سابقه و هدف: شايع ترين علت مثانه نوروژنيک در اطفال، اسپاينال ديس رافيسم مادرزادی و ميلومننگوسل به عنوان شايع ترين شکل اين ضايعات، در بيش از 90% موارد با مثانه نوروژنيک همراه است. با توجه به پيامدهای وخيم اين بيماری و شيوع بالای عوارض سيستم ادراری اين بيماران در دنيا و عدم وجود مطالعات قبلی در اين زمينه در کشور، ما نيز بيماران مبتلا به انواع اسپاينال ديس رافيسم مراجعه کننده به بيمارستان شهيد لبافی نژاد و بيمارستان مفيد بين سال های 1378 تا 1384 را مورد بررسی قرار داديم.
مواد و روش ها: اين تحقيق با ارزيابی داده های موجود در پرونده 94 بيمار مبتلا به انواع اسپاينال ديس رافيسم مانند نوع اسپاينال ديس رافيسم، سابقه پيلونفريت، ريفلاکس ادراری، آسيب کليوی، بی اختياری ادرار، يافته های پاراکلينيک، نوع درمان و سرانجام بيماری و ثبت در يک فرم اطلاعاتی صورت گرفت و يافته ها با آماره توصيفی- تحليلی ارائه شد.
يافته ها: 68 بيمار (3/72%) سابقه حداقل يک اپيزود پيلونفريت داشتند و هيدرونفروز در 1/34%، ريفلاکس ادراری در 1/35%، آتروفی کليه در9/13% و نارسايی کليه در 2/3% بيماران وجود داشت. هم چنين، 47 بيمار (77%) از 61 بيمار با سن 4 سال يا بالاتر دچار بی اختياری ادرار بوده و 17% بيماران نيز برای بررسی عملکرد سيستم ادراری تحتانی تحت آزمون های يوروديناميک قرار گرفتند. 76 بيمار (9/80%) دارای يافته های پاراکلينيک به نفع وجود مثانه نوروژنيک بودند که 2/59% آنان تحت درمان های طبی (CIC، داروهای آنتی کولينرژيک و يا هردو) برای بهبود عوارض اين اختلال قرار گرفتند؛ سن اين بيماران در زمان شروع درمان طبی 4/4± 8/4 سال بود. از طرفی، در 1/35% بيماران نيز جراحی سيستوپلاستی انجام شد. هم چنين 9 بيمار (6/9%) تحت جراحی آنتی ريفلاکس قرار گرفتند که 7 بيمار بدون اصلاح علت زمينه ای ريفلاکس جراحی شده ولی ريفلاکس ادراری در 6 بيمار از 7 بيمار مذکور عود کرد.
نتيجه گيری: به نظر می رسد آزمون های يوروديناميک دقيق ترين وسيله ارزيابی عملکرد سيستم ادراری تحتانی است و انجام اين آزمون ها در دوره نوزادی يا شيرخوارگی جهت تشخيص اختلال عملکرد ادراری و تعيين مناسب ترين مديريت درمانی در بيماران مبتلا به اسپاينال ديس رافسيم بسيار سودمند می باشد. ضمناً، عدم درمان علت زمينه ای ريفلاکس ادراری ثانويه، شانس موفقيت هر گونه عمل جراحی برای اصلاح اين عارضه را شديداً به مخاطره می اندازد.