سابقه وهدف: با توجه به شيوع و اهميت ناشنوايي انتقالي و اهميت علت آن و وجود گزارشات متناقص در رابطه با نقش تنگي فك بالا بر ميزان شنوايي و به منظور بررسي رابطه تنگي فك بالا با شنوايي انتقالي اين تحقيق بر روي مراجعين به بيمارستان خاتم الانبياء تهران در سال 1384 انجام گرفت.
مواد و روش ها: اين تحقيق به روش case-control انجام گرفت. در اين تحقيق 120 بيمار 7 تا 40 ساله بررسي گرديدند. 60 بيمارداراي شنوايي نرمال (آستانه شنوايي زير15 دسي بل ) به عنوان گروه شاهد و60 بيمار داراي كاهش شنوايي ( آستانه شنوايي بالاتراز 15 دسي بل) كه با دستگاه اديومتر ديجيتال بررسي شدند به عنوان گروه مورد، در نظر گرفته شدند تنگي فك بالا از طريق معاينه كلينيكي و با توجه به وجود كام گنبدي و كراس بايت خلفي اسكلتال مورد بررسي قرار گرفته و وجود تنگي بالا در2 گروه شاهد و مورد با كمك آزمون آماري Chi-square مقايسه و Odd’s Ratio محاسبه گرديد .
يافته ها : سن وجنس افراد مورد مطالعه در دو گروه مورد و شاهد مشابه بودند. درگروه شاهد 7 نفر(7/11 %) و درگروه مورد 19 نفر (7/31 %) در مواجهه با تنگي فك بالا بودند (05/0P <). افراد داراي كاهش شنوايي 5/3 برابر بيشتر درمعرض مواجهه با تنگي فك بالا قرار داشتند (5/3OR = ) .
نتيجه گيري: بين تنگي فك بالا با كاهش شنوايي انتقالي ارتباط وجود دارد. لذا درمان تنگي فك بالا در پيشگيري از مشكلات شنوايي توصيه مي گردد.
![[English Abstract]](templates/tmpl_pajoohande/images/en.gif)
