سابقه و هدف: سيتوکراتينها، گروهی متنوع از پروتئينهای تشکيلدهنده اسکلت سلولهای اپیتليال هستند که بدنبال تغيير نئوپلاستيک اين سلولها و بروز کارسينوم ممکن است بداخل سرم و ديگر مايعات بدن ترشح شوند. اين مطالعه با هدف تعيين قدرت اندازه گيری سيتوکراتين 18 سرمی در تشخيص کارسينوم اوروتليال انجام گرفت.
مواد و روشها: سطح سرمی سيتوکراتين 18 در 76 بيمار مبتلا به کارسينوم اوروتليال و 58 فرد سالم اندازهگيری شد. براساس نتايج حاصل از بررسیهای هيستوپاتولوژيک نمونههای بافتی 24 نفر در مرحله T1، 18 نفر در مرحله T2، 20 نفر در مرحله T3 و 14 نفر در مرحله T4 قرار داشتند. سطح سرمی سيتوکراتين در افراد مبتلا به کارسينوم اوروتليال با توجه به مرحله تومور مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت .
يافتهها: سطح سرمی سيتوکراتين 18 بيماران مورد مطالعه در مقايسه با گروه کنترل اختلاف معنیداری را نشان داد (P<0.010). بررسی تفصيلی دادهها نشان داد که اين اختلاف در مورد تومورهای مرحله T1 و T2 معنیدار نمیباشد (P>0.05). با انتخاب سطح سرمی 5 نانوگرم در ميلیليتر به عنوان نقطه عطف (cut-off) حساسيت و اختصاصی بودن سيتوکراتين 18 سرمی به ترتيب معادل 57% و 78% بدست آمد. حساسيت اين تومور مارکر برای مرحله T1 (9%) ، T2 (35%) ، T3 (91%) و T4 (100%) بود. حساسيت سيتوکراتين 18 برای مراحل پيشرفته تومور (T3 , T4) 95% و مراحل ابتدايی آن 21% به دست آمد.
نتيجهگيری: اين مطالعه نشان داد که سيتوکراتين 18 از ارزش تشخيصی مناسب برای تومورهای مرحله T2 , T1 برخوردار نيست. بکارگيری اين تومور مارکر در يک "پانل تشخيصی مرکب"، میتواند عملکرد کلينيکی آن را افزايش دهد.
![[English Abstract]](templates/tmpl_pajoohande/images/en.gif)