سابقه و هدف: با توجه به اهميت اطلاع از بلوغ اسکلتال در درمان های ارتودنسی، الزامی بودن لترال سفالوگرام در طرح درمان های ارتودنسی و وجود بعضی از گزارش ها مبنی بر کاربرد تغييرات مرفولوژيک مهره های گردن در تشخيص بلوغ اسکلتال، اين تحقيق با هدف تعيين قدرت لترال سفالوگرام نسبت به راديوگرام استاندارد مچ- دست در تشخيص بلوغ اسکلتال در يک کلينيک خصوصی درشهر تهران انجام گرفت.
مواد و روش ها: اين مطالعه تشخيصی بر روي80 بيمار ارتودنسی شامل 19 پسر و 61 دختر در سنين 10 تا 18 سال انجام گرفت که از تمام افراد لترال سفالوگرام به منظور طرح درمان ارتودنسی و نيز راديوگرام مچ-دست برای تعيين بلوغ اسکلتال تهيه و سپس شاخص های پنج گانه تشخيص محاسبه گرديد. ضريب همبستگی ميان اين دو روش توسط آماره Spearman و اعتبار روش جديد به منظور تشخيص بلوغ استخوانی با استفاده از آزمون McNemar تعيين گرديد.
يافته ها: ميزان حساسيت روش مهره های گردن نسبت به مچ- دست 2/98%، اختصاصيت آن 88% ، ارزش پيش بينی مثبت 7/94% و ارزش پيش بينی منفی آن 6/95% بوده است. اختلاف روش های راديوگرام مچ- دست و لترال سفالوگرام معنی دار نبوده (8/0P <) و ضريب همبستگی آن ها 93/0 بوده است.
نتيجه گيری: به نظر می رسد که تغييرات مرفولوژيک مهره های گردن نيز می تواند مانند استخوان های مچ- دست جهت تشخيص بلوغ اسکلتال استفاده گردد.
![[English Abstract]](templates/tmpl_pajoohande/images/en.gif)