سابقه و هدف: شکستگی گردن ران يکی از بيماريهای شايع ارتوپدی می باشد که درمان و عوارض آن، هزينه های زيادی به سيستم بهداشتی درمانی کشور تحميل کرده و همچنين موجب از کار افتادگی و ناتوانی های فراوانی در بيماران می گردد. اين تحقيق به تعيين عوامل مختلف در بروز عارضه جوش نخوردن شکستگی گردن فمور در مراجعين به بيمارستان اختر بين سالهای 75-1370 پرداخته است. مواد و روشها: پژوهش حاضر به روش مطالعه داده های موجود انجام گرفته است؛ پرونده کليه بيماران دچار شکستگی گردن ران از بايگانی خارج و مورد مطالعه قرار گرفت و شيوع جوش نخوردن گردن ران و نقش عوامل مرتبط با بروز عدم جوش خوردن تعيين گرديد. يافته ها: از 162 نمونه مورد بررسی، 90 پرونده واجد شرايط وجود داشت که در سنين 13.5± 58.7 سال قرار داشتند و 64.4 درصد مرد بودند. به طور کلی 22 نفر (24.4 درصد) دچار جوش نخوردگی شکستگی گردن ران شده بودند. نتايج، حاکی از تاثير مثبت جااندازی آناتوميک، مختصر والگوس قرار گرفتن سر و گردن نسبت به تنه، ايجاد فشردگی در محل شکستگی بعد از جا اندازی و کارگذاری مناسب وسيله روی جوش خوردگی بود. شدت تروما، افزايش تيپ شکستگی (بر حسب تقسيم بندی گاردن و پاول)، جنس مذکر و افزايش سن فيزيولوژيک فرد قبل از حادثه تاثير منفی و افزايش فاصله زمانی بين حادثه تا عمل، سن شناسنامه ای بيماران و وسيله انتخابی روی جوش خوردگی بی تاثير بودند. نتيجه گيری و توصيه ها: ميزان جوش نخوردن گردن ران در حداکثر مورد انتظار خود بود. تحقيقاتی از نوع تحليلی برای شناخت عامل يا عوامل اصلی بوجود آورنده آن و نيز از نوع تجربی برای بدست آوردن راهکاری برای کاهش ميزان آن توصيه می شود.
جزايری سيدمحمد ، ميرشاه ولد پيمان ، بررسی وضعيت جوش خوردن شکستگی گردن ران و عوامل مرتبط با آن در مراجعين بيمارستان اختر بين سال های 75-1370 نشريه پژوهنده، 1380; 6 (6) :9-15
