سابقه و هدف: با توجه به نگرانی از بروز ترومبوس دهليزی در بيماران فيبريلاسيون دهليزی و اهميت تشخيص سريع آن و گزارش مواردی از موفقيت تست D-Dimer در تشخيص ترومبوس و عدم وجود مطالعه ای در کشور به منظور تعيين قدرت تست D-Dimer نسبت به استاندارد طلايی اکوی ترانس ازوفاژيال اين تحقيق روی مراجعين به بيمارستان مدرس انجام گرفت.
مواد و روش ها: تحقيق با طراحی کار آزمايی بالينی از نوع تشخيصی بر روی بيماران مبتلا به فيبريلاسيون دهليزی بود که تشخيص AF به روش استاندارد آن بوده و تشخيص قطعی تر ترومبوس دهليزی، با اکوی ترانس ازوفاژيال انجام گرفته بود. برای تشخيص ترومبوس با تست D-Dimer بر روی 5 ميلی ليتر خون بيمار در آزمايشگاه نگين به روش لاتکس آگلوتينيشن انجام گرفت و در صورتی که ميزان آن کمتر از ng/ml 500 بود به عنوان مقادير طبيعی و بيشتر از آن به عنوان غير طبيعی يا وجود ترومبوس در نظر گرفته شد که شاخص های تشخيص به ويژه ارزش پيش بينی مثبت و منفی آن تعيين و مورد قضاوت آماری قرار گرفت.
يافته ها: اين مطالعه بر روی 73 بيمار مبتلا به فيبريلاسيون دهليزی که 67% آنان زن و 33% مرد بوده و دارای ميانگين سنی 12± 7/44 سال بودند و4/53% آنان دارای سابقه مصرف وارفارين بودند، انجام گرفت. در تست استاندارد 33% مبتلا به ترومبوس و 67% بدون ترومبوس بودند. ارزش پيش بينی مثبت اين تست 6/48% و ارزش پيش بينی منفی آن 6/81% به دست آمد.
نتيجه گيری: به نظر می رسد که با توجه به شرايط فعليِ بيماران مبتلا بهAF و مصرف بالای وارفارين در آنها و کاستی های احتمالی در آزمايش D-Dimer، حداقل در اين مقطع زمانی، اين تست قادر به تشخيص ترومبوس نمی باشد.
دکتر محمد حسن نمازی ، دکتر مريم طاهر خانی ، دکتر محمد رضا معتمدی ، دکتر مرتضی صافی ، مهندس ناصر ولايی ، بررسی قدرت تست D-Dimer در تشخيص ترومبوس دهليزی درمبتلايان به فيبريلاسيون دهليزی نشريه پژوهنده، 1386; 12 (2) :123-127
![[English Abstract]](templates/tmpl_pajoohande/images/en.gif)