سابقه وهدف: با توجه به شيوع و اهميت ناشنوايی انتقالی و اهميت علت آن و وجود گزارشات متناقص در رابطه با نقش تنگی فک بالا بر ميزان شنوايی و به منظور بررسی رابطه تنگی فک بالا با شنوايی انتقالی اين تحقيق بر روی مراجعين به بيمارستان خاتم الانبياء تهران در سال 1384 انجام گرفت.
مواد و روش ها: اين تحقيق به روش case-control انجام گرفت. در اين تحقيق 120 بيمار 7 تا 40 ساله بررسی گرديدند. 60 بيماردارای شنوايی نرمال (آستانه شنوايی زير15 دسی بل ) به عنوان گروه شاهد و60 بيمار دارای کاهش شنوايی ( آستانه شنوايی بالاتراز 15 دسی بل) که با دستگاه اديومتر ديجيتال بررسی شدند به عنوان گروه مورد، در نظر گرفته شدند تنگی فک بالا از طريق معاينه کلينيکی و با توجه به وجود کام گنبدی و کراس بايت خلفی اسکلتال مورد بررسی قرار گرفته و وجود تنگی بالا در2 گروه شاهد و مورد با کمک آزمون آماری Chi-square مقايسه و Odd’s Ratio محاسبه گرديد .
يافته ها : سن وجنس افراد مورد مطالعه در دو گروه مورد و شاهد مشابه بودند. درگروه شاهد 7 نفر(7/11 %) و درگروه مورد 19 نفر (7/31 %) در مواجهه با تنگی فک بالا بودند (05/0P <). افراد دارای کاهش شنوايی 5/3 برابر بيشتر درمعرض مواجهه با تنگی فک بالا قرار داشتند (5/3OR = ) .
نتيجه گيری: بين تنگی فک بالا با کاهش شنوايی انتقالی ارتباط وجود دارد. لذا درمان تنگی فک بالا در پيشگيری از مشکلات شنوايی توصيه می گردد.
دکتر عبدالرضا جميليان ، دکتر علی اصغر پيوندی ، دکتر الهام مرادی ، دکتر مهسا جواهری ، دکتر ميترا توليت ، بررسی رابطه تنگی فک بالا با ميزان شنوايی انتقالی نشريه پژوهنده، 1386; 12 (2) :135-140
![[English Abstract]](templates/tmpl_pajoohande/images/en.gif)