سابقه و هدف: با توجه به شيوع نسبتا زياد اوتيت مزمن چرکی گوش ميانی، جايگاه درمان مديکال در جلوگيری از پيشرفت بيماری و چگونگی استفاده از درمانهای متفاوت آنتی بيوتيکی موضعی و سيستميک موضوع بحث های فراوان بوده است. لذا به منظور مقايسه اثر دو داروی جنتامايسين موضعی و سيپروفلوکساسين موضعی اين تحقيق بر روی بيماران مبتلا به اوتيت چرکی گوش ميانی مراجعه کننده به بيمارستان لقمان حکيم در سال 1379 انجام شد.مواد و روشها: در اين تحقيق که به روش کارآزمايی بالينی تصادفی دو سوکور انجام گرفت 50 بيمار بطور تصادفی به دو گروه تحت درمان با قطره سيپروفلوکساسين موضعی (0.3%) و قطره جنتامايسين موضعی (3 mg/ml) به مدت 10 روز قرار گرفتند. پاسخ به درمان بر اساس قطع اتوره و عوارض مربوطه با سوال از بيمار در روزهای پنجم و دهم درمان ثبت شده و کشت ميکروبی هوازی قبل و بعد از درمان انجام شد.يافته ها: 10 بيمار به دلايل مختلف از تحقيق حذف شده و بقيه در دو گروه 20 نفری تقسيم شده اند. بيماران به لحاظ سن وجنس مشابه بوده و در هر دو گروه شايع ترين ميکرواورگانيسم های کشت داده شده پسودوموناآئروژينوزا و استافيلوکوک اورئوس بودند. در گروه تحت درمان با قطره جنتامايسين 15 بيمار (75%) پاسخ به درمان داشتند در حاليکه درگروه تحت درمان با قطره سيپروفلوکساسين 19 بيمار (95%) به درمان پاسخ دادند. درطی درمان عارضه خاصی گزارش نشد.نتيجه گيری و توصيه ها: با توجه به تاثير درمانی و عوارض مشابه دو دارو و دردسترس و ارزان بودن قطره جنتامايسين، اين دارو برای درمان اوتيت چرکی مزمن گوش ميانی توصيه شده و بهتر است از سيپروفلوکساسين موضعی برای موارد پيشرفته تر و مقاوم بيماری استفاده شود.
