سابقه و هدف: اختلال کم توجهی- پرتحرکی، شايعترين اختلال روانی کودکان دبستانی می باشد. اين اختلال باعث بروز رفتارهای بزهکارانه، سوء مصرف مواد و اختلالات خلقی و اضطرابی می گردد. با توجه به عدم تحقيقاتی کافی در خصوص ميزان شيوع اين اختلال در کشورمان، مبادرت به اين بررسی در پسران دبستانی شهر تهران در سال تحصيلی 80-1379 گرديد. مواد و روش ها: در مطالعه اخير که به روشCorrelational صورت گرفته است، از ميان 291000 دانش آموز پسر 12-7 ساله شهر تهران، تعداد 624 نفر به طريق نمونه گيری تصادفی ساده انتخاب شدند، تکميل پرسشنامه توسط معلمين صورت پذيرفت و برای والدين کودکان مبتلا، طبق نظر معلم، پرسشنامه ارسال گرديد. جهت تشخيص از پرسشنامه ای برای اساس معيارهای DSM - IV استفاده شد. يافته ها: ميزان شيوع اختلال کم توجهی- پرتحرکی در گروه مورد مطالعه 19.9 درصد بود. فرم کم توجهی اختلال بيشترين ميزان شيوع (50.8%) در ميان انواع سه گانه را داشت. بين ميزان ابتلا به انواع سه گانه اختلال و سن کودک، ميزان تحصيلات والدين، دفعات تغيير منزل و حجم خانوار ارتباط معنی داری موجود نبود. نتيجه گيری و توصيه ها: ميزان شيوع اختلال کم توجهی- پرتحرکی در کشور ما قابل توجه به نظر می رسد. انجام اين تحقيق در ساير نقاط کشور و نيز بررسی علل و يا عوامل بوجود آورنده اين اختلال توصيه می گردد.
بحرينيان عبدالمجيد ، بيات ماکو رامين ، بررسی ميزان شيوع اختلال کم توجهی- پرتحرکی در پسران دبستانی شهر تهران در سال تحصيلی 80-1379 نشريه پژوهنده، 1380; 6 (6) :9-15
