سابقه و هدف: آترواسکلروز يک بيماری مهم و شايع قلبی عروقی و نخستين عامل مرگ و مير به ويژه در جوامع صنعتی است. بررسی نقش عواملی مانند آنزيم ها، ليپيدها و ليپوپروتئين ها، آزاد ريشگان، پراکسيداسيون ليپيدها و فاکتور های انعقادی در رخداد آترواسکلروز دارای اهميت زيادی است. اين پژوهش با هدف تعيين مقادير فاکتورهای انعقادی در مبتلايان به آترواسکلروزيس انجام گرفت.
مواد و روش ها: اين پژوهش در بخش قلب و عروق بيمارستان طالقانی بر روی 200 نفر مرد و زن در سنين 35 تا 70 ساله بدون پيشينه بيماری های ترومبوآمبوليک، مصرف داروی ضدبارداری (برای زنان)، سرطان، ديابت، اختلال انعقادی، انجام گرفت. از هر نفر به ميزان 6 ميلی ليتر خون سياهرگی گرفته شد و در لوله های دارای ضدانعقاد قرار داده شد. پس از سانتريفوژ، پلاسمای نمونه ها جدا گرديد. سرانجام مقادير فاکتورهای انعقادی II ، VII و XIII با روش راديوايمونواسی در نمونه ها اندازه گيری شد.
يافته ها: يافته های اين پژوهش نشان داد که افراد مورد مطالعه شامل 106 زن با ميانگين سنی 7/56 سال و ميانگين وزن 9/68 کيلوگرم، دارای ميانگين مقدار پلاسمايی فاکتورهای انعقادی II، VII و XIII به ترتيب 2/99، 9/136 و 7/109 واحد بين المللی در دسی ليتر و 94 مرد با ميانگين سنی 2/55 سال و ميانگين وزن 9/72 کيلوگرم، دارای ميانگين ميزان پلاسمايی فاکتورهای انعقادی II ، VII و XIII ، به ترتيب 8/101، 3/140 و 6/110 واحد بين المللی در دسی ليتر بودند.
نتيجه گيری: با توجه به يافته های اين بررسی، می توان گفت فاکتورهای انعقادی II، VII و XIII ارتباط ويژه ای با آترواسکلروز ندارند و ميزان آنها در بيماران آترواسکلروزی دگرگون نمی شود. در پژوهش های پيشين نظرات متناقضی در اين باره (کاهش، افزايش يا عدم تغيير) ارائه شده است. در برخی پژوهش ها تغيير اين فاکتورها به پلی مرفيسم هم ارتباط داده شده است که شايد در افراد ايرانی اين موضوع مؤثر باشد.
دکتر اميرحمزه پردال ، دکتر محمد اسد پور پيرانفر ، دکتر مرتضی عبداللهی ، بررسی وضعيت فاکتورهای انعقادی II ، VII ، XIII در بيماران آترواسکلروزی نشريه پژوهنده، 1386; 12 (2) :147-151
![[English Abstract]](templates/tmpl_pajoohande/images/en.gif)