سابقه و هدف: هرچند تجويز استروييد، درمانی مؤثر برای سندرم صرعی اسپاسم شيرخواران می باشد، ولی گزارشات محدودی راجع به تأثير پردنيزولون در ساير سندرم های صرعی کودکان و بخصوص سندرم های صرعی مقاوم به درمان وجود دارد. جهت بررسی اثر پردنيزولون درکنترل تشنجات مقاوم دوران کودکی اين کارآزمايی بالينی روی 35کودک با تشنج مقاوم به درمان انجام گرديد.
مواد و روش ها: اين کارآزمايی بالينی از نوع قبل و بعد، روی 35کودک با تشنج مقاوم به درمان مراجعه کننده به بيمارستان کودکان مفيد تهران درفواصل زمانی مهر 1383 لغايت مهر1384 انجام گرديد. 12بيمار دختر و 23 بيمار پسر با ميانگين سنی 7/4 سال (محدوده سنی 1 تا 12سال) وارد مطالعه شدند. تشنجات اين بيماران با وجود کاربرد حداقل 4 داروی ضد تشنج به طور رضايت بخش کنترل نشده بود. پردنيزولون با دوز 1 تا 2 ميلی گرم به ازای هر کيلوگرم وزن روزانه به مدت 12 هفته (6 هفته روزانه و سپس به همان مقدار به صورت يک روز در ميان به مدت 6 هفته ديگر) همراه با داروی ضد صرعی قبلی بيماران تجويز گرديد. به والدين آموزش داده شد تا تعداد تشنجات کودک را در دفترچه يادداشت نمايند.
يافته ها: در پايان دوره درمانی در 28% عدم پاسخ و 71% پاسخ به درمان (49% کنترل کامل و23% کاهش بيشتر از50% درفرکانس تشنج) مشاهده شد. بهترين پاسخ درمانی در صرع ايديوپاتيک (95%) و ابسنس آتيپيک (86%) و کمترين تأثير درصرع علامت دار ميوکلونيک (54%) بود. عوارض ناخواسته از قبيل بدخلقی و اختلال رفتاری، افزايش وزن و خونريزی دستگاه گوارشی در 8 مورد و صورت کوشينگوييد در14 مورد ملاحظه گرديد که همه عوارض با قطع دارو از بين رفتند.
نتيجه گيری: درمان با پردنيزولون، روش مؤثر و مطمئنی جهت کنترل تشنجات مقاوم کودکان می باشد و بايستی بصورت جايگزين در درمان کودکان بزرگتر با صرع مقاوم مد نظر قرار گيرد.
دکتر فرهاد محولاتی شمس آبادی ، دکتر وحيد امين زاده ، دکتر محمد غفرانی ، بررسی اثر پردنيزولون کمکی بر صرع مقاوم به درمان کودکان نشريه پژوهنده، 1386; 12 (2) :101-105
![[English Abstract]](templates/tmpl_pajoohande/images/en.gif)