سابقه و هدف: با توجه به عدم وجود مدارک مستدل برای انجام آزمايشهای معمول (Routine)، ولی به دليل دستيابی به اطلاعات پايه در اکثر بيماران بستری در بخشهای مختلف بيمارستانی، اين روند آزمايشها صورت میپذيرد. با افزايش آگاهی در مورد هزينههای حفظ سلامتی، بسياری از محققين سعی میکنند به وسيله تحقيقاتی انجام اين آزمايشها را محدود کنند. اين پژوهش با هدف بررسی عملکرد پزشکان براساس يافتههای آزمايشهای معمول بر روی تشخيص، درمان و مراقبت از بيماران بستری، در بخش داخلی بيمارستان بوعلی تهران، نيمه اول سال 1383 صورت گرفت. مواد و روشها اين تحقيق به روش مطالعه دادههای موجود بر روی 438 پرونده صورت گرفت. با استخراج تشخيص اوليه، و نهايی و نتيجه آزمايشها معمول (قند ناشتای پلاسما، فرمول شمارش گلبولی، اوره، کراتينين، سديم و پتاسيم) پروندهها در سه دسته زير طبقهبندی و مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفتند: عملکرد الف: نتايج آزمايشها در محدوده طبيعی. عملکرد ب: نتايج طبيعی آزمايشها، که منجر به تکرار شده ولی در نهايت نتيجه حاصله تغييری در تشخيص اوليه يا مراقبت بعدی از بيماران ايجاد نکرده است. عملکرد ج: نتايجی از آزمايشها، که به علت نتيجه غيرعادی منجر به تغيير در تشخيص اوليه يا نحوه مراقبت از بيمار شده است. يافتهها: از 840 پرونده فقط 438 پرونده (52%) دارای معيارهای ورود به مطالعه بودند و از اين تعداد 327 پرونده (85%) دارای عملکرد الف، 45 پرونده (10%) عملکرد ب و 21 پرونده (5%) عملکرد ج را دارا بودند. نتيجهگيری و توصيهها: نتايج اين مطالعه نشان داد که برای انتخاب آزمايشهای مختلف هنگام بستری کردن بيمار در بيمارستان، ابتدا بايد ارزيابی دقيق بالينی صورت گرفته و براساس ديدگاه منطقی پزشک از اين ارزيابی، آزمايشهای خاصی در جهت شناسايی علت و شدت بيماری صورت گيرد، به طوری که ضمن برآورده کردن ديدگاههای منطقی پزشک، از هزينههای بیمورد جلوگيری شود. در خاتمه توصيه میشود انجام آزمايش قند ناشتا پلاسما، آزمايشهای عملکرد کليهها و هموگرام به دليل تاثير در نگرش نسبت به بيمار، صرف نظر از ديدگاه بالينی، به طور معمول هنگام بستری شدن صورت پذيرد.
