سابقه و هدف: اعمال جراحی قلب در ايران در شرايط و امکاناتی کاملا متفاوت با کشورهای غربی، و در گروه متفاوتی از بيماران صورت می پذيرد. با توجه به اين موضوع و به منظور تعيين شيوع عوارض سعی کرده ايم تا اثر عوامل احتمالی خطرزا در مرگ و مير بيماران عمل شده در بخش جراحی قلب بيمارستان شهيد مدرس را در سال های 79-1378 بررسی نماييم. مواد و روش ها: تحقيق به روش توصيفی و بر روی کليه بيماران بالغ که در بيمارستان شهيد مدرس، در طول پانزده ماه، مورد عمل جراحی قلب قرار گرفتند، انجام گرفت. با استفاده از اطلاعات به دست آمده و به وسيله روش های مناسب آماری، عوامل خطرزای موثر بر مرگ و مير پس از اعمال جراحی قلب، مورد بررسی قرار گرفتند. يافته ها: طی مدت بررسی، 750 بيمار بالغ (472 مرد و 278 زن) تحت عمل جراحی قلب با استفاده از دستگاه قلبی- ريوی قرار گرفتند. ميانگين سنی بيماران 14.4±53 سال بود. مرگ و مير در 5.2% حادث شد. عوامل مرتبط در مرگ و مير عبارت بودند از: سن بالای 60 سال (P<0.02)، عمل جراحی اورژانس(P<0.0001) ، درصد برون دهی قلب در هر ضربان (P<0.4)، جراح انجام دهنده عمل جراحی(P<0.0001) ، و مدت زمان قرار داشتن بيمار بر روی دستگاه قلبی- ريوی مصنوعی(P<0.0003) . جنس، وزن، ميزان سطح بدن، سابقه بيماری ديابت يا پرفشاری خون و مدت زمان بسته بودن ريشه آئورت در موقع عمل جراحی بر ميزان مرگ و مير اثری نداشتند. نتيجه گيری و توصيه ها: ميزان موفقيت و نتايج حاصل از اعمال جراحی قلب باز در اين مرکز قابل قبول می باشد. سن، حجم ضربهای قلب، عمل جراحی اورژانس، جراح انجام دهنده عمل جراحی و مدت زمان قرار داشتن روی دستگاه قلبی- ريوی جزء عوامل موثر بر مرگ و مير می باشند. انجام تحقيق تحليلی در اين زمينه توصيه می شود.
حسن تاش سيداحمد ، حسين احمدی ضرغام ، صفی آريان رضا ، عرب نيا کاظم ، ولائی ناصر ، بررسی مرگ و مير و عوامل مرتبط با آن در اعمال جراحی قلب باز بالغين در بيمارستان شهيد مدرس، 79-1378 نشريه پژوهنده، 1381; 7 (2) :9-15
