سابقه و هدف: مالاريا از مهمترين بيماريهای انگلی در مناطق گرمسيری جهان می باشد.اين بيماری مساله درجه يک بهداشتی مناطق جنوب و جنوب شرقی ايران بوده که سالانه 80 % موارد اين بيماری در کشور از اين مناطق گزارش می شود. با توجه به کاربرد وسيع حشره کشها در کنترل آنوفلهای ناقل مالاريا و بروز و گسترش مقاومت ناقلين به آنها و نيز آلودگی های زيست محيطی ناشی از مصرف بی رويه اين ترکيبات شيميايی، لزوم کاربرد روشهای ديگر از جمله استفاده از ترکيبات شيميايی کم خطر احساس می گردد. از ميان ترکيبات مختلف موجود در برنامه کنترل ناقلين، حشره کشهای گروه تنظيم کننده رشد حشرات، پتانسيل خوبی را جهت کنترل پشه ها نشان دادهاند.مواد و روش ها: پژوهش حاضر جهت مقايسه قدرت لاروکشی و در صد جلوگيری از ظهور بالغين دو ترکيب ديفلوبنزورون (ديميلين) و متوپون (آلتوسيد) در آزمايشگاه دانشکده بهداشت صورت گرفته است. آزمايشات به روش استاندارد سازمان بهداشت جهانی برای آی جی آرها(I.G.Rs) به صورت مکرر و در حضور شاهد انجام يافته و نتايج مرگ و مير در هر آزمايش به صورت دو پارامتر مرگ و ميرلاروی و درصد ظهور بالغين جمع آوری شده و توسط آناليز واريانس تجزيه و تحليل گرديده است. يافته ها: اين نتايج نشان می دهد که بين درصد ظهور آنوفلهای بالغ در دو حشره کش اختلاف معنی داری وجود ندارد، ولی در ميزان مرگ و مير مراحل مختلف لاروی اختلاف معنی داری مشاهده شده است(P<0.05) .نتيجه گيری و توصيه ها: هر دو I.G.R مطالعه شده پتانسيل خوبی برای استفاده عليه مراحل نابالغ پشه ها نشان می دهند اين در حاليست که ديفلوبنزورون مرگ و مير بيشتری را در مرحله لاروی ايجاد می کند.
