سابقه و هدف: اسپاستی سيتی عارضه شايع و ناتوان کننده ی ضايعات نورون محرکه فوقانی است که در صورت عدم درمان باعث ناتوانی در انجام حرکت می شود. با توجه به اينکه نتايج غالب مطالعات انجام شده برای ارزيابی درمانهای متداول اسپاستی سيتی بر پايه معيارهای کيفی بوده و لزوم يک ارزيابی کمی مورد توجه می باشد، در اين مطالعه تاثير سم بوتولينوم، در کاهش اسپاستی سيتی از طريق تستهای الکتروفيزيولوژيک مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روش ها: اين مطالعه با طراحی کارآزمايی بالينی از نوع قبل و بعد و بر روی پانزده بيمار با دامنه سنی 70-44 سال و با اسپاستی سيتی عضلات پلانتار فلکسور مچ پا انجام گرفت. شدت اسپاستی سيتی عضلات طبق مقياس Original Ashworth Scale (OAS) قبل و پس از انجام مداخله تعيين شد. بررسی های الکتروفيزيولوژيک شامل، کسب حداکثر دامنه رفلکس H عضله سولئوس، حداکثر دامنه پاسخ M و نسبت H/M قبل و بعد از مداخله بودند. تزريق توکسين به ميزان 200 واحد در عضله گاستروکنموس، 75 واحد در عضله سولئوس و 50 واحد در عضله تيبياليس خلفی انجام شد. يافته ها با استفاده از آزمون ويلکاکسون و ضريب همبستگی پيرسون تجزيه و تحليل شد.يافته ها: در هفته چهارم پس از انجام تزريق کاهش معنی داری در دامنه رفلکسH ، پاسخ M و نسبت H/M ديده شد. شدت اسپاستی سيتی بر اساس OAS نيز کاهش معنی داری نشان داد. بين کاهش دامنه رفلکس H و کاهش شدت اسپاستی سيتی بر اساس OAS هبستگی مستقيم، متوسط و معنی داری وجود داشت.نتيجه گيری: سم بوتولينوم با مهار پيش سيناپسی محل اتصال عصب به عضله قادر است اسپاستی سيتی را کاهش داده و باعث کاهش دامنه پاسخ M شود. در ضمن با تاثير بر روی دوکهای عضلانی می تواند حجم آورانهای Ia از عضله را کاهش داده و باعث کاهش دامنه رفلکس H و نيز نسبت H/M گردد که اين تغييرات به لحاظ بالينی نشان دهنده کاهش شدت اسپاستی سيتی به صورت کمی می باشد. ارزيابی توام کمی و کيفی اسپاستی - سيتی باعث می گردد قضاوت مناسب تری از پاسخ به درمان وجود داشته باشد.
