سابقه و هدف: با توجه به شيوع استرونجيلوييديوزيس و عوارض شناخته شده ناشی از تشخيص نادرست آن و روش متداول الايزا (قبل از جذب) در تشخيص اين بيماری، همچنين گزارش دو مورد موفقيت آميز آزمايش الايزا با روش اصلاح شده بعد از جذب، برای بررسی تجربی اين آزمايش ها در کشور و به منظور بررسی قدرت دو روش الايزا (قبل و بعد از جذب) در تشخيص استرونجيلوييديوزيس، اين تحقيق در سال 1377 در دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شد. مواد و روش ها: تحقيق به روش کارآزمايی بالينی از نوع تشخيصی بر روی 462 نمونه سرم (46 نمونه مربوط به افرادی که قطعا به استرونجيلوييدس آلوده بودند، 37 نمونه مربوط به افرادی که فاقد هرگونه آلودگی انگلی بودند و 379 نمونه مربوط به مبتلايان ساير آلودگی های انگلی) انجام گرفت. در اين پژوهش آزمايش الايزا (قبل از جذب) با به کار بردن آنتی ژن خام محلول (به دست آمده از لارو عفونت زا) بر روی نمونه های مذکور انجام شد و سپس با استفاده از عصاره های آنتی ژنيکی انگل هايی که موجب واکنش متقاطع (پاسخ مثبت کاذب) گرديدند، آزمايش الايزا به روش اصلاح شده بعد از جذب برای تمام نمونه ها انجام داده شد. حساسيت، ويژگی، ارزشهای پيشگويی مثبت و منفی هر کدام از اين روشها تعيين گرديد. يافته ها: تحقيق بر روی 462 نمونه سرم انجام شد. حساسيت، ويژگی، ارزشهای پيشگويی مثبت و منفی در آزمايش الايزا (قبل از جذب) به ترتيب 91، 93، 59 و 99 درصد می باشد، در حالی که در آزمايش الايزا با روش اصلاح شده بعد از جذب، اين ارقام به ترتيب 93، 96، 73 و 99 درصد است. نتيجه گيری و توصيه ها: آزمايش الايزا با روش اصلاح شده بعد از جذب، قدرت بيشتری در تشخيص استرونجيلوييديوزيس دارد. با توجه به عوارض شناخته شده اين عفونت به دنبال تشخيص نادرست آن و ارزش پيشگويی مثبت اين روشها، مطالعه و بررسی بيشتر توصيه می شود.
