سابقه و هدف: استفاده از دستگاه های کمکی قلب، بالون داخل آئورتی (IABP) به عنوان يک روش موثر در درمان بيماران دچار نارسايی قلبی پيشرفته در کنار درمان های جراحی و فارماکولوژيک، ذکر شده و هم اکنون هم به طور گسترده ای در کشورمان مورد استفاده قرار می گيرد. در مورد چگونگی، انجام نتايج و عوامل موثر بر آن هنوز در ادبيات پزشکی و به خصوص در ايران به علت فقدان مطالعه علمی و سيستماتيک در اين مورد توافق نظر واضحی وجود ندارد. به همين دليل تحقيق حاضر روی بيماران مراجعه کننده به بيمارستان شهيد مدرس و شهيد رجائی طی سالهای ??-???? انجام گرفت. مواد و روش ها: اين تحقيق با طراحی case-series انجام شد. پرونده کليه بيماران که تحت روش IABP مورد مداوا قرار گرفته بودند، بررسی شدند. خصوصيت فردی بيماران، نوع عمل، بيماريهای همراه، نحوه مراقبت ها، مدت بستری و نتيجه درمان از پرونده بيماران به يک فرم اطلاعاتی منتقل گرديد. داده های فرم اطلاعاتی طبقه بندی شده و شيوع مرگ و مير و نقش عوامل مربوط به نتيجه درمان با آماره کای دو و t-test مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته ها: طی مدت مورد بررسی، تعداد ??? نفر تعبيه IABP داشتند که ??? نفر واجد شرايط شامل 41.4% زن و 58.6% مرد و با ميانگين سنی 57.9±11.6 (± انحراف معيار) سال بودند. نتيجه درمان در 58.4% بيماران با موفقيت و 45.2% بيماران فوت نمودند. بای پس قلبی- عروقی (CPB) در بيماران موفق ??±137.3 و در بيماران ناموفق ??±???/? بود (P<0.05) و مدت اقامت در بيمارستان در گروه موفق 11.8±??/? روز و در گروه ناموفق 9.2±? روز بود (P<0.001). ساير خصوصيات فردی بيماران و شرايط عمل روی پيش آگهی درمان نقشی نداشته است. نتيجه گيری: نتيجه استفاده از پمپ داخل آئورتی با توجه به نتايج درمان بدون استفاده از آن، تقريبا قابل قبول می باشد. با توجه به موارد ناموفق، انجام تحقيقات بيشتر جهت کاهش مشکل در اين مورد را توجيه می نمايد.
حسن تاش سيداحمد ، عمرانی غلام رضا ، متحدی بهروز ، حسين احمدی ضرغام ، نتايج استفاده از بالون داخل آئورتی در اعمال جراحی قلب و عوامل موثر بر موفقيت آن نشريه پژوهنده، 1384; 10 (2) :9-15
