود ندارد. سرويس مسمومين بيمارستان لقمان تهران تنها مرکز دانشگاهی تهران بزرگ با قدمتی بيش از شصت و پنج سال به پذيرش بيماران مسموم پرداخته و اکثر بيماران مسموم تهران به آن ارجاع داده می شوند. هدف اين مطالعه نشان دادن اپيدميولوژی مسموميت ها در اين مرکز به عنوان الگوی تهران بزرگ در سال 1384 است. مواد و روش ها: اين مطالعه به شکل مقطعی بر روی کليه بيماران بستری نوجوان و بالغ بالای 12 سال در مجموعه مسمومين لقمان در سال 1384 انجام شد. متغيرهای تحقيق شامل نوع مسموميت (بر اساس ICD10 )، انگيزه ، سن، فصل، سابقه اقدام مشابه، سابقه بيماری روانی، سابقه اعتياد و پيش آگهی بودند. يافته ها: از مجموع 28002 بيمار مراجعه کننده به اورژانس مسمومين بيمارستان لقمان با مسموميت حاد از اول فروردين 84 تا 29 اسفند همان سال، 12169 نفر (45/43%) در مجموعه مسمومين بستری گرديدند. مسموميت های عمدی بيشترين علت بستری بيماران (6/83%) و مسموميت های اتفاقی که در رأس آن ها سوﺀ مصرف مواد قرار داشت، علت بعدی بود (4/16%). مسموميت با داروها شايع ترين علت مراجعه بيماران بود که در اين ميان دسته T42 (6/21%) وT43 (4/15%) شامل داروهای ضد افسردگی و بنزوديازپين ها و داروهای ضد تشنج در رأس قرار داشتند. مخدرها و شبه مخدرها T40 (8/11%) در رده سوم قرار داشتند. از نظر جنسی و فصل مسموميت تفاوت عمده ای مشاهده نگرديد. مرگ در 304 نفر از مراجعين بيمار (08/1%) اتفاق افتاد که شايع ترين علت آن مسموميت با مواد مخدر (22/33%) و سپس مسموميت با آفت کش ها (17/12%) در رأس آن فسفيد آلومينيوم بود. الکل های سمی (در رأس آن ها متانول) و نيز داروهای سايکوتروپ (عمدتا ًضد افسردگی های سه حلقه ای) هر کدام علت فوت در 55/8% موارد بودند. 4/45% فوت شدگان سنی کمتر از 40 سال داشته و 35/73% مرد بودند. نتيجه گيری: علی رغم آن که ايران از بسياری کشورهای غربی خودکشی کمتری دارد ولی روند خود مسموم سازی در جامعه رشد بسيار زيادتری از رشد جمعيت داشته و مسموميت ناشی از سوﺀ مصرف مواد الگوی جنسی مسمومين را دچار تغيير کرده است. به نظر می رسد اقدامات کشوری برای کنترل سوﺀ مصرف مواد و آموزش مهارت های زندگی ناکافی بوده و مداخلات فوری برای حمايت بيماران و گروه های پر خطر لازم باشد. هم چنين آمار موجود نشان می دهد که با توجه به بررسی و مقايسه های انجام شده، احتمالاً اين بيمارستان شلوغ ترين مرکز مسمومين در دنيا می باشد. Background: There is no specific center for poison control and surveillance in our country to gather information and analyze data. The Loghman Hospital is the only tertiary teaching hospital for poisoned patient in Tehran with more than 65 years of experience which serves from the resident population of capital city, so that most poisoned patients refer to this center. The aim of this study was to investigate the epidemiological feature of hospital-referred poisonings in Loghman hospital as a representative of capital city according to International Classification of Disease (ICD10). Materials and Methods: All adults and adolescents more than 12 years old admitted to the Emergency toxicology clinic of the Loghman hospital, from 21 March 2005 to 20 March 2006, were included in this study. We analyzed the clinical charts for etiological and demographical characteristics of the acutely poisoned patients whom were hospitalized. Variables including group of poisons, age, sex, history of mental illness and addiction, history of drug self poisoning and prognosis, were compiled and analyzed. Results: Among 28,002 patients admitted to the Emergency toxicology clinic, there was 12,167(43.45%) poisoned cases (5,578 females and 6,545 males and 51 unknown). Intentional poisoning was more common (83.6%) than accidental exposures (16.4%) including drug abuses. Pharmaceutical drugs, especially antidepressants and sedative hypnotics were the major causes of intoxication which codified as T42 (21.6%) and T43 (15.4%), respectively, followed by T40 (11.8%) that mainly consisted of the opiates. The overall number of poisoned patients whom were hospitalized was a bit higher in spring and summer (51.5%). Three hundred and four patients were died due to acute poisoning or its complications. The majority of them was due to narcotics’ overdosage (33.22%), followed by pesticides (12.17%) (mostly aluminum phosphide), psychotropic drugs (8.55%) and alcohols (8.55%) (mostly methanol). Most of the deceased patients were male (73.35%) and 45.4% were below 40 years old. Conclusion: Although our rate of suicide is lower than western countries, the trend of deliberate self poisoning is more than population growth rate and because of substance abuse, the sex distribution of poisoning has been dramatically changed. It seems that national policy for controlling substance abuse is not efficient enough and needs urgent intervention, especially for high risk groups. To our knowledge, it seems that this unique center is the busiest clinical toxicology Department of the world. مسموميت، اپيدميولوژی، تهران، خودکشی ، سوء مصرف مواد Intoxication , Overdose , Substance abuse , Suicide , Epidemiology 169 176 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-39&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Hassanian Moghaddam H دکتر حسين حسنيان مقدم hassanian@sbmu.ac.ir 190031947532846002321 Yes Assistant Prof., Dept. of Clinical Toxicology and Forensic Medicine, Shaheed Beheshti Medical University تهران، خيابان کارگر جنوبی، بيمارستان لقمان حکيم، بخش مسمومين. صندوق پستی 494-13185. تلفن/ دورنگار: 55409534 Pajoumand A دکتر عبدالکريم پژومند 190031947532846002322 No Prof., Dept. of Clinical Toxicology and Forensic Medicine, Shaheed Beheshti Medical University استاد، مرکز مسمومين بيمارستان لقمان، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی تأثير مناستيل بر شدت ديسمنوره اوليه پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به شيوع و اهميت ديسمنوره در زنان و دختران و اثرات آن بر کيفيت زندگی اجتماعی و فردی آنان، اقبال عمومی جهت استفاده از درمان های تکميلی، جايگزين و گياهی و محدود و جديد بودن درمان های موضعی، اين مطالعه با هدف تعيين تأثير مناستيل بر شدت ديسمنوره اوليه دانشجويان ساکن خوابگاه دانشگاه های شهرساوه درسال 1384 انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقيق به روش کارآزمايی بالينی و دو سو کور بر روی 72 دختر مبتلا به ديسمنوره اوليه در محدوده سنی 18 تا 26 سال و مجرد دارای شرايط لازم جهت ورود به مطالعه انجام گرفت. ابتدا فرم شماره 1 در طی يک سيکل قاعدگی توسط اين افراد تکميل شد که علاوه بر پاسخ به سؤالات دموگرافيک و ورزش و عوامل استرس ‌زا و استفاده از مسکن، شدت درد خود را در اولين سيکل قاعدگی برروی نمودار سنجش درد علامت زدند، سپس افرادی که درد خفيف داشتند (درجه 0 تا 3) از مطالعه حذف و بقيه در دو گروه متوسط (درجه 4 تا 7)‌و شديد (درجه 8 تا 10) قرار گرفتند. با درنظر گرفتن ميزان شدت درد قاعدگی، افراد به طور تصادفی بر اساس ليست اسامی، در دو گروه دارو و دارونما قرر گرفتند. گروه دارو، يک ويال لوسيون موضعی مناستيل و گروه دارونما يک ويال مشابه ويال مناستيل دريافت نمودند تا در دو روز اول قاعدگی روزانه حداکثر سه دوز به مدت دو سيکل قاعدگی استفاده نمايند. سپس اطلاعات افراد در اين دو سيکل در پرسشنامه شماره 2 تکميل گرديد و در صورت نياز به مسکن، نوع و تعداد مسکن مصرف شده نيز ثبت شد. شدت درد قاعدگی و علايم همراه و تغيير وضعيت ديسمنوره و علايم همراه در داخل گروه ها با آمارهFreedman و در بين گروه ها با آماره Mann-Whitney مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته ها: در ارزيابی نمونه های مورد مطالعه از نظر سن، قد، وزن، وضعيت نظم قاعدگی، سطح تحصيلات و اشتغال پدر و مادر، رشته های تحصيلی و ورزش، اختلاف آماری معنی دار بين دو گروه مشاهده نشد. اگر چه شدت درد و علايم همراه قاعدگی با مصرف دارو در هر دو گروه کاهش يافت، اختلاف تغييرات شدت درد و علايم بين دو گروه به لحاظ آماری معنا دار بود (0001/0P <). مصرف مسکن و ميزان خونريزی قاعدگی نيز بعد از درمان کاهش يافت و عوارض جانبی جدی نيز با مصرف مناستيل مشاهده نگرديد. نتيجه گيری: مصرف مناستيل سبب کاهش ديسمنوره اوليه می‌شود. بررسی تأثيربلند مدت مناستيل به مدت 6 ماه توصيه می شود Background: Considering the prevalence of dysmenorrhea and its importance for women as well as social qualities and public tendency toward alternative complementary and herbal drugs, this study was carried out to determine the effect of Menastil on primary dysmenorrhea on students residing in Dormitories’ universities of Saveh 2005. Materials and Methods: This placebo-controlled double-blind clinical trial was performed on 72 single students between 18 and 26 years old with primary dysmenorrhea. Data were collected through a questionnaire which included demographic factors, exercise, stress factors, use of medicines, and the McGill pain ruler for determining of pain severity. Subjects were classified into two groups of moderate (4≤ Score ≤7) and sever (8≤ Score ≤10), base on their pain severity. Subjects with scores of less than 4 were excluded from this study. All Subjects randomly allocated into two groups (1) the experimental group who received the vials of Menastil and (2) the placebo group. Two drops of Menastil (calendula+mint) was used topically during the menstruation in the form of an abdominal massage for two months. The placebo group received the same mode of treatment with the vials contained baby oil and mint. The menstrual cramp levels were assessed, using a visual analogue scale (McGill Ruler) and severity of dysmenorrhea was measured by a verbal multidimensional scoring system. Data were analyzed applying Freedman and Mann-Whitney statistical tests. Results: Demographic characteristics (age, height, weight & menstrual status) were similar between two groups. The score of dysmenorrhaea reduced in both groups. The results showed that compared to placebo, Menastil decreased more the severity of dysmenorrhea so that the difference between two groups was significant (P<0.0001). Also, the consumption of pain relief agents and the amount of menstrual bleeding decreased by Menastil therapy. Moreover, there was no side effect with this mode ot treatment. Conclusion: The consumption of menastil decreases primary dysmenorrhea. The investigation of effects of long term consumption of menastil (6 months) is recommended. ديسمنوره اوليه ، مناستيل ، خونريزی قاعدگی ، شدت درد Primary Dysmenorrhea , Menastil , Pain Severity , menstrual bleeding 177 184 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-40&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Kariman N نورالسادات کريمان n_kariman@sbmu.ac.ir 190031947532846002323 Yes Instructor, Dept. of Midwifery, Faculty of Nursing &amp; Midwifery, Shaheed Beheshti Medical University تهران، خيابان شريعتی ،جنب بيمارستان کودکان مفيد، دانشکده پرستاری مامايی شهيد بهشتی Zaree F فاطمه زارعی 190031947532846002324 No MSc Student in Midwifery, Faculty of Nursing &amp; Midwifery, Shaheed Beheshti Medical University دانشجوی کارشناسی ارشد مامايی، دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Mojab FH دکتر حميد فراز مجاب 190031947532846002325 No Associate Prof., Dept. of Pharmacogenosy, Faculty of Pharmacology, Shaheed Beheshti Medical University دانشيار، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Alavi Majd H دکتر حميدعلوی مجد 190031947532846002326 No Biostatistical Consultant, Dept. of Biostatistics, School of Paramedical Sciences,, Shaheed Beheshti Medical University مشاور آماری، عضو هيأت علمی دانشکده پيراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Ahmadi M محبوبه احمدی 190031947532846002327 No Instructor, Dept. of Midwifery, Faculty of Nursing &amp; Midwifery, Shaheed Beheshti Medical University مربی، دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Gachkar L دکتر لطيف گچکار 190031947532846002328 No Associate Prof., Infectious Diseases &amp; Tropical Medicine Reseach Center, Shaheed Beheshti Medical University دانشيار، مرکز تحقيقات بيماری های عفونی و گرمسيری، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa مقايسه تأثير داکسپين با هيدروکسی‌زيندر درمان ضايعات خارش دار مقاوم به درمان ناشی از گاز خردل پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: خارش مقاوم به درمان، به عنوان يکی از عوارض شايع پوستی در جانبازان شيميايی مواجهه يافته با گاز خردل، از اصلی ترين شکايات اين بيماران به شمار می رود که موجب صدمات روحی روانی فراوانی برای آن ها می شود. هدف از مطالعه ما بررسی مقايسه ای اثر درمانی داکسپين و هيدروکسی زين در درمان اين بيماران می باشد. مواد و روش ها: اين مطالعه به صورت کارآزمايی بالينی تصادفی دوسوکور بر روی 50 نفر مصدوم شيميايی با گاز خردل که از خارش مزمن رنج می‌بردند در پلی کلينيک تخصصی جانبازان شيميايی در دانشگاه علوم پزشکی بقيه الله (عج) در مدت چهار هفته صورت گرفت. بيماران به صورت تصادفی به دو گروه تقسيم شدند که گروه اول (متوسط سن بيماران 4/5 ± 3/42 سال) 10 ميلی گرم داکسپين و گـروه دوم (متـوسط سن بيـماران 2/6 ± 1/41 سـال) 25 ميلی‌گرم هيدروکسی‌زين به صورت روزانه دريافـت کردند. شدت خارش بيماران براساس پرسشنامه استاندارد و بررسی VAS تعيين گرديد. يافته ها: نمره متوسط خارش در گروه دريافت کننده هيدروکسی زين قبل و پس از مصرف دارو به ترتيب 4/3 ± 6/34 و 1/3 ± 9/25 ارزيابی شد (001/0P<) و در گروه داکسپين به ترتيب 4/4 ± 8/33 و 1/4 ± 5/24 تعيين شد (001/0P<). روند بهبود خارش در دو دارو مشابه بود (245/0=P). در خصوص عوارض جانبی داروها، 18 نفر از بيماران گروه هيدروکسی زين و 11 نفر از بيماران گروه گيرنده داکسپين از عارضه خواب آلودگی شکايت داشتند (035/0=P). نتيجه گيری: هر دو دارو به ميزان قابل توجهی در کاهش خارش مؤثر بوده‌اند، هرچند با توجه به عوارض جانبی کمتر، داکسپين داروی مناسب‌تری به نظر می رسد. Background: Chronic pruritus is one of the major complaints in chemically-injured patients. It may cause many psychological problems and consequently, decrease the patient’s quality of life. The aim of this study is to compare the safety and efficacy of Doxepin and Hydroxyzine in treatment of chronic pruritus due to Sulfur Mustard. Materials and Methods: This randomized, double-blind clinical trial was carried out in Baqiyatallah hospital on 50 chemically-injured patients for a period of 4 weeks. Patients randomly divided into 2 groups, first group (mean age of 42.3±5.4 years old) received Doxepin capsules (10 mg/day) and the second group (mean age of 41.1±6.2 years old) received Hydroxyzine capsules (25 mg/day). Pruritus score was measured by a standard questionnaire and Visual Analogue Scale (VAS). Results: the mean before and after-treatment puritus scores of Hydroxyzine, were 34.6±3.4 and 25.9±3.1, respectively (P<0.001) and those of Doxepin were 33.8±4.4 and 24.5±4.1, respectively (P<0.001). Both drugs decreased pruritus, similarly (P = 0.245). 18 patients in the hydroxyzine-received group and 11 patients in the Doxepin-received group were complaining from sedation as a side-effect (P=0.035). Conclusion: Both drugs are of significant effectiveness in decreasing pruritus. However, considering its fewer side effects, Doxepin seems to be more useful in these conditions گازخردل ، هيدروکسی زين ، داکسپين ، خارش Pruritus , Sulfur Mustard , Hydroxyzine , Doxepin 203 209 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-41&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Shohrati M دکتر مجيد شهرتی 190031947532846002329 Yes Assistant Prof., Chemical Injuries Research Center, Baqiyatallah University of Medical Science تهران، خيابان ملاصدرا، دانشگاه علوم پزشکی بقيه الله(عج) ، پژوهشکده طب رزمی، مرکز تحقيقات آسيب های شيميايی. صندوق پستی 581-19945 . تلفن: 88211524 Davoodi SM دکتر سيدمسعود داوودی 190031947532846002330 No Assistant Prof., Dept. of Dermatology, Baqiyatallah University of Medical Science استاديار، گروه پوست، دانشگاه علوم پزشکی بقيه الله(عج Saeedfar HR دکتر حميدرضا سعيدفر 190031947532846002331 No Research Master, Chemical Injuries Research Center, Baqiyatallah University of Medical Science پزشک عمومی، مرکز تحقيقات آسيبهای شيميايی، دانشگاه علوم پزشکی بقيه الله(عج) Keshavarz S دکتر سعيد کشاورز 190031947532846002332 No Assistant Prof., Dept. of Dermatology, Baqiyatallah University of Medical Science استاديار، گروه پوست، دانشگاه علوم پزشکی بقيه الله(عج Naghizadeh MM محمدمهدی نقی زاده 190031947532846002333 No MSc in Biostatistics, Chemical Injuries Research Center, Baqiyatallah University of Medical Science کارشناس ارشد آمار زيستی، مرکز تحقيقات آسيبهای شيميايی، دانشگاه علوم پزشکی بقيه الله(عج

fa جداسازی،‌ طبقه‌بندی‌ و شناسايی‌ سوش‌های‌ استرپتومايسز‌ به‌روش‌کموتاکسونومی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: اکتينومايست گروهی از باکتری‌های گرم‌ مثبت رشته‌ای شکل هستند که‌ به لحاظ‌ پاره‌ای‌ از شباهت‌های ظاهری‌ به‌قارچ‌ها، ساليان‌ متمادی‌ در قلمرو اوکاريوت‌ها مورد بررسی‌ و مطالعه‌ قرار می‌گرفتند. اين باکتری‌ها در زمينه‌ علوم‌ پزشکی‌ و بيوتکنولوژی‌ اهميت‌ زيادی دارند، چنان که بعضی‌ از جنس‌های‌ آن‌ قادرند بيماری‌های‌ عفونی‌حاد و مزمنی در انسان و حيوانات‌ ايجاد نمايند. به علاوه بعضی از انواع‌ (استرپتومايست) توانايی‌ توليد آنتی‌بيوتيک‌های مختلف‌ را دارند که نوع و ميزان آن در بين گونه‌ها بسيار متفاوت است. مواد و روش ها: پنجاه نمونه ‌خاک‌ از مناطق‌ مختلف‌کشور جمع‌آوری‌ و با استفاده از روش رقت پليت 140 کلنی ‌خالص با ويژگی‌های استرپتومايسز به دست آمد. 88 سوش از بين آن‌ها انتخاب و به‌روش کروماتوگرافی‌ لايه‌نازک (TLC)، محتوای ديواره سلولی آن‌ها دقيقاً شناسائی گرديد. ابتدا اسيد‌های آمينه ديواره سلولی باکتری‌ها هيدروليز و توسط اتر دوپترول شستشو تا چربی‌ها در فاز اتری کاملاً حل و جدا شوند. از عصاره‌های‌ صاف‌ شده‌ با استفاده‌ از لوله‌های‌ موئين‌ لکه‌هايی‌ با فواصل‌ 2 سانتی‌متر از هم‌ بر روی‌ صفحات20*20 سانتی‌متری‌ کروماتوگرافی‌ گذاشته‌ شد. در ابتدا و انتهای‌ صفحه‌ کروماتوگرافی‌ دو لکه‌ استاندارد قرار گرفت‌. در نهايت‌ هرصفحه‌ دارای‌ 8 نمونه‌ و دو لکه‌ استاندارد گرديد. يافته ها: پس از ظاهر شدن لکه‌ها، ايزومرهای دی‌آمينو پايميليک‌ اسيد ( DAP) به‌ رنگ‌ سبز زيتونی متمايل به زرد‌ با Rf های‌ متغير و ساير اسيدهای‌ آمينه‌ به‌ رنگ‌ ارغوانی ‌نمايان‌ گرديد که‌ از طريق‌ مقايسه‌ با استاندارد مورد تفسير قرارگرفتند. به علت‌ حضور ايزومر چپ‌گرد دی‌آمينو پايميليک‌ اسيد در صفحات‌، مشخص شد که‌ 97% نمونه‌های‌ مورد آزمايش ‌استرپتومايسز‌ بودند. نتيجه گيری: کموتاکسونومی‌ روشی‌ مناسب‌ برای‌ شناسايی گونه‌های ‌استرپتومايسز می‌با‌شد. Background: The Actinomycetes are gram-positive organisms that tend to grow slowly as branching filaments. They were thought to be related to both bacteria and fungi, but in recent years it has been undoubtedly shown that they are prokaryotic organisms. Actinomycetes have proved to be causal agents of many human and animal infections. They also play as an important rule in producing new antibiotic agents. Materials and Methods: Fifty soil samples collected from different regions of the country were analyzed to determine the presence and types of antibiotic-producing Streptomycetes using dilution plating method. Starch casein agar and glucose yeast extract agar were used as the culture media. 88 selected organisms from 140 isolates were subjected to chemotaxonomy determination. The isomeric form of diaminopimelic acid (DAP) was determined by thin-layer chromatography (TLC) of hydrolyzed whole-organism preparations. A sample of the hydrolysated extract was applied as a 2cm band from the base of the TLC plates. A standard containing meso and LL-DAP was also run at both sides of the sheet for comparison with test mixtures. The plates were developed for about 3½ hours in a glass tank containing 40 ml methanol, 2 ml 6Mol HCl, 5ml Pyridine, and 13 ml water. Results: DAP appears as green/brown spots, changing to yellowish with time. The LL-DAP, meso-DAP and hydroxy-DAP isomers have approximate Rf values. Approximately 97% of test strains contained LL-DAP and the remaining 3%, contained meso-DAP. Conclusion: This study demonstrated a wide variety of Streptomycetes bacteria isolates which are capable to produce antibiotics and TLC is an appropriate method in determination of Them. استرپتومايسز ، کموتاکسونومی ، کروماتوگرافی لايه‌نازک ، دی‌آمينو پايميليک ‌اسيد Streptomyces, Chemotaxonomy,Thin-layer chromatography, 211 220 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-42&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa کتر سـيد سـعيد اشـراقی eshraghs@sina.tums.ac.ir 190031947532846002334 Yes : تهران, خيابان انقلاب, خيابان قدس, خيابان پورسيـنا, دانشگاه علـوم پزشکی تهران, دانشـکده بهداشت, گروه پاتوبيـولوژی، صنـدوق پستی: 14155- 6446 . تلفن افروزه نجم الهدی 190031947532846002335 No دانشجوی دارو سازی فاطمه حاجی قاسمی 190031947532846002336 No ايمنولوژيست, عضو هيأت علمی دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد

fa بررسی تأثيرکاروديلول برفونکسيون سيستوليک قلبی درکودکان مبتلا به کارديوميوپاتی ديلاتيو ونارسائی قلبی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: نظر به شيوع نارسايی قلبی وکارديوميوپاتی ديلاتيو در کودکان و تحقيقات نادر در مورد تأثير کاروديلول بر فونکسيون سيستوليک قلبی درکودکان و نيز گزارشات متفاوت از عوارض مصرف آن و به منظور تعيين تأثير کاروديلول بر شاخص های فونکسيون سيستوليک قلبی کودکان اين تحقيق روی مراجعين بيمارستان بوعلی سينا درسال1384 انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقيق با طراحی کارآزمائی بالينی از نوع دو سوکور روی تعداد 30 کودک مبتلا به نارسايی قلبی يا کارديوميوپاتی انجام گرفت. بيماران پس از مشابه سازی از نظر سن, وزن و نوع بيماری به طور تصادفی به گروه های مورد و شاهد تقسيم شدند. درگروه مورد رژيم سه دارويی ديگوکسين, فوروزمايد, کاپتوپريل به همراه کاروديلول و در گروه شاهد همان سه دارو به همراه دارونما داده شد. تأثير داروها بر تغييرات شاخص های اکوکارديوگرافيک فونکسيون سيستوليک شامل LVEF (Left Ventricular Ejection Fraction) ، LVESV (LV End Systolic Volume) ، LVEDV(LV End Diastolic Volume) و EPSS (E Point Septal Separation) ، قبل و بعد از 6ماه با آمار t-testوMann-Whitney مورد قضاوت آماری قرارگرفت و نيز ميزان هريک از شاخص ها در پيگيری 6 ماهه گزارش گرديد. يافته ها: تعداد 14 بيمارگروه شاهد و 16بيمار گروه کاروديلول مشابه بودند. تغييرات درصد شاخص شامل افزايش LVEF درگروه شاهد برابر 63/1± 21/1 و در گروه مورد 92/1± 69/2 بود (P<0.04). کاهش درشاخص EPSS درگروه شاهد معادل20/1±45/1 و درگروه مورد 54/1±89/2 (P<0.01) و افزايش در شاخص LVESV درگروه شاهد 60/0±24/0و درگروه مورد 05/1±03/1 (P<0.02). درشاخصLVEDV تغيير معنی داری ايجاد نشد. درهيچ يک از بيماران گروه های مورد و شاهد عوارض دارويی به وجود نيامد. نتيجه گيری: کاروديلول يک داروی مؤثر و کم عارضه درکودکان مبتلا به نارسايی قلبی وکارديوميوپاتی می باشد. Background: Heart Failure (HF) and Dilated Cardiomyopathy (DCMP) are two common heart diseases among children. Carvedilol is the third generation of beta-blocker and although it has been approved in adults, very little is known about its safety, efficacy and dosing profile in children. This study is to evaluate the efficacy and safety of Carvedilol in children with HF or DCMP. Materials and Methods: This is a randomized double-blind study. We studied 30 patients with HF or DCMP for 6 months. 16 patients (2 DCMP & 14 HF) underwent standard medical therapy in addition to Carvedilol and the remained ones (2 DCMP&12 HF) received the same regimen, except the placebo instead of Carvedilol. We visited all patients on a monthly basis program and echocardiographically, evaluated them for their systolic function indices including LVEF (Left Ventricular Ejection Fraction), EPSS (E Point Septal Separation), LVESV (Left Ventricular End Systolic Volume) and LVEDV (Left Ventricular End Diastolic Volume). Data were analyzed by t-test & Mann-Whitney test. Results: After 6 months of therapy, most of systolic function indices showed a more significant improvement in the Carvedilol group, including increase of LVEF (P=0.033) and decrease of EPSS (P=0.008) & LVESV (P=0.019). No significant side-effects were observed in our patients. Pearson correlation coefficient between some variables showed further improvement of LVEF & EPSS in males. Also, response of cardiomyopathic patients to Carvedilol was more than patients with heart failure. Conclusion: The Carvedilol is an effective and safe remedy for treatment of children with HF and DCMP. کارديوميوپاتی ، نارسايی قلبی ، بتابلوکرها ،کاروديلول Cardiomyopathy , Carvedilol , Beta-blockers , Heart failure 221 227 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-43&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Rashidi Ghader F دکتر فريبا رشيدی قادر fashid83@yahoo.com 190031947532846002337 Yes Assistant Prof., Dept. of Paediatrics, Mazandaran University of Medical Sciences سـاری ، بلوار پاسـداران، بيـمارستان بوعلی سـينا تلفن: 6-2233010-0151 . دورنگار : 2234506-0151 Mojtahedzadeh F دکترفريدون مجتهدزاده 190031947532846002338 No Assistant Prof., Dept. of Paediatrics, Mazandaran University of Medical Sciences استاديار، گروه اطفال، دانشگاه علوم پزشکی مازندران

fa بررسی وضعيت آنتی بيوگرام پروپيونی باکتريوم آکنه در بيماران مبتلا به آکنه ولگاريس پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: آنتی‌بيوتيک ها نقش مهمی را در درمان آکنه ايفا می‌کنند و پزشکان بر اساس تشخيص خود از ميزان اثر بخشی و صرفه اقتصادی و اثرات جانبی و گاهی اوقات مقاومت دارويی، بهترين آنتی‌بيوتيک را برای درمان انتخاب می‌کنند. اما مقاومت ميکروبی در سال های اخير مشکلاتی را در مسير درمان آکنه در پی داشته است. اين مطالعه با هدف تعيين وضعيت آنتی بيوگرام پروپيونی باکتريوم آکنه (P.acnes) در بيماران مبتلا به آکنه ولگاريس انجام شد. مواد و روش ها: در اين طرح با استفاده از روش E-Test Antibiogram الگوی مقاومت دارويی پروپيونی باکتريوم آکنه به آنتی‌بيوتيک های رايج در درمان آکنه در ايران مشخص گرديد. پس از نمونه‌برداری و کشت و خالص سازی پروپيونی باکتريوم آکنه به کمک روش کمی E-Test عدد MIC برای هشت مورد از آنتی‌بيوتيک های رايج در درمان آکنه برای هر بيمار به دست آمد. يافته ها: در86 بيماری که مورد نمونه برداری قرار گرفتند، 6/25% مذکر و 4/74% مؤنث بودند و ميانگين سنی آنها 8/22 سال بود. در نتايج حاصله 13% سويه‌های پروپيونی باکتريوم آکنه به اريترومايسين، 7/10% به کليندامايسين و1/7% به کوتريموکسازول مقاوم بودند. هيچ مورد مقاومتی نسبت به ساير آنتی‌بيوتيک های مورد آزمايش شامل تتراسايکلين، داکسی سايکلين، ماينوسايکلين، آمپی سيلين و سفالکسين مشاهده نشد. نتيجه گيری: به طور کلی مقاومت تک دارويی در 1/8% موارد و مقاومت چند دارويی در 5/10% سويه‌ها ديده شد. اما اين ميزان مقاومت نسبت به ميزان مقاومت های ذکر شده در کتب مرجع بيماری های پوست و برخی مقالات چاپ شده در نشريات معتبر بسيار پايين‌تر است. آناليز نتايج طرح بيش تر نشانگر اين مهم است که عدم مصرف صحيح و مشکلات موجود در فرهنگ مصرف آنتی‌بيوتيک ها عامل مهمی در موارد شکست درمانی آکنه در ايران است. Background: Antibiotics play an important role in treatment of acne. Physicians usually choose the best antibiotics based on their effectiveness, economical impacts, side effects and sometimes drug resistance surveys. In recent years, the latter issue (bacterial resistance) has faced the treatment of acne with some serious problems. This study was designed to illustrate the drug-resistance pattern of Propionibacterium acnes (P.acnes) obtained from patients with Acne vulgaris. Materials and Methods: In the present study, we tried to illustrate the resistance of P.acnes to common antibiotics used in treatment of acne, applying E-tests antibiogram method. After sampling, culturing and purifying P.acnae, MIC measures were obtained for eight cases of common antibiotics used for each individual patient, by the use of E-test quantitative method. Results: From the total of 88 patients, 25.6% were males and 74.4% were females. The average age was 28.8 years old. According to the results of this survey, 13% of P.acnes strains were resistant to erythromycin, whereas 10.7% were resistant to Clindamycin and 7.1% were to Co-trimoxazole. There was no resistance to other tested antibiotics (Cephalexin, Ampicillin, Minocycline, Doxycyline and Tetracycline). Conclusion: In general, mono-drug resistance was observed in 8.1% of cases and multi-drug resistance was found in 10.5% of strains. However, these rates are much lower compared to those mentioned in literature. The results of this study is more indicative of the fact that improper use of antibiotics plays an important role in failure of acnae treatment in Iran. آکنه ولگاريس ، پروپيونی باکتريوم آکنه ، درمان آنتی بيوتيکی ، مقاومت دارويی ،آزمون حساسيت ميکروبی Acne vulgaris , Propionibacterium acnes , Antibiotic therapy , Drug-resistance , E-tests antibiogram method 229 234 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-44&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa دکتر فائزه احمدی fr_marandi@yahoo.co 190031947532846002339 Yes استاد، مرکز تحقيقات پوست، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی دکتر فريناز راشد مرندی 190031947532846002340 No تهـران، ميدان امام حسين. خيابان دماوند. بيمارستان بوعلی. مرکز تحقيقات آزمايشگاههای رفرانس. تلفن: 1 و 33798670 دکتر هوشنگ ساغری 190031947532846002341 No استاد ، گروه بيمارهای عفونی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی دکتر حميد امامه خو 190031947532846002342 No پزشک عمومی

fa بررسی رابطه بين کيفيت زندگی مرتبط با سلامت و وقوع آسيب های غير عمدی در کودکان پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: آسيب های غيرعمدی از عوامل مهم ناتوانی و مرگ و مير در کودکان که تاکنون ارتباط آن با کيفيت زندگی مرتبط با سلامت مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف از اين مطالعه بررسی رابطه کيفيت زندگی مرتبط با سلامت و وقوع آسيب های غير عمدی درکودکان می باشد. مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعی، 3375 کودک 6 تا 10ساله به طور تصادفی از بين مدرس ابتدايی شهر اهواز انتخاب شدند. کيفيت زندگی توسط پرسش نامه های TNO AZL child quality of lifeسنجيده شد. کيفيت زندگی، توسط 56 جزﺀ که متعلق به 7 زمينه (domain ) اصلی بودند، تعيين شد. پرسش از والدين در مورد وقوع، علت و توصيف مختصر از آسيب در دوازده ماه قبل از زمان انجام جمع آوری اطلاعات به عمل آمد. برای تحليل رابطه کيفيت زندگی با آسيب های غيرعمدی از رگرسيون لجيستيک استفاده شد. يافته ها: ميزان پاسخگويی 89% بود. ميزان بروز آسيب های غير عمدی برابر 3/6% بود. سير افزايش يابنده برای آسيب های غير عمدی با کاهش سطح کيفيت زندگی ديده شد (001/0 P <). ميزان بروز آسيب ها برای گروه با کيفيت زندگی بسيار کم، کم، متوسط ، بالا و بسيار بالا بترتيب برابر3/8، 9/7، 3/6، 0/5 و 7/3 درصد بود. نسبت شانس تعديل شده جهت وقوع آسيب ها در گروه با کيفيت زندگی بسيار پائين (3/2OR=)، پائين (1/2OR=)، متوسط (7/1OR=) نسبت به گروه مرجع ( با کيفيت زندگی بسيار بالا ) به طور معنی داری بالاتر بود. ميانه کيفيت زندگی (001/0P <) و تمامی زمينه های آن (017/0P <)، به جز زمينه مربوط به انجام مستقل کارها، در گروه آسيب ديده در مقايسه با گروه بدون آسيب کمتر بود. نتيجه گيری: در اين مطالعه رابطه معنی دار بين کيفيت زندگی مرتبط با سلامت و وقوع آسيب های غير عمدی ديده شد. ضمناً اين تحقيق ايده استفاده از کيفيت زندگی به عنوان يک پيشگويی کننده را گسترش می دهد. Background: Unintentional injury is a leading threat to children's health. No other study has documented association between health-related quality of life (HRQOL) as a personal factor and children's unintentional injury. This study examined the association between health-related quality of life (HRQOL) and unintentional injuries among children. Materials and Methods: Overall, 3375 children between 6-10 years old were randomly selected from primary schools in Ahvaz city, Iran. HRQOL was measured by 56 items taken from seven domains of TNO AZL child quality of life (TACQOL) parent form. We interviewed the parents to collect their information about incidence, cause and a brief description of injury within the past 12 months prior to the study. Results: The response rate was 89%. There was a significant trend for increasing occurrence of injury with decreasing of HRQOL (P<0.001). Adjusted OR for injury was significantly higher in very low (2.38, 95% CI: 1.45-3.86), low (2.18, 95% CI: 1.34-3.56), medium (1.73, 95%CI: 1.06-2.83) HRQOL groups, compared to reference group (very high HRQOL). The median of total HRQOL (P<0.001) and all its domains (P<0.017) (except autonomous functioning) was less in injured group compared to uninjured one. Conclusion: This study revealed an association between HRQOL and unintentional injury among primary school children. This is a preliminary finding and so further investigations with a well-defined analytical design need to be done. آسيب غيرعمدی ، کيفيت زندگی مرتبط با سلامت ، کودک ، پيشگيری ، کنترل Unintentional injury , Quality of life , Children , Prevention , Control 235 243 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-45&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa دکتر حميد سوری hsoori@sbmu.ac.ir 190031947532846002343 Yes تهران، اوين، دانشکده بهداشت. تلفن/ دورنگار: 2400207 دکتر کامبيز عباچی زاده 190031947532846002344 No دستيار پزشکی اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی شيوع سروتايپ های سالمونلا در گوشت و مرغ و مقاومت آنتی بيوتيکی آن ها در تهران پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: بيماری های منتقله از غذا، يکی از مشکلات اصلی بهداشتی و اقتصادی در بين کشورهای صنعتی و غيرصنعتی با شيوع رو به افزايش می باشد. همچنين افزودن آنتی‌بيوتيک به رژيم غذايی حيوانات اهلی باعث ايجاد مقاومت دارويی در اين باکتری شده که می‌توانند از طريق مواد غذايی به انسان منتقل شوند. در اين ميان مصرف مواد غذايی گوشتی آلوده به سالمونلا به عنوان اصلی‌ترين منبع بيماری های منتقله از غذا می‌باشد. اين مطالعه توصيفی به منظور تعيين سروتيپ های سالمونلا در گوشت های قرمز و سفيد خريداری شده به صورت بسته‌بندی و غيربسته‌بندی از مناطق مختلف تهران و ارزيابی ميزان مقاومت آنتی‌بيوتيکی سويه‌های جدا شده، در سال 1383 انجام گرفت. مواد و روش ها: نمونه برداری به طور تصادفی از 10 واحد عرضه‌کننده گوشت به صورت بسته‌بندی و 17 واحد عرضه‌کننده به صورت غيربسته‌بندی انجام گرفت. از 133 نمونه گوشت تهيه شده، 67 نمونه مرغ و 66 نمونه گوشت قرمز بود. نمونه‌ها به مقدار 25 گرم وزن و در داخل ml 225 محيط غنی کننده BPW قرار داده شده و پس از هموژنيزه شدن توسطStomacher در دمای 37 درجه سانتی گراد به مدت 24 ساعت گرما دهی شدند. سپس ml 1/0 از محلول در داخل ml 10RV ريخته و در دمای 42 درجه سانتی گراد به مدت 24 ساعت قرار گرفت. در مرحله بعد يک لوپ از اين محيط بر روی HEکشت داده شد. اين محيط نيز در دمای 37 درجه سانتی گراد به مدت 24 ساعت قرار گرفت تا پرگنه‌های سالمونلا بر روی محيط کشت رشد کنند. جهت تعيين حساسيت، ديسک ديفيوژن طبق روش استاندارد انجام گرديد. يافته ها: از مجموع 67 نمونه مرغ مورد آزمايش، 32 مورد (8/47%) و از 66 مورد گوشت قرمز، 19 مورد (8/28%) آلوده به سالمونلا بودند. سروتيپ غالب در نمونه های گوشت و مرغ S. thompson (9/54%) بود. همچنين نتايج بررسی مقاومت آنتی بيوتيکی سويه ها نشان داد که 6/90% از نمونه های جدا شده از مرغ در مقايسه با 8/36% از نمونه های جدا شده از گوشت نسبت به ناليديکسيک اسيد مقاوم بودند نتيجه گيری: با توجه به مقاومت آنتی بيوتيکی برخی از سويه های جدا شده در نمونه های مورد آزمايش، کنترل مواد غذايی از نظر انتقال سويه های پاتوژن به انسان دقت بسيار زيادی را می طلبد. Background: Food borne diseases are still the major problem in both industrial and non-industrial countries and the prevalence of these diseases are on rise. Consuming of contaminated meats with Salmonella is the major source for distributing these diseases. Adding antibiotics in domestic animals’ food causes antibiotic resistance so the resistant bacterium could be transfer to the human through the consumption of such foods. The aim of this study was to determine the Salmonella serotypes, and antibiotic resistance of isolated serotypes obtained from packed and non- packed meat and chicken purchased in different districts of Tehran, during 2004 and 2005. Materials and Methods: In this cross-sectional study, samples were taken randomly from 10 packaged meat suppliers and 17 non-packaged meat suppliers. Out of 133 prepared samples, 67 ones were chicken and 66 samples were meat. Samples were weighted, separated (each 25gr) and put into 225ml of Buffered Peptone Water. Then homogenized by Stomacher and incubated at 37°c for 24 hours. After that 0.1 ml of solution poured into 10 ml of Rappaport Vassilidis broth and remained 24 hours in 42°c. Then, one loop of this medium was cultured on Hektoen Entro Agar and remained for a period of 24 hours in 37°c to enter Salmonella colonies. For the antibiotic sensitivity test, the agar disc diffusion was used according to the standard method. Results: Out of 67 tested samples of chicken, 32 samples (47.8%) were contaminated with Salmonella, as well as 19 meat samples (28.8%) (from the total 66 ones). The dominated serotype of both chicken and meat samples was S.thompson (54.6%). The results of antibiotic susceptibility showed that 90.6% of isolated chicken samples were resistant to Nalidixic acid, compared to 36.8% of meat samples. Conclusion: According to the observed antibiotic resistance in some of tested samples, special attention in quality control of food’s safety in order to prevent the related diseases is needed. سالمونلا ، گوشت ، مرغ ، سروتايپينگ ، مقاومت دارويی Serotype , Salmonella , Meat , Chicken , Antibiotic resistance 245 252 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-46&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Soltan Dallal MM دکتر محمدمهدی سلطان دلال soltanda@tums.ac.ir 190031947532846002345 Yes Prof., Dept. of Microbiology, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences تهران، دانشـگاه عـلوم پزشکی تهـران، دانشـکده بهـداشت، گروه ميـکروب شـناسی . صندوق پستی 6446-14155 . تلفن: 66462268 . فاکس: 66462267. ت� Taremi M دکتر مهناز طارمی 190031947532846002346 No Assistant Prof., Dept. Infectious Diseases and Tropical Medicine, Shaheed Beheshti Medical University استاديار، گروه بيماری های عفونی و گرمسيری، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Modarressi Sh شبنم مدرسی 190031947532846002347 No MSc Student in Microbiology, Science &amp; Research Unit, Islamic Azad University دانشجوی کارشناسی ارشد ميکروب شناسی، واحد علوم وتحقيقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی Zolfagharian K کوروش ذوالفقاريان 190031947532846002348 No MSc in Microbiology, Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University کارشناس ميکروبيولوژی ، مرکز تحقيقات بيماری های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Zolfagharian K ساناز معز اردلان 190031947532846002349 No MSc in Microbiology, Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University کارشناس ميکروبيولوژی ، مرکز تحقيقات بيماری های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Zali MR دکتر محمدرضا زالی 190031947532846002350 No Prof., Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University استاد، مرکز تحقيقات بيماری های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی

fa بررسی فراوانی بيماری های پوستی و عوامل مرتبط در آسايشگاه های سالمندان تحت پوشش سازمان بهزيستی شهر تهران در سال 1384 پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: پيشرفت های ادامه دار در مراقبت های پزشکی و تغذيه طول عمر بشر را افزايش داده است و جمعيت سالمندان را در کل جهان بيش تر کرده است. علی رغم افزايش جمعيت های مسن در خانه سالمندان ايران، تعداد کمی مطالعه درماتولوژيک در مورد آن ها وجود دارد و شيوع بيماری های پوستی در اين گروه نا مشخص است. لذا اين تحقيق به منظور تعيين فروانی بيماری های پوستی و عوامل مرتبط با آن انجام گرفت. مواد و روش ها: اين تحقيق يک مطالعه توصيفی با طراحی مقطعی بود. 2500 سالمند ساکن در مراکز نگهداری سالمندان، 456 نفر به صورت تصادفی انتخاب شده و توسط متخصصين پوست معاينه شدند. فراوانی انواع بيماری های پوستی و عوامل مرتبط با آن ها توسط معاينه و در صورت لزوم بررسی آزمايشگاهی بررسی شدند و شيوع بيماری های پوستی در نمونه ها تعيين و ميزان واقعی در جامعه برآوردشده و نقش عوامل مرتبط با بروز آن، مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته ها: از ميان 2500 سالمند، تعداد 456 نفر بررسی شدند. تعداد 267 نفر (6/58%) از حداقل يک بيماری پوستی رنج می بردند. شايع ترين بيماری پوستی يافت شده خشکی پوست بوده و در مرتبه بعدی سبوروئيک کراتوز دست و صورت و زخم بستر قرار داشتند. دو سالمند (4/0%) مبتلا به بازال سل کارسينوما بودند و يک بيمار (2/0%) مبتلا به سارکوم کاپوزی در اندام تحتانی بودند. نتيجه گيری: به نظر می رسد که بيماريهای پوستی از مشکلات مطرح در گروه سالمندان بوده و خشکی پوست، شايع ترين بيماری پوستی ساکنين آسايشگاه ها در اين گروه می باشد که نيازمند توجه بيش تر مسؤولين آسايشگاه جهت برآورده کردن نيازهای درماتولوژيک آن ها می باشد. Background: Continuing advances in medical care and nutrition have prolonged the lifespan and expanded the elderly demographics world-wide. Despite increasing elderly population within Iranian nursing homes, there has been a few dermatologic surveys in this field and the prevalence of skin disorders among this group is unknown. Materials and Methods: This study was carried out between November 2005 and February 2006 in Theran city to determine the prevalence of skin diseases within nursing homes of Tehran. We randomly selected 456 subjects out of 2500 old women and men and investigated their dermatologic and epidemiologic conditions Results: among 2500 elderly subjects, 456(18.5%) were investigated. This study revealed that more than half of all nursing home patients suffered from at least one skin disease, the most common skin disease was dry skin. Seborrheic keratosis and pressure ulcer were the second and third common skin conditions, respectively. There was no case of scabies. Two patient had basal cell carcinoma, and one patient was suffered from Kaposi sarcoma Conclusion: Our study revealed that skin diseases are important health problems in Geriatric population. The results suggest that dry skin is the most common skin disease within nursing homes which needs further attention of nursing home staffs to satisfy the dermatologic needs of these group of Iranian patients. آسايشگاه سالمندان ، بيماری پوستی ، شيوع Geriatric day- care center , Dermatosis , Prevalence 253 258 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-47&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Malekzad F دکتر فرهاد ملک زاد 190031947532846002351 No Associate Prof., Skin Reasearch Center, Shaheed Beheshti Medical University دانشيار، مرکز تحقيقات پوست، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Rahmati M دکتر محمد رحمتی رودسری dr_m_rahmati@yahoo.com 190031947532846002352 Yes Assistant Prof., Skin Reasearch Center, Shaheed Beheshti Medical University تهران, خيابان کارگر جنوبی، خيابان شهيد کمالی، بيمارستان لقمان حکيم. تلفن: 22413042 Taheri A دکتر الهيار طاهری 190031947532846002353 No Resident in Dermatology, Loghman Hospital, Shaheed Beheshti Medical University دستيار پوست، بيمارستان لقمان حکيم، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی