سابقه و هدف: ديابت نوع دو نشانه ای از يک بيماری سيستم ايمنی ذاتی که مسوؤل يک پاسخ مداوم فاز حاد واسطه گری شده توسط سيتوکين است. از طرف ديگر اسيدهای چرب امگا-3 شاخص های التهابی را سرکوب می نمايند. در اين مطالعه توانايی اسيدهای چرب امگا-3 برای سرکوب شاخص های التهابی و تاثير متعاقب آن بر روی قندخون و ليپيدهای ناشتا، فشارخون و حساسيت و انسولين بررسی شد. مواد و روش ها: در اين مطالعه که به روش کارآزمايی بالينی بر روی 26 بيمار مبتلا به ديابت نوع دو (10 مرد و 16 زن) که به صورت تصادفی انتخاب شده بودند، انجام شد. هرکدام از افراد روزانه 3 گرم اسيد چرب امگا-3 طی مدت 8 هفته دريافت نمودند. سطح سرمی شاخص های التهابی و فراسنج های بيوشيميايی با کيت های تجاری اندازه گيری شد و پرسشنامه ای مشتمل بر داده های تن سنجی در پزشکی تکميل گرديد. يافته ها: تمام 26 نفر (10 مرد و 16 زن) مطالعه را به پايان رساندند. ميانگين هاي؛ سنی، ابتلا به ديابت و نمايه توده بدنی افراد مورد مطالعه به ترتيب، 9.2±52.7 سال (± انحراف معيار)، 6.0±9 سال و 2.9±27.32 بود. نتايج اين مطالعه نشان داد که تفاوت معنی داری در غلظت قندخون ناشتا، انسولين سرم و حساسيت به انسولين در زمان پايه که منظور هفته چهارم و هشتم پس از مکمل ياری، به رغم کاهش معنی دار اسيد سياليک، وجود نداشت. تری گلسيريد، کلسترول و فشارخون سيستولی به طور معنی داری کاهش يافت. نتيجه گيری و توصيه ها: دوز متوسط اسيدهای چرب امگا-3 موجب تاثيرات زيانبار بر روی کنترل قندخون در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو نمی شود ولی در عين حال تاثيرات سودمند آن روی عوامل خطر ديگر همچنان محفوظ باقی می ماند.
