سابقه و هدف: با توجه به نقش گيرنده هاي اپيوئيدي در درك حس خارش به صورت محيطي و مركزي، اين مطالعه به منظور تعيين اثر نالتروكسان بر خارش بيماران مبتلا به اگزما در مقايسه با پلاسبو انجام شد.
مواد و روش ها: 38 بيمار مبتلا به اگزماي خارش دار وارد مطالعه شدند. به صورت دو سوكور، 20 نفر پلاسبو و 18 نفر نالتروكسان (50 ميلي گرم روزانه) به مدت 2 هفته دريافت كردند. ميزان خارش با معيار ديداري Visual Analogue Scale توسط بيمار گزارش شد كه به ترتيب در ابتداي مطالعه، پايان هفته اول و هفته دوم ثبت گرديد. يافته ها با آزمون دقيق فيشر و Mann-Withney U تجزيه و تحليل شدند.
يافته ها: نالتروكسان و پلاسبو هر دو باعث كاهش ميزان خارش شدند، اما نالتروكسان در كاهش ميزان خارش نسبت به پلاسبو در پايان هفته اول (P< 0/005) و پايان هفته دوم (P < 0/001) مؤثرتر بود. عوارض جانبي (به طور عمده تهوع و خواب آلودگي ) در سه نفر مشاهده شد ( 2 نفر در گروه نالتروكسان و 1 نفر در گروه دارو نما).
نتيجه گيري: نالتروكسان نسبت به پلاسبو در كاهش خارش بيماران مبتلا به اگزما مؤثرتر است. لذا مي توان از آن به عنوان درمان كمكي در درمان خارش استفاده نمود.
![[English Abstract]](templates/tmpl_pajoohande/images/en.gif)
