سابقه و هدف: سيستمهای پراکنده جامد به منظور افزايش سرعت انحلال داروهای کم محلول در سال 1961 ابداع گرديد. در اين مطالعه سرعت انحلال، نحوه پراکندگی و پايداری فيزيکی ايندومتاسين در همرسوبی با پوويدون بررسی گرديد. مواد و روش ها: در اين مطالعه تجربی، به منظور تعيين نوع پراکندگی و بررسی علت افزايش سرعت انحلال ايندومتاسين در همرسوبی، آزمايشات ذيل به عمل آمد: 1- بررسی سرعت انحلال مخلوطهای مکانيکی و نمونه های همرسوبی با درصد ايندومتاسين يکسان، 2- مطالعه سرعت انحلال همزمان ايندومتاسين و پوويدون، 3-بررسی روند انحلال با استفاده از تصاوير ميکروسکوپی 4-تعيين حلاليت ايندومتاسين در غلظتهای مختلف پوويدون و 5- بررسی پراکندگی ذرات در همرسوبی با ميکروسکوپ الکترونی. يافته ها: در اين تحقيق مشاهده شد، سرعت انحلال ايندومتاسين تابع وزن مولکولی پوويدون و درصد وزنی داروی پراکنده شده در سيستم می باشد. به طوری که، سرعت انحلال نمونه هايی که دارای پوويدون با وزن مولکولی پايين هستند تقريبا 10 برابر سرعت انحلال نمونه هايی با وزن مولکولی بالا است. همچنين سرعت انحلال در نمونه های حاوی در صد کم دارو به 110 برابر سرعت انحلال نمونه هايی که دارای درصد بالايی از ايندومتاسين هستند، می رسد. نتيجه گيری و توصيه ها: نتايج حاصل از اين مطالعه پراکندگی مولکولی يا کلوييدی ايندومتاسين را در غلظت های کمتر از 13.5% تاييد می نمايند. مطالعه پايداری نمونه های هم رسوبی در رطوبت های نسبی مختلف نشان می دهد که سيستم در رطوبت نسبی 60% به دليل پديده شبه sdting-out بسيار ناپايدار می باشد، ولی در رطوبت های بالاتر از 70% به دليل کاهش شديد دمای گذار شيشه، ويسکوزيته پليمر و همچنين نقش پلاستی سايزری آب در پليمر سرعت انحلال نمونه ها افزايش می يابد.
