سابقه و هدف: سندرم لنوکس گشتات يکی از صرع های مقاوم به درمان کودکی و از علل عمده معلوليتهای ناشی از صرع است. در اين بيماری تاثير داروی لاموتريژن به عنوان درمان کمکی در مبتلايان به اين بيماری که به بيمارستان مفيد طی سالهای 77-1376 مراجعه کرده بودند، مورد ارزيابی قرار گرفت. مواد و روشها: تحقيق به روش کارآزمايی بالينی بر روی 18 بيمار مقاوم به درمان در سنين 4 تا 12 سال انجام گرفت. هر کدام از بيماران حداقل 5 نوع داروی ضد صرع را تا زمان انجام تحقيق مصرف کرده بودند، با اين حال تشنج آنها به طور قابل قبولی کنترل نشده بود و روزانه حداقل يک حمله تشنج داشتند. ميزان داروی لاموتريژن و تيتراسيون آن بستگی به داروهای ضد صرع همراه داشت. با مقايسه تعداد حملات تشنج در سه ماه بعد از درمان با تعداد حملات سه ماه قبل از درمان، تاثير دارو مورد ارزيابی قرار گرفت. بی خطر بودن دارو بر پای عوارض جانبی گزارش شده توسط والدين و يافته های بالينی و آزمايشات ادواری در طول مدت مصرف دارو مورد بررسی قرار گرفت. يافته ها: 60% بيماران (9 نفر از 15 بيمار) کاهش بيش از 50% در فراوانی حملات داشتند. از 18 بيمار مورد مطالعه 3 بيمار به علت بروز عارضه پوستی مجبور به قطع درمان شدند. هيچ تغيير قابل ملاحظه ای در معاينات عصبی و يافته های در حين مصرف لاموتريژن مشاهده نگرديد. نتيجه گيری و توصيه ها: به نظر می رسد که لاموتريژن به صورت داروی همراه در کنترل تشنجات سندرم لنوکس گشتات موثر و بی خطر باشد.
