سابقه و هدف: با توجه به نقش گيرنده های اپيوئيدی در درک حس خارش به صورت محيطی و مرکزی، اين مطالعه به منظور تعيين اثر نالتروکسان بر خارش بيماران مبتلا به اگزما در مقايسه با پلاسبو انجام شد.
مواد و روش ها: 38 بيمار مبتلا به اگزمای خارش دار وارد مطالعه شدند. به صورت دو سوکور، 20 نفر پلاسبو و 18 نفر نالتروکسان (50 ميلی گرم روزانه) به مدت 2 هفته دريافت کردند. ميزان خارش با معيار ديداری Visual Analogue Scale توسط بيمار گزارش شد که به ترتيب در ابتدای مطالعه، پايان هفته اول و هفته دوم ثبت گرديد. يافته ها با آزمون دقيق فيشر و Mann-Withney U تجزيه و تحليل شدند.
يافته ها: نالتروکسان و پلاسبو هر دو باعث کاهش ميزان خارش شدند، اما نالتروکسان در کاهش ميزان خارش نسبت به پلاسبو در پايان هفته اول (P< 0/005) و پايان هفته دوم (P < 0/001) مؤثرتر بود. عوارض جانبی (به طور عمده تهوع و خواب آلودگی ) در سه نفر مشاهده شد ( 2 نفر در گروه نالتروکسان و 1 نفر در گروه دارو نما).
نتيجه گيری: نالتروکسان نسبت به پلاسبو در کاهش خارش بيماران مبتلا به اگزما مؤثرتر است. لذا می توان از آن به عنوان درمان کمکی در درمان خارش استفاده نمود.
دکتر فرهاد ملک زاد ، دکتر محمد اربابی ، دکتر پرويز طوسی ، دکتر ناهيد محتشم ، دکتر مرتضی مهاجر ، دکتر مهناز جابريان ، بررسی اثر نالتروکسان بر خارش بيماران مبتلا به اگزما نشريه پژوهنده، 1386; 12 (4) :293-297
![[English Abstract]](templates/tmpl_pajoohande/images/en.gif)