سابقه و هدف: نقش توکسينهای سوپرآنتیژنيک استافيلوکوک اورئوس در بدترشدن درماتيت آتوپيک مشخص شده است؛ ولی در مورد پسوريازيس هنوز به اثبات نرسيده است. اخيراً بر نقش استافيلوکوک اورئوس در شروع، تداوم، عوارض و مرگ و مير ناشی از پسوريازيس تأکيد شده است. اين مطالعه با هدف تعيين فراوانی ناقلين استافيلوکوک اورئوس در مبتلايان به پسوريازيس مراجعهکننده به درمانگاههای پوست دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی انجام گرفت.
مواد و روشها: 100 بيمار مبتلا به پسوريازيس مراجعهکننده به درمانگاههای پوست دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی بين سالهای 1384 الی 1386 در اين مطالعه شرکت داشتند. پس از تهيه 5 نمونه با سواب پنبهای استريل از بينی راست و چپ، آگزيلای راست و چپ و پرينه، نمونهها به محيط آگار خونی گوسفند، منتقل گرديده و به مدت 48 ساعت در انکوباتور قرار داده میشدند. يافتهها با استفاده از آزمونهای تی و مربع کای يا دقيق فيشر، تجزيه و تحليل شده و مقدار p کمتر از 05/0، معنیدار تلقی شد.
يافتهها: از 100 بيمار مبتلا به پسوريازيس، 42 نفر زن و 58 نفر مرد بودند و ميانگين سنی آنها 1/17±1/41 سال بود. در مجموع 42 نفر (42%) حداقل در يک ناحيه ناقل استافيلوکوک اورئوس بودند. 32 ،13 و 11 درصد بيماران به ترتيب در بينی، آگزيلا و پرينه ناقل استافيلوکوک اورئوس بودند. سه بيمار ناقل استافيلوکوک اورئوس در هر سه ناحيه بودند. تفاوت آماری معنیداری بين دو گروه ناقل و غير ناقل استافيلوکوک اورئوس از نظر شدت بيماری (بر اساس Psoriasis Area and Severity Index PASI Score) وجود نداشت.
نتيجهگيری: چنين به نظر میرسد که شدت بيماری پسوريازيس بر اساس وضعيت ناقلی استافيلوکوک اورئوس تحت تأثير قرار نمیگيرد.
دکتر محمد شهيدی دادرس ، دکتر پرويز طوسی ، دکتر نيما صرافی راد ، دکتر سيما کاوند ، دکتر رضا محمودرباطی ، فراوانی ناقلين استافيلوکوک اورئوس در مبتلايان به پسوريازيس مراجعهکننده به درمانگاههای پوست دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی نشريه پژوهنده، 1388; 14 (2) :89-92
![[English Abstract]](templates/tmpl_pajoohande/images/en.gif)