* استاديار، گروه قلب و عروق، بيمارستان آيت ا.. طالقاني، دانشگاه علوم پزشکي شهيد بهشتي - تهران، ولنجك، بيمارستان آيت ا... طالقاني، بخش قلب. تلفن: 09121021728 E –mail: drpiranfar@yahoo.com
سابقه و هدف: آترواسكلروز يك بيماري مهم و شايع قلبي عروقي و نخستين عامل مرگ و مير به ويژه در جوامع صنعتي است. بررسي نقش عواملي مانند آنزيم ها، ليپيدها و ليپوپروتئين ها، آزاد ريشگان، پراكسيداسيون ليپيدها و فاكتور هاي انعقادي در رخداد آترواسكلروز داراي اهميت زيادي است. اين پژوهش با هدف تعيين مقادير فاكتورهاي انعقادي در مبتلايان به آترواسكلروزيس انجام گرفت.
مواد و روش ها: اين پژوهش در بخش قلب و عروق بيمارستان طالقاني بر روي 200 نفر مرد و زن در سنين 35 تا 70 ساله بدون پيشينه بيماري هاي ترومبوآمبوليك، مصرف داروي ضدبارداري (براي زنان)، سرطان، ديابت، اختلال انعقادي، انجام گرفت. از هر نفر به ميزان 6 ميلي ليتر خون سياهرگي گرفته شد و در لوله هاي داراي ضدانعقاد قرار داده شد. پس از سانتريفوژ، پلاسماي نمونه ها جدا گرديد. سرانجام مقادير فاكتورهاي انعقادي II ، VII و XIII با روش راديوايمونواسي در نمونه ها اندازه گيري شد.
يافته ها: يافته هاي اين پژوهش نشان داد كه افراد مورد مطالعه شامل 106 زن با ميانگين سني 7/56 سال و ميانگين وزن 9/68 كيلوگرم، داراي ميانگين مقدار پلاسمايي فاكتورهاي انعقادي II، VII و XIII به ترتيب 2/99، 9/136 و 7/109 واحد بين المللي در دسي ليتر و 94 مرد با ميانگين سني 2/55 سال و ميانگين وزن 9/72 كيلوگرم، داراي ميانگين ميزان پلاسمايي فاكتورهاي انعقادي II ، VII و XIII ، به ترتيب 8/101، 3/140 و 6/110 واحد بين المللي در دسي ليتر بودند.
نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي اين بررسي، مي توان گفت فاكتورهاي انعقادي II، VII و XIII ارتباط ويژه اي با آترواسكلروز ندارند و ميزان آنها در بيماران آترواسكلروزي دگرگون نمي شود. در پژوهش هاي پيشين نظرات متناقضي در اين باره (كاهش، افزايش يا عدم تغيير) ارائه شده است. در برخي پژوهش ها تغيير اين فاكتورها به پلي مرفيسم هم ارتباط داده شده است كه شايد در افراد ايراني اين موضوع مؤثر باشد.