نشريه پژوهنده Pajoohandeh Journal http://www.pajoohande.com 19 journal19 fa jalali 1386 7 1 gregorian 2007 10 1 12 4 online 1 fulltext

fa اثرات ‌تجويز توأم مکمل‌ ويتامين‌ E و اسيد نيکوتينيک بر روی‌ چربی ها و آپوپروتئين‌های‌ خون‌ بيماران‌ همودياليزی‌ هيپرتری‌ گليسريدميک‌ پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: استرس‌ اکسيداتيو و ناهنجاری های‌ ليپيدی‌ دو عامل‌ اصلی‌ بروز آترواسکلروز در بيماران همودياليزی هستند. داروهای موجود جهت تصحيح ناهنجاری های ليپيدی، به صورت منفرد يا تجويز توأم قادر به تصحيح کليه ناهنجاری های ليپيدی موجود در بيماران همودياليزی نيستند. لذا مطالعه حاضر به منظور تعيين اثرات تجويز توأم ويتامين E با مقادير کم و قابل تحمل اسيد نيکوتينيک بر روی چربی ها و آپوپروتئين های سرم بيماران همودياليزی هيپرتری گليسريدميک صورت گرفت. مواد و روش ها: دراين تحقيق که به روش کارآزمايی بالينی تصادفی دوسوکور انجام شد، 39 بيمار همودياليزی که غلظت تری گليسريد آن ها درحالت ناشتا بين 230 تا500 ميلی گرم در دسی ليتر بود به طور تصادفی به يکی از سه گروه دريافت کننده توأم ويتامين E(mg/d600) و اسيد نيکوتينيک ( mg/d500)، اسيد نيکوتينيک تنها ( mg/d500)، و دارونما اختصاص داده شدند.کليه بيماران مکمل های مربوطه را به مدت سيزده هفته دريافت کردند. در آغاز مطالعه و پايان هفته های ششم و سيزدهم بعد از 12تا 14 ساعت ناشتايی از بيماران خون گيری به عمل آمد. سپس غلظت چربی ها و آپوپروتئين های سرم بيماران تعيين و مورد قضاوت آماری قرار گرفتند. يافته ها: در اين مطالعه، در گروه دريافت کننده توأم ويتامين E و اسيد نيکوتينيک، غلظت تری گليسريد سرم به ميزان معنی داری در مقايسه با گروه دارونما کاهش يافت. در گروه های دريافت کننده اسيد نيکوتينيک تنها، و توأم ويتامينE و اسيد نيکوتينيک، غلظت HDL-C به طور معنی داری در مقايسه با گروه دارونما افزايش و نسبت LDL-C به HDL-Cکاهش يافت. ميزان تغييرات کلسترول تام، LDL-C ، apoAI ، apoB100 و Lp(a) سرم بين سه گروه مورد مطالعه تفاوت آماری معنی داری را نشان ندادند. نتيجه گيری: به نظر می رسد تجويز توأم ويتامين E و اسيد نيکوتينيک می تواند کليه ناهنجاری های ليپيدی به استثنای بالا بودن Lp(a) را در بيماران همودياليزی تصحيح نمايد. Background: Oxidative stress and lipid abnormalities are two major risk factors for development of atherosclerosis among hemodialyzed patients. Administrating of Lipid-normalising agents, solely or in combination together, can not correct all lipid abnormalities in hemodialyzed patients. The present study, therefore, was desinged to evaluate the effects of combination therapy of vitamin E and tolerable doses of nicotinic acid on serum lipids and apoproteins in hypertriglyceridemic hemodialyzed patients. Materials and Methods: The study was a double-blind randomized clinical trial. Thirty-nine hemodialyzed patients with fasting triglyceride range between 230 and 500 mg/dl were randomly assigned into three groups, receiving combination of vitamin E (600mg/d) and nicotinic acid (500mg/d), nicotinic acid alone (500mg/d), and placebo, respectively. All patients received their supplements for 13 weeks. The blood samples were collected after a 12 to 14-hour duration of fasting at the beginning of the study, followed by other samplings performed at the end of sixth and thirteenth weeks, respectively, and serum lipids and apoproteins were measured.accordingly. Results: During the study, the mean serum triglyceride level was significantly reduced in the group receiving combination therapy of vitamin E and nicotinic acid, compared to the placebo group. Compared to that of placebo group, mean serum HDL-C levels were significantly increased two groups of combination therapy, and nicotinic acid alone, although LDL-C/HDL-C ratios were significantly decreased. There was no significant difference in the means of total cholesterol of serum, LDL-C , apoAI , apoB100 and Lp(a) between three groups. Conclusion: It is concluded that combination therapy of vitamin E and nicotinic acid in hypertriglyceridemic hemodialyzed patients can result in improvement in almost every lipid abnormalities, but except high levels of Lp(a). ويتامينE ، اسيدنيکوتينيک ، همودياليز ، چربی ها ، آپوپروتئين ها Vitamin E , Nicotinic acid , Hemodialysis , Lipids , Apoproteins 259 272 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-25&slc_lang=fa&sid=fa Tabibi H دکتر هادی‌ طبيبی hadtabibi@yahoo.com 190031947532846002266 Yes Assistant Prof., Dept. of Community Nutrition, Faculty of Nutrition and Food Industry, Shaheed Beheshti Medical University : شهرک قدس، خيـابان فرحـزادی، خيابان ارغـوان غربی، دانشکده علوم تغذيه وصنايع غـذايی، گروه تغذيه جامعه. تلفن‌: 6-2357484 داخلی‌ 229 Siassi F دکتر فريدون‌ سياسی 190031947532846002267 No Prof., Dept. of Nutrition and Biochemistry, Faculty of Public Health, Shaheed Beheshti Medical University استاد، گروه‌ تغذيه‌ و بيوشيمی،‌ دانشکده‌ بهداشت‌، دانشگاه‌ علوم‌ پزشکی‌ تهران‌ Mahdavi M دکتر ميترا مهدوی‌ مزده‌ 190031947532846002268 No Assistant Prof., Tehran University of Medical Sciences استاديار، دانشگاه‌ علوم‌ پزشکی‌ تهران‌ Jalali M دکتر محمود جلالی 190031947532846002269 No Associate Prof., Dept. of Nutrition and Biochemistry, Faculty of Public Health, Shaheed Beheshti Medical University دانشيار، گروه‌ تغذيه‌ و بيوشيمی‌، دانشکده‌ بهداشت،‌ دانشگاه‌ علوم‌ پزشکی‌ تهران‌ Eshraghian MR دکتر محمدرضا اشراقيان 190031947532846002270 No Associate Prof., Dept. of Epidemiology and Biostatistics, Faculty of Public Health, Shaheed Beheshti Medical University دانشيار، گروه‌ آمار و اپيدميولوژی،‌ دانشکده‌ بهداشت،‌ دانشگاه‌ علوم‌ پزشکی‌ تهران‌

fa بررسی نقش هورمون های استروئيدی جنسی گنادال بر بيان ژن GIRK2 در نخاع موش صحرايی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: مطالعات متعـددی وجـود دارد که تفاوت بين دو جنس نر و ماده را در پاسخ به درد و اثرات ضد دردی داروهای اپيوئيـدی نشان می دهد. در اغلب موارد، اپيوئيدها در جنس نر دارای اثرات ضـد دردی بيش تری نسبت به جنس ماده بوده اند. در اين مطالعه، ما تأثير هورمون های استروئيدی گنادال را بر بيان ژن GIRK2 ، افِکتور پس سيناپسی اصلی و مهم داروهای اپيوئيدی در سيستم عصبی مرکزی، بررسی نموديم. مواد و روش ها: اين مطالعه بر روی موش های صحرايی نر و ماده نژادWistar در گروه های بالغ و نوزاد صورت گرفت. حيوانات بالغ خود شامل زيرگروه های دست نخورده، GDX، Sham ،GDX+Testosterone بودند. از تکنيک RT-PCR نيمه کمی، جهت تعيين بيان ژن GIRK2 در بافت نخاعی حيوانات استفاده شد. يافته ها: بر اساس نتايج حاصله، در جنس نر بيان ژن GIRK2 در بافت نخاعی حيوانات نابالغ ( نوزاد) با ميزان بيان اين ژن در حيوانات بالغ دست نخورده يا گنادکتومی شده تفاوتی نداشت. حذف هورمون های گنادال در گروه نر مشخصاً موجب کاهش ميزان بيان اين ژن گرديد. اين تغييرات با جانشين درمانی حيوان تستکتومی شده با تستوسترون به حالت اوليه باز نگشت. اما در جنس ماده بيان ژن GIRK2 در حيوانات بالغ، اعم از دست نخورده يا گنادکتومی شده در مقايسه با حيوانات نابالغ (نوزاد) بسيار بالاتر بود. اواريکتومی حيوان ماده تغيير قابل توجهی در سطوح mRNA ژن GIRK2 ايجاد ننمود. همچنين هيچ گونه تفاوت جنسی در بيان ژن مذکور بين گروه های بالغ دست نخورده، و نابالغ (نوزاد) مشاهده نشد. نتيجه گيری: به نظرمی رسد تنظيم نسخه برداری ژن GIRK2 در جنس نر بيش از جنس ماده تحت تأثير هورمون های گنادال قرار می گيرد در حالی که در جنس ماده ساير فاکتورهای تکاملی و تغـييرات دوره بلـوغ روی بيان اين ژن تأثيـرگذار می باشند. مطالعات بيش تری برای روشن شدن مکانيسم دقيق اين تغييرات بايستی انجام گيرد. Background: Considerable evidences have indicated the differences between different sexes in their pain responses and opioid antinociception in which Opioids have been more potent in males than females. GIRK2, the primary post-synaptic effectors of opioids in the CNS, possibly contributes in these sex-related differences. In the present study, we examined the role and effect of gonadal steroid hormones on GIRK2 gene transcription in rats. Materials and Methods: Male and female Wistar rats were divided into four groups of intact infant or adult, GDX, sham and GDX+T groups. ˝semiquantitave RT-PCR˝ was used to determine the GIRK2 gene expression in spinal cord tissue of the rats. Results: Our results showed that in the spinal cord of male rats, gene transcription of infant group did not fluctuate along with expression level of this gene in GDX or adult intact groups. Elimination of gonadal hormones in male rats significantly decreased the expression level of GIRK2 gene. These changes were not restored by testosterone replacement. However, in females, a greater expression of GIRK2 gene was found in intact adult or GDX rats than those of infants. Ovariectomy of animals failed to alter the GIRK2 mRNA level. No significant preferential differences were observed in GIRK2 gene transcription between both sexes of intact, sham and infant groups. Conclusion: These findings show that regulation of GIRK2 gene transcription by gonadal hormones is male-dominant. Whereas, other sex-dependent developmental factors prominently affect on GIRK2 gene transcription in female animals. Further investigations are needed to clarify the exact mechanism. GIRK2 ، هورمون های استروئيدی گنادال ، تفاوت جنسی ، RT-PCR ، موش صحرايی GIRK2, Gonadal steroid hormones, Sex difference, RT-PCR, Rat 273 281 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-26&slc_lang=fa&sid=fa Ahangar N دکتر نعمت الله آهنگر 190031947532846002271 No Assistant Prof., Dept. of Pharmacology, Neuroscience Research Center, Shaheed Beheshti Medical University استاديار ، گـروه فارماکولوژی و مرکز تحقيقات علوم اعصاب، دانشـگاه علـوم پزشکی شهيـد بهشتی Kazemi B دکتر بهرام کاظمی 190031947532846002272 No Assistant Prof. Dept. of Parasitology, Cellular and Molecular Biology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University . دانشيار، گروه انگل شناسی، مرکز تحقيقات بيولوژی سلولی و مولکولی، دانشـگاه علـوم پزشکی شهيـد بهشتی Jorjani M دکتر معصومه جرجانی mjorjani@sbmu.ac.ir 190031947532846002273 Yes Associate Prof., Dept. of Pharmacology, Neuroscience Research Center, Shaheed Beheshti Medical University تهـران، اويـن دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، گروه فارماکولوژی دانشکده پزشکی و مرکز تحقيقات علوم اعصاب. صندوق پستی: 181-19835. تلفن : 22429768

fa طراحی و بررسی کارآيی يک روش عملی برای احياء ترکيبات کروم شش ظرفيتی سرطان زا در پسماند جامد آجرهای سوخته کوره کارخانجات سيمان پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: کارخانجات سيمان از صنايع استراتژيک کشور و دارای اثرات زيست محيطی بسيار جدی می باشند که توجه بيش تری را به ويژه در ارتباط با مديريت پسماند کوره با مقادير متنابهی از ترکيبات کروم شش ظرفيتی سرطانزا را می طلبد. در مطالعات قبلی خنثی سازی ترکيبات کروم شش ظرفيتی در فاز مايع مورد بررسی قرار گرفته شده است، ولی با توجه به ويژگی مشکلات صنايع سيمان ايران در مورد دفن پسماند کوره در زمين های اطراف کارخانجات سيمان کشور، هدف اصلی اين تحقيق بر اساس طراحی يک روش خنثی سازی ترکيبات کروم شش ظرفيتی در فاز جامد در نظر گرفته شد. مواد و روش ها: احياء ترکيبات کروم شش ظرفيتی در پسماند کوره ( فاز جامد) در شرايط آزمايشگاهی، راکتورهای محيط و با امکانات محلی برای تامين مواد آلی احياء کننده به صورت تفاله چغندر و مقادير جزئی ترکيب آهن دوظرفيتی انجام گرديد. آناليز ترکيبات کروم شش ظرفيتی محلول و غيرمحلول به روش شماره7600 NIOSH انجام و راندمان احياء کروم شش ظرفيتی محلول محاسبه گرديد. يافته ها: راندمان احياء ترکيبات کروم شش ظرفيتی در پسماند جامد کوره در راکتور های آزمايشگاهی و در راکتورهای شبيه ساز دفن محيطی در دمای هوای زمستانی حداقل6- و حداکثر 10 درجه سانتيگراد برای يک دوره زمانی 11 به ترتيب 100% و80% اندازه گيری شد. با توجه به سميت ترکيبات کروم شش ظرفيتی و نياز به حصول راندمان بهتر راکتورهای شبيه ساز دفن محيطی با سيستم برگشت شيرابه، بهنيه سازی گرديد و راندمان احياء ترکيبات کروم شش ظرفيتی در اين راکتورهای در دمای محيطی نزديک به صد در صد اندازه گيری شد. راندمان در شيرابه تمام راکتورها آزمايشگاهی و محيطی در حد 100% مشاهده گرديد. نتيجه گيری: به نظر ميرسد روش ارائه شده در اين مطالعه برای احياء ترکيبات کروم شش ظرفيتی در فاز جامد با توجه به در دسترس و ارزان بودن تفاله چغندر، می تواند به عنوان يک روش عملی برای حل معضل زيست محيطی پسماندهای جامد حاوی ترکيبات مخاطره آميز سرطان زای کارخانجات سيمان به کار گرفته شود. با توجه به راندمان مطلوب احياء ترکيبات کروم شش ظرفيتی در اين مطالعه پسماند جامد کوره نيز می تواند برای ساخت آجرهای کروميت بازيابی گردد. Background: Regarding environmental pollution cauesed by carcinogenic hexa-valent chromium compounds from spent refractory chromite bricks, a new method for neutralizing of the toxic industrial solid wastes was requested by a group of cement plants. In previous studies, neutralizing methods for toxic chromium compounds were resulted in reduction of these compounds in liquid phase. However, considering the environmental impact of dumping the immense refractory solid wastes of cement kilns, the objective of this study was to install a new procedure for reduction of hexa-valent chromium in solid phase. Materials and Methods: Considering the novelty of neutralizing the chromium compounds in solid phase, the first part of this study was the exploration of a new reduction procedure by utilizing sugar beet pulp and ferrous compounds, separately and combined together. The second stage was the application of new reduction procedure in a reactor, placed in the outdoor environment. The reactor consisted of a plastic cylinder with diameter of 20 cm with different layers: top layer consisted of clay materials (30 cm in length), second layer was filled with spent refractory chromite bricks mixed with very small amount of ferrous compounds (20cm), third layer was filled with sugar beet pulp (50cm) and the fourth layer was filled with clay (40cm). The reactor was also equipped by a pump for recirculation of leachate and assembled in the outdoor environment during the cold months of winter. Results: Efficiency of reduction of chromium compounds in spent refractory chromite bricks and leachate of the reactor were close to hundred percent. Conclusion: The presented novel procedure for reduction of hexa-valent chromium compounds in spent refractory solid waste could be used for neutralizing toxic industrial waste generated by cement kilns and prevent its environmental impacts. Regarding the availability and low price of sugar beet pulp in close proximity of cement plants, this new method is quite practical, whereupon neutralized solid waste could also be recycled for further uses. ترکيبات کروم شش ظرفيتی ، خنثی سازی ترکيبات سرطان زا ، آجر کروميت ، تفاله چغندر ، آهن دو ظرفيتی Hexa-valent chromium , Carcinogen neutralizing , Chromite bricks , Sugar beet pulp , Ferrous-compounds 283 292 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-27&slc_lang=fa&sid=fa Azari MR دکتر منصور رضازاده آذری mrazari@hotmail.com 190031947532846002274 Yes Associate Prof., Dept. of Occupational Hygiene, Faculty of Public Health, Shaheed Beheshti Medical University : تهران، بزرگراه شهيـد چمـران، اوين، بلـوار دانشـجو ، دانشـکده بهـداشت دانشـگاه علـوم پزشکی شهيـد بهشتی . تلفن: 22432040

fa بررسی اثر نالتروکسان بر خارش بيماران مبتلا به اگزما پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به نقش گيرنده های اپيوئيدی در درک حس خارش به صورت محيطی و مرکزی، اين مطالعه به منظور تعيين اثر نالتروکسان بر خارش بيماران مبتلا به اگزما در مقايسه با پلاسبو انجام شد. مواد و روش ها: 38 بيمار مبتلا به اگزمای خارش دار وارد مطالعه شدند. به صورت دو سوکور، 20 نفر پلاسبو و 18 نفر نالتروکسان (50 ميلی گرم روزانه) به مدت 2 هفته دريافت کردند. ميزان خارش با معيار ديداری Visual Analogue Scale توسط بيمار گزارش شد که به ترتيب در ابتدای مطالعه، پايان هفته اول و هفته دوم ثبت گرديد. يافته ها با آزمون دقيق فيشر و Mann-Withney U تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: نالتروکسان و پلاسبو هر دو باعث کاهش ميزان خارش شدند، اما نالتروکسان در کاهش ميزان خارش نسبت به پلاسبو در پايان هفته اول (P< 0/005) و پايان هفته دوم (P < 0/001) مؤثرتر بود. عوارض جانبی (به طور عمده تهوع و خواب آلودگی ) در سه نفر مشاهده شد ( 2 نفر در گروه نالتروکسان و 1 نفر در گروه دارو نما). نتيجه گيری: نالتروکسان نسبت به پلاسبو در کاهش خارش بيماران مبتلا به اگزما مؤثرتر است. لذا می توان از آن به عنوان درمان کمکی در درمان خارش استفاده نمود. Background: Regarding to the role of opioid receptors in peripheral cutaneous sensations and central itch procession, this study was designed to determine the efficacy of oral Naltrexone in the treatment of pruritus in patients with eczema in comparison with placebo. Materials and Methods: Thirty eight patients with eczema complaining of pruritus were studied. Pruritus scores were evaluated. Patients were given the placebo (n=20) or Nalterxone 50 mg (n=18) for a two-week period. During the study, pruritus scores were distinguished by a visual analogue scale (VAS) system and recorded in patients questionnaires three times, at the start of study, after 1 week, and after 2 weeks Results: In the both groups VAS score were decreased, although Naltrexon was more effective than placebo in decreasing the VAS scores, both in 1st week week (P < 0.005) and 2nd week (P< 0.001). Adverse events (mainly nausea and sedation were observed in 3 patients (2 in Naltrexon group and 1 in placebo group) Conclusion: Naltrexone is more effective than placebo in treatment of pruritus in patient affected with eczema. Naltrexone might be considered as an adjuvant remedy in treatment of pruritus. نالتروکسان ، خارش ، اگزما Naltrexone , Eczema , Pruritus 293 297 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-28&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Malekzad F دکتر فرهاد ملک زاد f-malekzad @yahoo.com 190031947532846002275 Yes Associate Prof., Dept of Dermatology, Shaheed Beheshti Medical University تهران، خيابان کمالی، بيمارستان لقمان الدوله، بخش پوست Arbabi M دکتر محمد اربابی 190031947532846002276 No Assistant Prof., Psychiatrics and Psychology Research Center, Tehran University of Medical Sciences استاديار، مرکز تحقيقات روانپزشکی و روانشناسی ، دانشگاه علوم پزشکی Tousi P دکتر پرويز طوسی 190031947532846002277 No Prof., Skin Research Center, Shaheed Beheshti Medical University استاد ، مرکز تحقيقات پوست، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Mohtasham N دکتر ناهيد محتشم 190031947532846002278 No Research Master, Skin Research Center, Shaheed Beheshti Medical University پزشک پژوهشگر، مرکز تحقيقات پوست، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Mohajer M دکتر مرتضی مهاجر 190031947532846002279 No Prof., Dept of Psychiatrics, Shaheed Beheshti Medical University استاد، گروه روانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Jaberian M دکتر مهناز جابريان 190031947532846002280 No GP پزشک عمومی

fa بررسی وضعيت مديريت زباله های بيمارستان های تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شهيد بهشتی در سال 1384 پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: جمع آوری، جداسازی و دفع زباله های بيمارستانی به دليل تهديد سلامت جامعه از اهميت بسزايی برخوردار است. اين مطالعه با هدف تعيين وضعيت مديريت زباله های بيمارستان های تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی در سال 1384 به اجرا درآمد. مواد و روش ها: در اين تحقيق تمامی 13 بيمارستان تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی با روش توصيفی و از طريق تکميل پرسشنامه با تکنيک مشاهده ای و مصاحبه ای بررسی شدند و توزين زباله ها در دو بيمارستان آيت ا... طالقانی و مسيح دانشوری در دو فصل زمستان و تابستان در سه روز متوالی انجام و با نرم افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: از بين کل بيمارستان های مورد مطالعه، 2/69% از سطل و کيسه پلاستيکی برای نگهداری زباله استفاده می کردند. در 8/30% آن ها زباله به صورت دستی جمع آوری شده و در 2/46% آن ها وسايل جمع آوری زباله ضدعفونی نمی شدند. 4/15% جايگاه موقت زباله نداشتند. در 3/27% از جايگاه های موقت، تنها شير آب و مجرای فاضلاب رو وجود داشت و فاقد سردخانه بودند. در 7/7% از بيمارستان ها محوطه باز بيمارستان، جايگاه موقت بود. در 25% از بيمارستان های توليد کننده زباله راديواکتيو، محل جمع آوری اين زباله ها با زباله های معمولی يکی بود. ظروف نگهداری زباله های راديواکتيو در50% از بيمارستان ها سربی نبود. در هيچ يک از بيمارستان ها، تسهيلات ايمنی لازم در نظر گرفته نشده بود. در 4/15% موارد، زباله های بيمارستانی بازيافت می شدند. در 3/92% بيمارستان ها زباله های عفونی از معمولی تفکيک نمی شدند. 4/15% بيمارستان ها کيسه مخصوصی جهت جداسازی زباله های عفونی نداشتند و 3/92% از بيمارستان ها زباله های عفونی و معمولی را با هم به بيرون حمل می کردند. در هيچ يک از بيمارستان ها بی خطرسازی زباله ها صورت نمی گرفت. در 9/76% بيمارستان ها افراد هيچ گونه آموزشی نديده بودند. حجم زباله توليدی بيمارستان ها به طور متوسط در شبانه روز 9/6426 ليتر به دست آمد. روزانه 41/407 کيلوگرم زباله در دو بيمارستان طالقانی و مسيح دانشوری توليد می شود که 7/49% اين زباله ها عفونی می باشند. نتيجه گيری: يافته ها نشان می دهد که وضعيت مديريت مواد زائد در بيمارستان های مورد مطالعه مطلوب نمی باشد. لذا می بايستی روش های بی خطرسازی زباله های بيمارستانی و جداسازی زباله های خطرناک از معمولی به طور جدی مورد توجه قرار گرفته و آموزش کارکنان بيمارستان به صورت جدی پيگيری شود. Background: Due to threatening of public health, Collection, separation and sanitary disposal of hospital solid waste are important. This research was performed to evaluate the management of hospitals’ solid waste affiliated with Shaheed Beheshti Medical University during 1384. Materials and methods: In this descriptive study the status of solid waste management of 13 hospital affiliated with Shaheed Beheshti Medical University was evaluated using a questionnaire in association with technical observation and interview. During the summer and winter, weighting the solid waste were performed in “Ayatollah Taleghani” and “Massih Daneshvari” Hospitals for three continual days and data were analyzed using SPSS program. Results: 64.2% of hospitals were using bucket and plastic bags for keeping their solid waste. 30.8% of hospitals were collecting their solid waste manually. In 46.2% of hospitals, utilities using for collecting the solid waste were not being disinfected. 15.4% of hospital did not have any temporary place for keeping solid waste .27.3% of temporary places had only water tab and sewer pipe without having refrigerating room. 7.7% of hospital had just an open temporary-solid waste storage. In 25% of hospital which were producing radioactive solid wastes, collect their radioactive solid waste with normal solid ones. Radioactive solid waste containers in 50% of hospitals were not made form lead. None of hospitals had necessary and safety facilities. In 38.5% of hospital, loading of solid wastes were performed manually. In 15.4% of hospitals solid wastes were recycled. 42.3% of them were not separating their infected solid wastes from ordinary ones. 15.4% of hospitals did not have any special bags for separating infected solid wastes. In 92.3% of hospitals both infected and ordinary solid waste were carried out together. None of the hospital had hazardous less process for solid wastes. 79.6% of hospitals had workers without special education. Daily average of production volume of solid waste in these hospitals was measured 6426.9 liters. In “Ayatollah Taleghani” and “Massih Daneshvari” Hospitals 407.41 Kg of solid wastes were produced, whilst 49.7% of these solid wastes were infected. Conclusion: Results show that the management condition of solid waste in the studied hospitals is not satisfactory. Methods for disinfecting hospital waste should be studied. Separation of hazardous solid waste from ordinary solid waste should be performed, precisely. Education of hospital workers should be seriously followed. زباله بيمارستانی، تفکيک، جمع آوری، انتقال، دفن، مديريت Hospital solid waste , Separation , Collection , Transporting , Burying , Management 299 311 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-29&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Majlesi M دکتر منيره مجلسی 190031947532846002281 Yes Assistant Prof., Faculty of Public Health, Shaheed Beheshti Medical University : تهران، بزرگراه شهيـد چمـران، اوين، بلـوار دانشـجو، دانشـکده بهداشت دانشـگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی . تلفن‌: 09122094471 Kashitarash Esfahani Z زهرا کاشی تراش اصفهانی 190031947532846002282 No BA, Environmental Health کارشناس بهداشت محيط Alizadeh S سعيد عليزاده 190031947532846002283 No BA, Environmental Health کارشناس بهداشت حرفه ای Forutani F فرخ فروتنی 190031947532846002284 No BA, Environmental Health کارشناس بهداشت حرفه ای Gachkar L دکتر لطيف گچکار 190031947532846002285 No Prof., Infectious Diseases &amp; Tropical Medicine Reseach Center, Shaheed Beheshti Medical University استاد، مرکزتحقيقات‌ بيماری های عفونی و گرمسيری، دانشگاه‌ علوم‌ پزشکی‌ شهيد بهشتی‌

fa استئاتوز کبدی در بيماران مبتلا به عفونت مزمن با ويروس هپاتيت B پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: استئاتوز کبدی و عفونت مزمن با ويروس هپاتيت B از علل شايع بيماری‌های مزمن کبدی در ايران به شمار می روند. ارتباط بين هپاتيت‌های ويروسی و استئاتوز در مطالعات مختلفی در دنيا بررسی و اثبات شده است. در مورد هپاتيتC عواملی مثل ژنوتيپ ويروس و شاخص‌های متابوليک خود بيمار در بروز و شدت استئاتوز نقش دارند. اما در مورد همراهی هپاتيت B و استئاتوز، مطالعات محدودی انجام شده و نقش عوامل مربوط به ميزبان در ايجاد استئاتوز در اين بيماران بيش تر بوده است. تاکنون در کشور ما، مطالعه‌ای درباره هم زمانی استئاتوز و هپاتيتB انجام نشده و با توجه به شيوع بالای اين دو بيماری، بررسی ارتباط آن ها ضروری است. مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعی 71 بيمار با عفونت مزمن ويروس هپاتيت B تحت بيوپسی کبد قرار گرفتند. 41 بيمار (7/57%) بدون استئاتوز کبدی و 30 بيمار (3/42%) دارای استئاتوز قابل ملاحظه بودند. عوامل مختلف مربوط به ميزبان و ويروس در دو گروه مورد بررسی و مقايسه قرار گرفتند. يافته ها: از نظر سن و جنسيت در دو گروه اختلاف معنی‌داری وجود نداشت. از عوامل مربوط به ميزبان‌، ميانگين BMI و قند خون ناشتا و کلسترول و تری گليسيريد و GGT سرم در گروه دارای استئاتوز به طور معنی داری بيش تر از گروه بدون استئاتوز بود (05/0< P ). دو گروه از نظر ميانگين ALK-P, ALT, AJT ، فاقد تفاوت معنی‌دار بودند. همچنين از نظر فراوانی عوامل ويروسی نظير مثبت بودنHBeAg، ميانگين viral load و ميانگين Stage فيبروز کبد در دو گروه اختلاف معنی‌داری نداشت. نتيجه گيری: به نظر می‌رسد عوامل مربوط به ميزبان شامل قندخون، کلسترول و تری گليسيريد و GGT و BMI با وجود استئاتوز در زمينه عفونت مزمن با ويروس هپاتيت B همراهی داشته باشند ولی عوامل ويروسی بررسی شده HBeAg و viral Load چنين همراهی را نشان نمی دهند. توصيه می‌شود در مطالعات بعدی نقش عوامل ويروسی ديگر مثل ژنوتيپ ويروسی و نيز ارتباط استئاتوز کبدی با سير بيماری و پاسخ به درمان هپاتيت مزمن B نيز بررسی شود. Background: Liver steatosis and chronic hepatitis B infection are the most common causes of chronic liver diseases in Iran. There have been a a limited number of studies throughout the world, evaluating the association of hepatitis B infection and steatosis. We studied the association between some of viral and host factors and the presence of steatosis among patients with chronic hepatitis B infection. Materials and Methods: In this analytical cross-sectional study, 71 patients with chronic hepatitis B infection were preliminarily assessed by liver biopsy. The patients were divided into two groups based on either presence or absence of steatosis in liver tissue. These two groups were compared in terms of different host and viral factors along with their stage of fibrosis. Results: Of 71 patients, 30 (42.3%) had significant steatosis (in >5% of hepatocytes, according to Brunt classification). Sex and gender were not significantly different in 2 groups. The mean BMI, serum levels of FBS, cholesterol, TG, GGT, were significantly higher in steatosis group compared to those of non-steatosis one (P<0.05). In contrast, the mean levels of AST, ALT, ALK-P were not significantly different in these groups. The frequency of HBeAg positivity and the mean level of viral load of two groups had no significant difference. There was also no significant difference in the mean stages of fibrosis between two groups. Conclusion: It seems that certain metabolic hosts factors such as BMI, FBS, cholesterol, TG, GGT are associated with steatosis in patients with chronic hepatitis B infection while such an association was not found with the evaluated viral factors. We suggest further investigations to evaluate the role of other factors (such as HBV genotype) in the future. استئاتوز ، ويروس هپاتيت B ، بيماری مزمن کبدی Hepatitis B, Steatosis, Chronic Liver Disease 313 318 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-30&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Minakri M دکتر محمد ميناکاری article@rcgld.org 190031947532846002286 Yes Fellowship of Gastroenterlogy, Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University تهران، اوين، خيابان تابناک، بيـمارستان آيت ا… طالقـانی ، طبـقه هفتم ، مرکز تحقيـقات بيـماری های گـوارش و کبد ، دانشـگاه علـوم پزشکی شهيـد ب Molaie M دکتر مهسا مولايی 190031947532846002287 No Pathologist, Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University متخصص پاتولوژی، محقق مرکز تحقيقات بيماری‌های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Mohaghegh Shalmani H دکتر حميد محقق شلمانی 190031947532846002288 No Research Master, Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University پزشک ، محقق مرکز تحقيقات بيماری‌های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی MohammadAlizadeh AH دکتر امير هوشنگ محمد عليزاده 190031947532846002289 No Associate Prof., Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University دانشيار، مرکز تحقيقات بيماری‌های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Naderi N دکتر نصرت الله نادری 190031947532846002290 No Fellowship of Gastroenterlogy, Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University دستيار فوق تخصصی گوارش، مرکز تحقيقات بيماری‌های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Mashayekhi R دکتر رضا مشايخی 190031947532846002291 No Pathologist, Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University متخصص پاتولوژی، محقق مرکز تحقيقات بيماری‌های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Zali MR دکتر محمد رضا زالی 190031947532846002292 No Prof., Gastroenterology Research Center, Shaheed Beheshti Medical University استاد ، مرکز تحقيقات بيماری‌های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی کارآيی ميوپلاستی عضله گيجگاهی در اصلاح دفورميتی لب ناشی از فلج نيمه ی صورت پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: آسيب عصب صورتی علل مختلف داشته و درمان های گوناگون برای آن مطرح است که مورد بحث جراحان پلاستيک است. اين مطالعه به منظور تعيين کارآيی ميوپلاستی عضله گيجگاهی (Temporal Myoplasty) برای اصلاح دفورميتی صورت در بيماران مبتلا به فلج نيمه ی صورت مراجعه کننده به بيمارستان پانزده خرداد طی سال های 85-81 انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقيق با طراحی کارآزمايی بالينی از نوع مقايسه قبل و بعد از عمل بر روی شش بيمار مبتلا به فلج نيمه ی صورت که به طور مستمر مراجعه نموده و کانديد خوبی برای جراحی ميکروسکوپی نبودند و يا خود تمايل به انجام عمل انتقال عضله آزاد را نداشتند انجام شد. در اين بيماران روش جديد انتقال تاندون عضله گيجگاهی به گوشه لب بدون استفاده از گرافت در يک مرحله انجام شد. بيماران به طور متوسط به مدت دو سال پيگيری شدند. اين بيماران از نظر سن، جنس، علت فلج صورت، مدت زمان از وقوع ضايعه، عوارض و دامنه حرکت گوشه لب بررسی شدند و ضمن گرفتن فوتوگرافی قبل و بعد از عمل و معاينات بالينی، نتايج مورد ثبت و ارزيابی قرار گرفت. يافته ها: از شش بيمار عمل شده، چهار نفر زن و دو نفر مرد در سنين 14±2/38 بوده. علت ضايعه در اين بيماران در سه مورد تروما، در يک مورد مادرزادی، در يک مورد جراحی تومور، در يک مورد تمپانوپلاستی بود. مدت بيماری 11±7/28 بود. بعد از عمل، عارضه قابل ذکری مشاهده نشد. نتيجه عمل در حالت عادی صورت (static ) در مرحله زودرس در 50% موارد خوب و در 50% عالی بود و در مرحله تأخيری، 66% عالی، 17% خوب و 17% متوسط بود. نتيجه عمل در حالت انقباض عضلات (dynamic ) در مرحله زودرس در تمام بيماران خوب بود ولی در مرحله تأخيری اين نتيجه در 50% موارد عالی، 33% خوب و 17% متوسط بود. نتيجه گيری: به نظر می رسد بازيابی حرکات لب از طريق ميوپلاستی عضله گيجگاهی را می توان به عنوان جايگزين قابل قبولی برای عمل استاندارد فلج نيمه ی صورت يعنی عمل جراحی ميکروسکوپی در بيمارانی که تحمل عمل طولانی را ندارند يا تمايل به انجام جراحی ميکروسکوپی انتقال عضله ندارند به کار برد. پيشنهاد می شود يک تحقيق تجربی کامل در اين زمينه صورت گيرد. Background: Facial nerve palsy can occur due to several causes and accordingly, several treatments have been proposed by plastic surgeons. This study is to determine the efficacy of temporal myoplasty in correcting the facial deformity of patients suffering from hemi-facial palsy whom were referred to “15 Khordad” hospital between 1381- 1385. Materials and Methods: Participants were 6 patients with hemi-facial palsy who referred continuously and were neither candidated for microscopic surgery, nor can tolerate free muscle transposition surgery. We conducted a clinical case study to compare pre and post-operation stages. In these patients, the new one-stage method of temporal tendon transposition to lip's commissure (without any grafting) was performed. They were followed for an average of 2 years. Assessments were made in terms of their age, sex, facial palsy cause, palsy duration, complications, and lip's commissure range of motion. Pre and post-operation photos were taken and physical examination was documented and analyzed for each case. Results: Two cases (out of six ones) were men and the others were women. Their age range was 38.2 ±14 years old. In three cases, facial palsy was a post-traumatic result. One patient had congenital form. In another one it was due to tumor resection complications. The last patient was a tympanoplasty case. Palsy duration range was 28.7 ± 11 months. No complication was seen after the operation. In early post-operation stage, 50% of patients had good static facial position and in remained 50% the result was excellent. However, in delayed stages, the percentages for excellent, good and moderate outcomes were 66, 17 and 17, respectively. Despite the well dynamic facial position in early post-operation stages among all the cases, in delayed stages the percentages for excellent, good and moderate results were reduced to 50, 33 and 17, respectively. Conclusion: It seems that for those who can not tolerate long operations nor like to do so, temporal myoplasty might be an acceptable method as an alternative for the standard surgical methods applied for hemi-facial palsy (i.e. the microscopy procedure). It is recommended to conduct an absolute experimental study in this regard. فلج صورتی ، ميوپلاستی ، عضله گيجگاهی ، حرکاتstatic Facial palsy , Myoplasty , Temporal muscle , Static & Dynamic facial positions 319 327 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-31&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Hasanpour SE دکتر سيد اسماعيل حسن پور esmail_hassanpour@yahoo.com 190031947532846002293 Yes Associate Prof., Dept. of Plastic &amp; Reconstructive Surgery, Shaheed Beheshti Medical University : تهران، حيابان کريمخان زند، خيابـان آبان جنـوبی، بيـمارستان 15 خـرداد. تلفـن: 88901108 . نمـابر: 88909193 Mohammadkhah N دکتر ناصر محمدخواه 190031947532846002294 No Assistant Prof., Dept. of Plastic &amp; Reconstructive Surgery, Shaheed Beheshti Medical University استاديار، گروه جراحی پلاستيک و زيبايی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Niazi F دکتر فيض الاه نيازی 190031947532846002295 No Fellowship of Plastic &amp; Reconstructive Surgery, 15 Khordad Hospital, Shaheed Beheshti Medical University دستيار فوق تخصصی جراحی پلاستيک و زيبايی، بيمارستان 15 خرداد، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Rostami Kh دکتر خليل رستمی 190031947532846002296 No Fellowship of Plastic &amp; Reconstructive Surgery, 15 Khordad Hospital, Shaheed Beheshti Medical University دستيار فوق تخصصی جراحی پلاستيک و زيبايی، بيمارستان 15 خرداد، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa مقايسه ی نتايج سنجش سطح خونی هموگلوبين A2 به روش کروماتوگرافی تعويض کاتيونی دستگاه HbGold با روش مرجع ميکروکروماتوگرافی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: بيماری تالاسمی يکی از شايع ترين بيماريهای ارثی کشور ماست. لذا استفاده از بهترين روش‎های آزمايشگاهی برای غربالگری زوجين از نظر افزايش سطح خونی HbA2 حائز اهميت و ضروری است. هدف از اين مطالعه مقايسه کارآيی روش کروماتوگرافی تعويض کاتيونی دستگاه HbGold با روش مرجع يا استاندارد طلايی ميکروکروماتوگرافی مي‎باشد. مواد و روش ها: اين تحقيق به روش کارآزمايی بالينی تشخيصی بر روی 321 نمونه خون EDTA که به طور تصادفی بر مبنای نتايج آزمون‎های RDW-CBC به عنوان فرد سالم يا ناقل بتاتالاسمی شناسايی و تفکيک شده بودند، انجام گرفت. مؤلفه‎های عملکردی هر دو متد از جمله عدم دقت، عدم صحت و حداکثر خطای مجاز آناليتيک روش کروماتوگرافی تعويض کاتيونی HbGold با روش استاندارد طلايی ميکروکروماتوگرافی مورد مقايسه قرار گرفت. يافته ها: نتايج نشان مي‎دهد که عدم دقت و عدم صحت روش HbGold از حد مجاز تعريف شده کم تر است. خطای سيستماتيک و خطای رندوم اين متد به ترتيب 4/2 و 5/2% بود. و خطای مجاز کلی آناليتيک 9/4% مي‎باشد که هر سه مؤلفه در دامنه قابل قبول است. عملکرد اين متد 2/3 سيگما بوده و در محدوده مارژينال است و دامنه مرجع آن 18/3-62/1% مي‎باشد. نتيجه گيری: نقطه عملکرد دستگاه HbGold در مقايسه با روش استاندارد طلايی در سطح پايين‎تر يعنی سطح مارژينال قرار دارد. لذا استفاده از اين متد نيازمند به کار گرفتن ضوابط کنترلی چند قانونی و چندسطحی است تا با حفظ احتمال رد کاذب جواب به ميزان کم تر از 3% احتمال شناسايی خطاهای واقعی را در محدوده بيش از 90% تنظيم نمايد. وجود دامنه پنجره به ميزان 32/0 در روش HbGold امکان تفکيک بهتر افراد سالم و ناقلين بتاتالاسمی را در مقايسه با روش مرجع فراهم مي‎آورد. Background: Accurate and precise hemoglobin separation and quantitation of HbA2 and HbF are essential for diagnosis of thalassemia. To evaluate the potential application of cation-exchange chromatography by HbGold IVD in performing hemoglobin A2 quantificative assay, comparsion between this technique and reference method of micro-chromatography was carried out. Materials and Methods: The blood samples were obtained from individuals who had either thalassemia trait or healthy status (n=321). Results: Variability of HbA2 quantitation was quite low the CVs of within-run between run & interlaboratory studies were:1.8-3.1% , 3.4-6% and 6.6-8.8%, respectively. The results of HbA2% quantitated by HbGold analyzer correlated with those given by Helena microchromatogrophy system (r=0.974.p=0.001). Conclusion: The HbGold was simple, rapid and reproducible. The application of HbGold analyzer for disgnosis of various phenotypes of thalassemia (the ailment which is frequently observed in Iran) is considered. In conclusion the HbA2 assay of HbGold analyzer could be used for both the quantition of HbA2 and the presumptive identification of thalassemia. هموگلوبين A2 ، کروماتوگرافی تعويض کاتيونی، ميکروکروماتوگرافی، HbGold HbA2 , Cation Exchange Chromatography , Microchromatography , HbGold 329 338 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-32&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mohammadi Torbati P دکتر پيمان محمدی تربتی p2000torbati@yahoo.com 190031947532846002297 Yes Assistant Prof., Dept. of Pathology, Shaheed Beheshti Medical University تهـران، خيابان پاسداران، بوستان نهم، بيمارستان دکتر لبافي‎نژاد. کـدپستی 16666. تلفن:22549421 و 18-22549010 داخلی (257). نمابر: 22549039 Rastegar Rad N دکتر نازيلا رستگار راد 190031947532846002298 No Resident in Pathology, Faculty of Medicine, Shaheed Beheshti Medical University دستيار پاتولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه‌ علوم‌ پزشکی‌ شهيد بهشتی

fa بررسی قدرت تشخيص روش مشاهده ای لاپاروسکوپی در تشخيص اندومتريوزيس پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: نظر به شيوع بالای بيماری اندومتريوزيس درجمعيت خانم های سنين باروری و تأثير آن درايجاد دردهای مزمن لگنی، ناباروری، کاهش باروری و ديسپارونی و لزوم تشخيص قطعی و درمان اين بيماری، اين تحقيق با هدف تعيين قدرت روش مشاهده ای لاپاراسکوپی در تشخيص اندومتريوزيس بر اساس استاندارد هيستوپاتولوژی، در مراجعين به بيمارستان مهديه در فاصله بين تير ماه 1383 لغايت اسفند 1384 صورت گرفت. مواد و روش ها: در اين مطالعه تشخيصی، 30خانم در سنين باروری با ميانگين سنی 14/5 ± 6/28 سال که با شکايت درد مزمن لگن، نازايی اوليه يا ثانويه، ديسمنوره يا ديسپارونی مراجعه کرده بودند تحت لاپاروسکوپی تشخيصی قرارگرفتند. در تمام موارد از مناطق مشکوک به اندومتريوزيس بيوپسی برداشته شده و نمونه ها جهت بررسی پاتولوژی ارسال گرديد. همچنين نمونه هايی از پريتوئن به ظاهر سالم نيز جهت رد وجود اندومتريوزيس ميکروسکوپيک برداشته شد. ارزش اخباری مثبت و منفی، حساسيت و ويژگی تشخيص مشاهده ای لاپاراسکوپی بر اساس تشخيص هيستوپاتولوژيک (به عنوان روش قطعی آن) مورد محاسبه قرارگرفت. يافته ها: از ميان 30 بيمار تحت مطالعه، شيوع متوسط اندومتريوزيس قابل تشخيص به روش مشاهده ای 63% بود که 42% آن توسط بررسی های هيستوپاتولوژيک تأييد شد. دراين مطالعه ارزش اخباری مثبت روش مشاهده ای 42% ، حساسيت آن 8/88%، ارزش اخباری منفی 9 /90% و ويژگی آن 6/47% بود. نتيجه گيری: روش مشاهده ای درتشخيص دقيق اين بيماری، از قدرت بالايی برخوردار نبوده و تشخيص اندومتريوزيس می بايستی بعد از تأييد هيستوپاتولوژيک مطرح گردد. Background: Endometriosis has been widely implicated as one of the causes of chronic pelvic pain, dysmenorrhea, and infertility.The purpose of our study was to define the correlation between the visual and histological diagnosis of endometriosis by comparing peritoneal findings identified at laparoscopy in a diagnostic trial with a standardized technique including complete excision of lesions suggestive of endometriosis and systematic biopsies of normal appearing pelvic peritoneum. This study was performed in Mahdieh Hospital and IRHRC from 1383 to 1384. Materials and Methods: A diagnostic study of 30 patients (15- 45 yr.) undergoing diagnostic laparoscopy for the evaluation of chronic pelvic pain, infertility, dysmenorrhea and dysparonia was carried out (average age was 28.6 ± 5.14 (mean ±SD)). All suggestive areas of endometriosis were excised and examined pathologically. Additionally, peritoneal biopsy specimens were obtained from normal appearing peritoneum to rule out microscopic endometriosis. The positive predictive value, sensitivity, negative predictive value and specificity of visually identified endometriosis were determined in comparison with histological findings (definitive diagnosis). Results: The mean prevalence of endometriosis abnormalities in visual and histological diagnosis were 63% and 42%, respectively. The measured values, therfore, for visual versus histological diagnosis of endometriosis were 42.1% for positive predictive value, 88.8% for sensitivity, 90.9% for negative predictive value and 47.6% for specificity. Conclusion: A diagnosis of endometriosis should be established only after histological confirmation. اندومتريوزيس ، لاپاروسکوپی ، هيستوپاتولوژی Endometriosis , Laparoscopy , Histopathology 339 343 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-33&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Salehpour S دکتر ساغر صالحپور Saghar-salehpour@yahoo.com 190031947532846002299 Yes Associate Prof., Infertility and Reproductive health research Center (IRHRC), Shaheed Beheshti Medical University تهران،ولنجک،بيمارستان طالقانی، مرکز تحقيقات ناباروری Zhaam H دکتر هانيه ژام 190031947532846002300 No Assistant Prof., Dept. of Pathology, Shaheed Beheshti Medical University استاديار، گروه پاتولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهيدبهشتی Hakimirard M دکتر مهناز حکيمی فرد 190031947532846002301 No Resident in Obstetrics &amp; Gynecology, Shaheed Beheshti Medical University متخصص زنان و زايمان Azarghashb E دکتر اذن الله آذر گشب 190031947532846002302 No Research Methodology Consultant, Shaheed Beheshti Medical University مربی، عضو هيات علمی دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی کمّی لرزش حرکتی در دست بيماران مبتلا به اسکلروز متعدد و اثر تحريک عمقی تالاموس بر آن پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: از عوارض شاخص بيماری اسکلروز متعدد می توان به لرزش حرکتی در دست اين بيماران اشاره کرد که موجب افت شديد کيفيت زندگی ايشان می گردد. يکی از روش های کاهش اين عارضه استفاده از تحريک عمقی تالاموس است. هدف اين مطالعه اندازه گيری کمّی لرزش حرکتی و بررسی ميزان تأثير تحريک عمقی تالاموس بر آن می باشد. مواد و روش ها: از يک سيستم تصويربرداری ويدئويی برای تعيين موقعيت نشانگر مادون قرمز نصب شده بر روی نوک انگشت اشاره استفاده شد و هر دو دست چپ و راست 6 فرد سالم و 7 بيمار مورد آزمايش قرار گرفت. از افراد مورد آزمايش خواسته شد که دست خود را بين دو نشانگر نزديک و دور که بر روی يک ميز نصب شده بود، چند مرتبه به صورت رفت و برگشتی، حرکت دهند. اين آزمايش سه مرتبه تکرار شد. بيماران اين آزمايش را در دو حالت، يک مرتبه با محرک خاموش و يک مرتبه با محرک روشن، انجام دادند. "انحراف از مسير مستقيم" و "قدرت انباشته" به عنوان دو شاخص لرزش حرکتی، اولی در طول زمان و ديگری در فرکانس های متفاوت لرزش محاسبه شد. يافته ها: "انحراف از مسير مستقيم" در افراد سالم به طور معنی دار کم تر از بيماران بود (001/0 > P.). اين شاخص در گروه بيماران با محرک روشن کم تر از گروه بيماران با محرک خاموش بود (02/0> P)، که نشان دهنده اثر کلی مثبت تحريک تالاموس در کاهش لرزش حرکتی دست است. نتايج مشابه، اما با تفاوت معنی دار کم تر، در مورد شاخص "قدرت انباشته" مشاهده شد (05/0~ P). برای يک بيمار، هر دو شاخص تغيير چندانی پس از روشن کردن محرک نداشت، و برای يک بيمار ديگر، محرک روشن اثری معکوس در جهت افزايش لرزش نشان داد. نتيجه گيری: "انحراف از مسير مستقيم" شاخص مناسبی برای اندازه گيری لرزش حرکتی در بيماران مبتلا به اسکلروز متعدد است، و بر اين اساس، تحريک عمقی تالاموس روش مؤثری در کاهش لرزش حرکتی می باشد. Background: One of the consequences of Multiple Sclerosis is action tremor which significantly reduces the patient’s quality of life. Quantitative effect of Thalamic Deep Brain Stimulation (DBS) is a known method to reduce this effect. The aim of this study was to quantitatively measure the action tremor in such patients, alomg with studying the effect of DBS on it. Materials and Methods: A video tracking system was used to trace an infrared marker on the tip of the index finger. Both hands of seven patients and six healthy participants were tested for three times. Subjects were asked to directly move their examined hand in a come and go pattern from a near to a far marker attached on a table, for several times. Patients performed the test in two different settings, once with their stimulator on (DBS On) and anothoer time with their stimulator off (DBS Off). "Deviation from direct path" and "Cumulative power" were considered as time and frequency domain indicators of hand’s tremor, respectively. Results: "Deviation from direct path" is significantly lower in healthy subjects compared to that that of patients (P<0.001). This value was less in patients with DBS On than patients with DBS Off (P<0.02), showing an overall-positive effect of DBS in reducing the hand’s action tremor. Same results, but with less significancy, were found for "Cumulative power" (P~0.05). For one patient both of measurements did not reveal a significant change, after turning the DBS on. For another one, the DBS-On mode had an adverse effect so that it was increasing his action tremor. Conclusion: "Deviation from direct path" was found to be an appropriate indicator of action tremor in patients with Multiple Sclerosis, and Thalamic Deep Brain Stimulation, therefore, is an effective treatment for reduction of action tremor. لرزش حرکتی ، تحريک عمقی تالاموس ، اسکلروز متعدد ، تصويربرداری ويدئويی Background: One of the consequences of Multiple Sclerosis is action tremor which significantly reduces the patient’s quality of life. Quantitative effect of Thalamic Deep Brain Stimulation (DBS) is a known method to reduce this effect. The aim of this s 345 351 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-34&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Esteki A دکتر علی استکی aesteki@sbmu.ac.ir 190031947532846002303 Yes Associate Prof., Dept. of Medical Engineering and Physics, Shaheed Beheshti Medical University تهـران، اوين، دانشگاه علوم پزشکی شهيـد بهشتی، گروه مهندسی و فيزيک پزشکی. تلفن: 23872566. دورنگار: 22414137 Hodgson T تنی هاجسون 190031947532846002304 No Dept. of Mechanical Engineering, University of British Columbia گروه مهندسی مکانيک، دانشگاه بريتيش کلمبيا

fa مقايسه تأثير والپروات با فنوباربيتال بر تغييرات وزن کودکان صرعی پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به شيوع کودکان صرعی و وجود گزارشاتی مبنی بر تأثير والپروات بر افزايش وزن کودکان مصرف کننده و عدم وجود تجربه مشابه در داخل کشور و به منظور مقايسه تاثير والپروات با فنوباربيتال بر تغييرات وزن، اين تحقيق روی کودکان صرعی مراجعه کننده به بيمارستان کودکان مفيد در سال 1384 انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقيق با طراحی کارآزمايی بالينی روی تعداد 60 بيمار مبتلا به صرع و در دو گروه مساوی 30 نفره انجام شد. تشخيص صرع بر اساس معيارهای International League Against Epilepsy (ILAE) انجام گرفت. شاخص توده بدنی BMI اوليه بيماران تعيين و بيماران به طور تصادفی به دو گروه مورد و شاهد تقسيم شدند. در گروه مورد والپروات با دوز mg/kg/day 20 و در گروه شاهد فنوباربيتال با دوز mg/kg/day5 در دو دوز منقسم برای مدت 6 ماه تجويز شد. تغييرات BMI پس از 6 ماه نسبت به استاندارد آن ها در دو گروه مقايسه و تغييرات افزايش وزن در داخل هر گروه با استفاده از آزمون McNemar’s. و بين دو گروه با آزمون مجذور کای مورد قضاوت آماری قرار گرفت. در گروه بيماران دريافت کننده والپروات که افزايش وزن پيدا کردند، نقش سن، جنس، وزن اوليه با آزمون دقيق فيشر مورد قضاوت قرار گرفت. يافته ها: بيماران دو گروه از نظر سن، جنس، BMI اوليه و چاقی اوليه مشابه بودند. در گروه فنوباربيتال 4 نفر (3/13%) افزايش وزن داشتند (6/0P=). در گروه والپروات 20 نفر (7/66%) افزايش وزن پيدا کردند (0001/0P< ). والپروات نسبت به فنوباربيتال به طور معنی داری سبب افزايش وزن در هر دو گروه سنی کودکان و نوجوانان شد (001/0 >P). در کودکان مصرف کننده والپروات در صورت سن بالاتر و چاقی اوليه، شانس افزايش وزن بيش تر بود (2/0 >P). نتيجه گيری: درکودکان صرعی مصرف کننده والپروات، شانس بروز چاقی بيش تر است و به نظر می رسد که در سن بالای 10 سال و در صورتی که کودک چاق باشد، اين شانس بيش تر می باشد. بررسی تأثير والپروات بر وزن کودکان صرعی بالای 10 سال و چاق در مطالعه ديگری توصيه می شود. Background: Respecting the high incidence of epilepsy among children and several reports coresponding the weight gaining of some during the valproate therapy, this study was conducted in “Mofid Children's Hospital” during 1384 to determine and compare the occurrence and severity of weigh gain among children treated with either valproate or phenobarbital. Materials and Methods: This clinical trails study was performed studying on 60 epileptic patients. We applied "International League against Epilepsy" classification to diagnose the patients. They were randomly equally divided into two groups (random allocation). First group was treated with valproate 20 mg/kg/day , whereas second one received phenobarbital 5 mg/kg/day [in divided dose]. Patients were followed for a six-month period. Body mass index (BMI) was measured at first, 2nd , 4th and 6th months of therapy and BMI6 was compared with expected BMI6 (according to BMI curve) and the difference of latter two BMIs (BMI6 and expected BMI6) were calculated. McNemar’s test was used to compare the weight difference in each group and Chi-square test was applied for between-groups comparison. In valproate-treated patients whose their weights increased, some characteristics (including age, sex and primary weight) were evaluated by Fisher’s exact test. Results: Two groups were identical with respect to their age, sex, primary BMI and weight. 4 patients of phenobarbital group (13.3%) versus 20 patients of valproate group (66.7%), had weight gain (P=0.6 and P<0.0001, respectively). Final-stage data revealed that compared to phenobarbital, valproate resulted in further weight gaining of children and adolescent (P<0.001). Moreover, in valproate treated group, patients with older age and higher BMI, were more at risk of gaining weight. Conclusion: The risk of weight gainning in epileptic children treated with valproate is high. It seems that in patients above 10 years old and fat patients, this risk become more. We recommend further study to evaluate the effect of valproate on weight of epileptic patients older than 10 years and also fat patients. والپروات ، فنوباربيتال ، صرع ، وزن ، شاخص توده بدنی Valproate , Phenobarbital , Weight gain , Epilepsy , Body Mass Index 353 357 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-35&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mahvelati Shamsabadi F دکتر فرهاد محولاتی شمس آبادی fmshamsa@yahoo.com 190031947532846002305 Yes Assistant Prof., Dept. of Child Neurology, Shaheed Beheshti Medical University تهران، خيابان شريعتی، بيمارستـان کودکان مفيد، بخش اعصاب اطفال. تلفن: 09121099758 Amin zadeh V دکتر وحيد امين زاده 190031947532846002306 No Assistant Prof., Dept. of Pediatrics, Gorgan Medical University استاديار، گروه اطفال، دانشگاه علوم پزشکی گرگان Ghofrani M دکتر محمد غفرانی 190031947532846002307 No Prof., Dept. of Child Neurology, Shaheed Beheshti Medical University استاد، گروه اطفال، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa روند تغييرات منوکسيد کربن و لزوم بازنگری طرح جامع کاهش آلودگی هوای شهر تهران پزشکی Medicine پژوهشی Original سابقه و هدف: يکی از بحران‌هايی که در حال حاضر شهرهای بزرگ کشور به ويژه کلان شهر تهران را در برگرفته، بحران آلودگی هوا است. در اين تحقيق به بررسی ميزان آلاينده CO در شهر تهران در خلال اجرای طرح جامع کاهش آلودگی هوا پرداخته شده است تا بدين وسيله موفقيت طرح مذکور در کاهش ميزان اين آلاينده مورد تجزيه و تحليل قرار گيرد. مواد و روش ها: داده های آماری ايستگاه های سنجش آلودگی هوای شهر تهران با استفاده از نرم افزار Excel مورد آناليـز قرار گرفت و ابتدا ميزان منوکسيد کربن روزانه بر اساس داده های 8 ساعته و سپس با استفاده از مقادير روزانه، ميزان ماهانه و سالانه آلاينده CO، در هر ايستگاه محاسبه شد. همچنين طرح جامع کاهش آلودگی هوای شهر تهران، ميزان پيشرفت محورهای آن، نقاط ضعف و قدرت طرح به تفضيل مورد ارزيابی قرار گرفت. يافته ها: با بررسی روند تغييرات ميزان آلاينده CO در شهر تهران، می توان چنين نتيجه‌گيری کرد که اجرای طرح جامع کاهش آلودگی هوای تهران، در کاهـش ميزان اين آلاينده آن چنـان که انتظار می‌رفت مؤثر نبـوده است ولی تا حدودی توانسته است از افـزايش اين آلاينـده، با توجه به روند افزايشی ميـزان وسـايل نقليـه موتوری که منبـع اصلی توليـد CO در سطح شهر می باشند، جلوگيری نمايد. نتيجه گيری: با توجه به يافته های اين مطالعه به نظر می رسد لازم است طرح جامع کاهش آلودگی هوای تهران که از سال 79 در حال اجراست مورد بازبينی و بازنگری قرار گيرد تا در سال های باقی مانده طرح (تا سال1389) بتوان شاهد موفقيت بيش تری در کاهش ميزان آلاينده ی CO بود. Background: In order to evaluate the success rate of Comprehensive Plan for Reduction of Air Pollution (1999-2005) of Tehran city, this study was carried out to measure the levels of carbon monoxide pollutant in this city during the execution of the mentioned plan. Materials and Methods: Data from Air Pollutants Measuring Stations in Tehran were analyzed using Excel software in which the daily levels of carbon monoxide were formerly extracted from 8-hour data and using daily rates, therefore, the relative monthly and annual rates were calculated. Results: Studying the process of changes in carbon monoxide level in Tehran city, we may conclude that execution of this plan was not effective enough to reduce the level of CO pollutant to the extent expected. Nevertheless, due to the increasing trend in number of motor vehicles, (which are considered to be the main source for producing the CO in this city) it seems that it has, somehow, prevented the increase of this pollutant. Conclusion: Due to the increasing trend of CO production in Tehran city and consequent dissatisfaction from this trend, reviewing the “Comprehensive Plan for Reduction of Air Pollution” which has been executing since 2000, is of indisputable importance. This may provide us another apportunity to control the level of CO pollutant in the remained years of Plan (2006-2010). آلودگی هوا ، طرح جامع ، آلاينده CO، شهر تهران Air pollution , Comprehensive plan , Carbon monoxide pollutant , Tehran city 359 366 http://www.pajoohande.com/browse.php?a_code=A-10-2-36&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Motesaddi Zarandi S دکتر سعيد متصدی زرندی smotesaddi@sbmu.ac.ir 190031947532846002308 Yes Assistant Prof., Dept. of Environmental Health, Shaheed Beheshti Medical University تهـران، ولنجـک، خيابان يمـن، خيابان پروانه، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، معاونت پژوهشی، دفتر ارتباط با صنعت. تلفن و نمابر: 22429808-021 Razzaghi A مهندس آزاده رزاقی 190031947532846002309 No MSc in Environmental Health management, Science and Research Branch, Islamic Azad University . کارشناس ارشد مديريت محيط زيست، واحـدعلـوم و تحقيقات، دانشگاه آزاد اسلامی