* دستيار، مركز تحقيقات پوست، بيمارستان شهداي تجريش، دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي - تهران، ميدان تجريش، بيمارستان شهداي تجريش، مركز تحقيقات پوست دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي. nimasarrafirad@yahoo.com
سابقه و هدف: نقش توكسينهاي سوپرآنتيژنيك استافيلوكوك اورئوس در بدترشدن درماتيت آتوپيك مشخص شده است؛ ولي در مورد پسوريازيس هنوز به اثبات نرسيده است. اخيراً بر نقش استافيلوكوك اورئوس در شروع، تداوم، عوارض و مرگ و مير ناشي از پسوريازيس تأكيد شده است. اين مطالعه با هدف تعيين فراواني ناقلين استافيلوكوك اورئوس در مبتلايان به پسوريازيس مراجعهكننده به درمانگاههاي پوست دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي انجام گرفت.
مواد و روشها: 100 بيمار مبتلا به پسوريازيس مراجعهكننده به درمانگاههاي پوست دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي بين سالهاي 1384 الي 1386 در اين مطالعه شركت داشتند. پس از تهيه 5 نمونه با سواب پنبهاي استريل از بيني راست و چپ، آگزيلاي راست و چپ و پرينه، نمونهها به محيط آگار خوني گوسفند، منتقل گرديده و به مدت 48 ساعت در انكوباتور قرار داده ميشدند. يافتهها با استفاده از آزمونهاي تي و مربع كاي يا دقيق فيشر، تجزيه و تحليل شده و مقدار p كمتر از 05/0، معنيدار تلقي شد.
يافتهها: از 100 بيمار مبتلا به پسوريازيس، 42 نفر زن و 58 نفر مرد بودند و ميانگين سني آنها 1/17±1/41 سال بود. در مجموع 42 نفر (42%) حداقل در يك ناحيه ناقل استافيلوكوك اورئوس بودند. 32 ،13 و 11 درصد بيماران به ترتيب در بيني، آگزيلا و پرينه ناقل استافيلوكوك اورئوس بودند. سه بيمار ناقل استافيلوكوك اورئوس در هر سه ناحيه بودند. تفاوت آماري معنيداري بين دو گروه ناقل و غير ناقل استافيلوكوك اورئوس از نظر شدت بيماري (بر اساس Psoriasis Area and Severity Index; PASI Score) وجود نداشت.
نتيجهگيري: چنين به نظر ميرسد كه شدت بيماري پسوريازيس بر اساس وضعيت ناقلي استافيلوكوك اورئوس تحت تأثير قرار نميگيرد.
![[English Abstract]](templates/tmpl_pajoohande/images/en.gif)
