سابقه و هدف: عصب سياتيک طويل ترين و حجيم ترين عصب بدن، يک عصب نيست بلکه از دو عصب جداگانه که دارای يک غلاف مشترک در ناحيه ران است تشکيل شده و نتايج ترميم آنها متفاوت است. اين مطالعه با هدف تعيين نتايج درمانی ضايعات عصب سياتيک مجروحان جنگ عراق و ايران سال های 67-1359 انجام گرفت.مواد و روش ها: نوع مطالعه توصيفی و جامعه آماری کل مصدومان و زخمی های جنگ را شامل می شود که همگی آنها دارای ضايعات عصب سياتيک بوده و به صورت مراجعه مستمر به تعداد 648 نفر در مطالعه مورد بررسی قرار گرفته بودند. نوع درمان بسته به نوع ضايعه پيوند عصب، آناستوموز انتها به انتها يا نوروليز بوده است که در سه ناحيه مختلف ثلث فوقانی، ميانی و تحتانی ران انجام شده است. پيگيری بيماران از 5 تا 12 سال ادامه داشت و نتايج در فرم اطلاعاتی ثبت و يافته ها با آمار توصيفی ارايه شد.يافته ها: از 648 نفر مورد بررسی 77.8 درصد ضايعات عصب تيبياليس و 88.9 درصد ضايعات عصب پرونئال مشترک داشتند. نتيجه حسی (حس حفاظتی کف پا) در يک سوم فوقانی در 79 درصد و در يک سوم ميانی در 81 درصد و در يک سوم تحتانی در 82 درصد و در کل 80.6 درصد بوده است. هيپراستزی در سه ناحيه يک سوم فوقانی، ميانی و تحتانی به ترتيب 4.2 و 5.1 و 5.6 درصد بودند. نتيجه درمان در مبتلايان به ضايعه عصب تيبياليس در سه روش 86.3 درصد موفقيت آميز بود. ضمنا نتايج درمان در مورد مبتلايان به ضايعه عصب پرونئال مشترک در کل 36.5 درصد بوده است.نتيجه گيری: می توان ادعا کرد که نتيجه درمان ضايعات جنگی عصب سياتيک خوب و رضايت بخش است. به خصوص بعد از ترميم عصب تيبياليس حس حفاظتی در کف پا باز می گردد و در کف پا زخم ايجاد نمی شود و بيمار می تواند به کارهای روزانه خود بپردازد.
