سابقه و هدف: فلج مغزی يک ناهنجاری غيرپيشرونده در مغز است که نقايص حرکتی و وضعيتی در رشد کودک ايجاد میکند و شيوع نوع اسپاستيک آن بيش از ساير موارد است. در توانبخشی از ارتزها برای جلوگيری از عوارض اسپاستيسيتی و بهبود راه رفتن استفاده میشود. با توجه به برخی گزارشات مبنی بر تاثير ارتز کاهنده تون در کاهش تون کودکان فلج مغزی اسپاستيک، اين مطالعه با هدف مقايسه تغييرات تون و الگوی راه رفتن (طول گام، فاصله دو پا و زاويه پا) در دو گروه از کودکان دايپلژی اسپاستيک با و بدون ارتز کاهنده تون انجام شد.
مواد و روشها: اين کارآزمايی بالينی روی 30 کودک دايپلژی اسپاستيک 8-2 ساله در دو گروه تجربی (12 نفر) و شاهد (18 نفر) انجام شد. تون عضلات بر اساس Modified Ashworth Scale و الگوی راه رفتن با ثبت ردپای کودک روی کاغذی که به زمين چسبانده شده بود، قبل و بعد از 12 هفته اندازهگيری شد. در اين مدت هر دو گروه سه روز در هفته تحت درمان با NDT بودند. علاوه بر آن گروه تجربی ارتز کاهنده تون را 6 ساعت در روز میپوشيدند.
يافتهها: تون عضلات کل بدن در گروه تجربی کاهش معنیداری داشت (025/0=p). مقايسه تون عضلات پلانتار فلکسور و همسترينگ در گروه تجربی قبل و بعد از مداخله تفاوت معنیداری نشان داد (بترتيب 01/0=p و 006/0=(p، اما در گروه شاهد معنیدار نبود. ميانگين طول گام پای راست (03/0=p) و چپ (04/0=p) در گروه تجربی بيشتر از شاهد بود، اما تفاوت تون اندام فوقانی در هر دو گروه شاهد (03/0=p) و تجربی (02/0=p) معنیدار بود.
نتيجهگيری: ارتز کاهنده تون در کودکان دايپلژی اسپاستيک همراه با اقدامات درمانی متداول موجب کاهش تون به خصوص تون پلانتار فلکسورها و همسترينگها و افزايش طول گام میشود. بنابراين اين ارتز برای کاهش تون توصيه میگردد
![[English Abstract]](templates/tmpl_pajoohande/images/en.gif)