سابقه و هدف: تعهد سازمانی يک متغير مهم در درک رفتار کارکنان می باشد. تعهد سازمانی با تأثير بر عملکرد کارکنان باعث افزايش بهره وری، بهبود ارائه خدمات و افزايش کيفيت آن می گردد. با وجود اهميت زياد، تاکنون در ايران تحقيقی که تعهد سازمانی پرستاران را مورد ارزيابی قرار دهد، انجام نشده است. مطالعه حاضر با هدف تعيين ميزان تعهد سازمانی پرستاران و رابطه آن با رضـايت شغـلی و عـوامل فـردی پرسـتاران در بخـش های داخلی- جراحی بيمارسـتان های آمـوزشی وابسـته به دانشـگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شهيد بهشتی در سال 1384 انجام شد.
مواد و روش ها: از روش توصيفی - همبستگی جهت توصيف و ارزيابی روابط بين متغيرها استفاده شد. تعداد 220 مجموعه پرسشنامه (شامل فرم اطلاعات فردی، پرسشنامه رضايت شغلی و پرسشنامه تعهد سازمانی) بين پرستاران توزيع شد که تعداد 202 مجموعه پرسشنامه برگردانده و 198 مجموعه پرسشنامه برای تجزيه و تحليل نهايی مناسب تشخيص داده شد.
يافته ها: بين عوامل فردی (به جز جنسيت) و ابعاد مختلف تعهد سازمانی پرستاران اختلاف معنی دار آماری وجود نداشت. بين رضايت شغلی پرستاران و تعهد عاطفی و تکليفی رابطه ای مثبت، ولی بين رضايت شغلی و تعهد مستمر رابطه ای منفی وجود داشت. واحدهای مورد پژوهش به ترتيب بيش ترين ميزان رضايت را از ارتباط با همکاران، جايگاه شغلی، نظارت و سرپرستی و مديريت، و کم ترين ميزان رضايت را از شرايط کار و امنيت شغلی و حقوق و مزايا داشتند.
نتيجه گيری: عوامل فردی نبايستی ملاک گزينش پرستاران متعهد باشد و لازم است مديران پرستاری بعد از استخدام کارکنان، در جهت ايجاد تعهد سازمانی در آن ها تلاش نمايند. مديران پرستاری می توانند با افزايش تعهد عاطفی و تکليفی در پرستاران ميزان عملکرد آن ها را افزايش دهند. بدين منظور مديران پرستاری لازم است با ايجاد رضايت از حقوق و مزايا و فراهم کردن شرايط مناسب کاری و تأمين امنيت شغلی، ميزان نارضايتی کارکنان را کاهش داده و با حمايت از کارکنان و تشويق مناسب، ميزان رضايت شغلی کارکنان پرستاری را افزايش دهند.
فريدون جهانگير ، دکتر مهرنوش پازارگادی ، دکتر سعاد محفوظ پور ، دکتر عليرضا اکبرزاده باغبان ، بررسی رابطه بين تعهد سازمانی، رضايت شغلی و عوامل فردی پرستاران در بخش های داخلی جراحی بيمارستان های وابسته به دانشگاه نشريه پژوهنده، 1386; 12 (5) :407-416