سابقه و هدف: تومورهای تراشه و ضايعات غير تومورال تراشه و حنجره می توانند به تدريج باعث مسدود شدن قسمت عمده ای از تراشه شوند. اين تنگی ها که به مرور زمان شديدتر خواهند شد، در ابتدا فاقد علايم واضح هستند. اين مطالعه با هدف تعيين راهکارهای درمان اين ضايعات، در فاصله سالهای 78-1373در بيمارستانهای مسيح دانشوری و شهيد مدرس صورت گرفت. مواد و روش ها: تعداد 151 بيمار مبتلا به تنگی های تراشه و يا ناحيه ساب گلوت حنجره تحت بيهوشی عمومی و بدون استفاده از داروهای شل کننده عضلات و يا داروهای تضعيف کننده سيستم تنفسی، برونکوسکوپی rigid شده و تنگی مجرای هوايی در آنها ديلاته شد. اساس کار بيهوشی استفاده از استنشاق هالوتان با يا بدون بلوک موضعی شاخه داخلی عصب حنجرهای فوقانی بود. يافته ها: در همه بيماران ارزيابی برونکوسکوپيک مفيد و قانع کننده بود. 80 بيمار قبل از بيهوشی ديسترس تنفسی شديد داشتند. در 77 نفر ديلاتاسيون به نحو موثری انجام شد و تنگی نفس آنها تسکين پيدا کرد. 8 نفر بعد از ديلاتاسيون باز هم در اتاق ريکاوری دچار ديسترس تنفسی بودند که با گذاشتن موقت لوله اندوتراکئال به مدت 4-1 روز درمان شدند. 3 نفر از بيماران حين برونکوسکوپی دچار هيپوکسمی شديد شدند که هر سه نفر آنها در همان جلسه تحت عمل جراحی برداشتن ناحيه تنگ شده تراشه و پيوند مجدد دو سر تراشه قرار گرفتند. از اين سه نفر، دو نفر بهبودی کامل پيدا کردند ولی يک نفر از آنها دچار مرگ مغزی شد و بعد از سه هفته فوت کرد. 71بيمار قبل از عمل ديسترس تنفسی خفيف يا متوسط داشتند. همه آنها با موفقيت برونکوسکوپی شده و تنگی های تراشه يا حنجره ديلاته شد. عوارض قلبی در هيچ بيماری ديده نشد. 5 بيمار دچار افزايش ترشحات برونشی بعد از عمل شدند که با درمان آنتی بيوتيکی بهبودی پيدا کردند. نتيجه گيری و توصيه ها: انجام برونکوسکوپی و ديلاتاسيون در بيماران مبتلا به تنگی تراشه و حنجره از ويژگی های تکنيکی خاصی چه در زمينه بيهوش کردن بيمار و چه در زمينه روش برونکوسکوپی و ديلاتاسيون، برخوردار است. با توجه به اين ويژگی های تکنيکی، می توان اين بيماران را با اطمينان خاطر بيهوش کرده و برونکوسکوپی و ديلاتاسيون تنگی را انجام داد. استفاده نکردن از روش مناسب بيهوشی و برونکوسکوپی می تواند خطرات جدی و حتی مرگباری برای بيمار داشته باشد.
