سابقه و هدف: شايع ترين علت مرگ در دنيا، بيماری عروق کرونر قلبی می باشد و يکی از موثرترين روش های درمانی آن آنژيوپلاستی محسوب می گردد. در اين مطالعه دوسوکور به بررسی عوارض قلبی و غير قلبی و همچنين اثر بخشی دو داروی کلوپيدوگرل و تيکلوپيدين در بيماران تحت آنژيوپلاستی پرداخته شد.مواد و روش ها: اين تحقيق به روش کارآزمايی بالينی تصادفی دوسوکور بر روی بيمارانی که از اسفند ماه 1379 لغايت اسفند ماه 1381 در بيمارستان شهيد مدرس تهران تحت آنژيوپلاستی با Stent (فنر) و تحت درمان يک ماهه داروهای آنتی پلاکتی (تيکلوپيدين و کلوپيداگرل) همراه با آسپرين قرار گرفتند انجام شد. بيماران به صورت تصادفی در دو گروه مورد و شاهد تقسيم شدند. خصوصيات فردی و زمينه ای بيماران در دو گروه شاهد و مورد از لحاظ سن، جنس و عوامل خطر ساز ثبت گرديد. به گروه مورد از 3 روز قبل از آنژيوپلاستی تيکلوپيدين، و به گروه شاهد از 3 روز قبل از آنژيوپلاستی کلوپيداگرل به ترتيب با دوزهای 250 ميلی گرم 2 بار در روز و 75 ميلی گرم روزانه و هر دو همراه با آسپرين 100 ميلی گرم در روز تجويز گرديد و تا 3 ماه از نظر عوارض گوارشی، پوستی، وضعيت گلبول های خونی و درد قفسه سينه بررسی گرديدند. همچنين تست ورزش 3 ماهه پيگيری و در صورت داشتن انديکاسيون آنژيوپلاستی مجدد شدند.يافته ها: تا پايان سال 1381 پيگيری 196 مورد از اين بيماران تا مرحله نهايی کامل گرديد. در گروه مورد (تيکلوپيدين) 106 بيمار (57 مرد و 49زن) و در گروه شاهد 90 بيمار (66 مرد و 24 زن) قرار داشتند. از نظر عوارض قلبی حاد مانند سکته، آنژين ناپايدار، آريتمی، انسداد حاد و مرگ بين دو گروه تفاوت معنی داری ديده نشد. از لحاظ عوارض غير قلبی در اين مدت هر چند به نحو بارزی ميزان موارد لکوپنی، ترومبوسيتوپنی، خونريزی و بثورات جلدی و عوارض گوارشی در گروه تيکلوپيدين بيشتر بود ولی از لحاظ آماری تفاوت معنی داری مشاهده نگرديد. تعداد موارد تنگی مجدد اثبات شده با آنژيوگرافی در دو گروه تفاوت معنی داری نداشته و با ساير مطالعات برابر بوده است.نتيجه گيری و توصيه ها: با توجه به اثرات يکسان دو داروی تيکلوپيدين و کلوپيداگرل به نظر می رسد می توان استفاده از تيکلوپيدين را به جای کلوپيداگرل در بيماران تحت PTCA مورد نظر قرار داد.
